III SA/Wa 2177/12

Dnia 27 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: wniosek pozostawić bez rozpoznania Skarżącej – D. K. postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2177/12 (karta nr 29 akt sądowych) przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym – zwolnienia od kosztów sądowych. W skardze kasacyjnej z 3 czerwca 2013 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2177/12 Skarżąca, działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym - zwolnienia od wpisu sądowego od skargi. Skarżąca podniosła, że 17 marca 2010 r. zwolniono ją "z kwoty ponad 250 zł". Do wniosku nie załączono formularza PPF wypełnionego i podpisanego przez Skarżącą lub jej pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał 13 czerwca 2013 r. Skarżącą, na mocy zarządzenia Sądu z tej samej daty, do nadesłania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy – na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (karta nr 20 akt sądowych) Skarżąca (jej pełnomocnik) otrzymała ww. wezwanie 18 czerwca 2013 r. W odpowiedzi na ww. wezwanie Skarżąca w piśmie z 21 czerwca 2013 r. oświadczyła, iż cofa wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w rozpoznawanej sprawie na formularzu PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest zatem złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Dopóki nie zostanie on złożony, dopóty wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany. Złożenie zatem przez Skarżącą oświadczenia o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy, bez złożenia formularza PPF, powoduje, że należy zastosować art. 257 P.p.s.a., tj. pozostawić wniosek bez rozpoznania, zamiast umorzenia postępowania w sprawie tego wniosku, w myśl art. 60 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 3 P.p.s.a. Wniosek Skarżącej obarczony był bowiem ww. brakiem formalnym (brak formularza PPF). Nie uruchomił wiec skutecznie postępowania o przyznanie prawa pomocy. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 257 w związku z art. 252 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.