III SA/Wa 2178/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2009 i 2010 r. postanawia - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych- Skarżąca K. C. , reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem (ur. w [...] r.). Do swojego majątku skarżąca zaliczyła ½ nieruchomości o pow. 0,095 ha. Poza tą nieruchomością nie posiada żadnego majątku. Nie ma również oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca uzyskuje dochód ze stosunku pracy w wysokości 220 zł (1/10 etatu), a jej syn otrzymuje alimenty w wysokości 300 zł. W odpowiedzi na wezwanie do nadesłania dokumentów oraz złożenia dodatkowych oświadczeń dotyczących sytuacji finansowej, skarżąca nadesłała: wydruki z listy płac za okres od czerwca do sierpnia 2015 r., wyciąg z rachunku bankowego syna, zeznanie podatkowe za 2014 r., kopie decyzji dotyczących wysokości świadczeń rentowych rodziców skarżącej. Ponadto pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że skarżąca wraz z synem zamieszkuje w domu rodziców. Wszelkie wydatki związane z utrzymaniem domu i wyżywieniem ponoszą rodzice skarżącej. Skarżąca obecnie zatrudniona jest na 1/8 etatu z wynagrodzeniem brutto 220 zł. Są to jedyne dochody jakie otrzymuje skarżąca. Alimenty, które otrzymuje syn skarżącej przeznaczane są na jego wydatki związane z edukacją. Skarżąca do sierpnia 2014 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie obrotu złomem, ale działalność ta została zlikwidowana. Skarżąca nie posiada rachunków bankowych. Koszty wynagrodzenia pełnomocnika pokrywają rodzice skarżącej. Uwzględniając powyższe zważono, co następuje: Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie polegać będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że poniesienie kosztów postępowania nie jest możliwe. Oceniając wniosek skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Referendarz sądowy miał również na uwadze, że skarżąca wnosiła już o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na etapie postępowania przed Sądem I instancji. Postanowieniem z 27 listopada 2014 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi ponad kwotę 1.000 zł i odmówiono przyznania prawa pomocy w powstałym zakresie. Porównując aktualną sytuację materialną skarżącej z tą będącą przedmiotem oceny w 2014 r., uznać należy, że sytuacja ta uległa pogorszeniu. Skarżąca od sierpnia 2014 r. nie prowadzi już działalności gospodarczej. Jak wynika z jej oświadczeń uzyskuje jedynie dochód ze stosunku pracy w wysokości ok. 180 zł netto, a jej syn alimenty – 300 zł. Zasadniczo, skarżąca i jej syn pozostają na wyłącznym utrzymaniu rodziców skarżącej, którzy są rencistami. Powyższe okoliczności znajdują odzwierciedlenie w dokumentach nadesłanych przez skarżącą oraz złożonych przez nią oświadczeniach. W związku z powyższym, mając na uwadze oświadczenia skarżącej, w tym oświadczenie o znajomości art. 233 § Kodeksu karnego o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy, zasadne jest zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych. Jednocześnie jednak referendarz sądowy zauważa, że zgodnie z art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.