III SA/Wa 2189/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej za 2011 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżący M.K. zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika, motywując to koniecznością reprezentowania go na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Powołał się na fakt zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym ½ wynagrodzenia za pracę, które aktualnie wynosi 2.458 zł. Podał, iż prowadzi gospodarstwo domowe z niepracującą żoną i [...] córkami. Do majątku zaliczył obciążone hipoteką mieszkanie (współwłasność). Skarżący przedstawił zestawienie wydatków, wśród których wymienił kredyt i pożyczkę (999,71 zł), opłaty za: mieszkanie (713,60 zł), media (150 zł), przedszkole (1.350 zł). W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący wniósł o uwzględnienie w niniejszej sprawie informacji złożonych do sprawy III SA/Wa 1492/16. W sprawie tej przesłał mianowicie zeznanie podatkowe, zaświadczenie o wynagrodzeniu, dokumenty obrazujące wydatki, wyciągi bankowe, zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Podkreślił także, że ani on, ani jego żona nie posiadają innych - poza wskazanym - źródeł dochodu. Wpłaty gotówkowe na konto pochodziły z wynagrodzenia za pracę. Były to środki wcześniej z niego wypłacone celem nieprzetrzymywania wszystkich środków na rachunku bankowym. Na koniec Skarżący wyjaśnił, że w sprawach III SA/Wa 162 i 2189/14 wynagrodzenie doradcy podatkowego zostało zminimalizowane tylko do sporządzenia skargi kasacyjnej. Wynagrodzenie to sfinansował ojciec w ramach pomocy rodzinnej. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zdaniem referendarza sądowego brak jest konieczności ustanawiania dla Skarżącego profesjonalnego pełnomocnika na obecnym etapie postępowania. Jak bowiem wynika z akt sprawy złożył on już w niniejszej sprawie skargę kasacyjną od wyroku oddalającego jego skargę. Sporządził ją w jego imieniu profesjonalny pełnomocnik, co czyniło zadość wprowadzonemu na mocy art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej jako: "P.p.s.a.") obowiązkowi posiadania szczególnych uprawnień przy wykonywaniu tej czynności procesowej (przymus adwokacko-radcowski). Wniosek swój Skarżący umotywował koniecznością reprezentowania go na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tymczasem w rozprawie tej może on sam brać udział i nie ma potrzeby udzielania zastępstwa procesowego. Odmowę ustanowienia pełnomocnika uzasadnia także charakter i zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jest on bowiem odmienny od zakresu rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, jako sąd I instancji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest ocena orzeczenia wydanego przez sąd I instancji w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 P.p.s.a., tj. w granicach skargi kasacyjnej, a nie zaskarżonej do tego sądu ostatecznej decyzji kończącej postępowanie podatkowe. Oznacza to związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w skardze kasacyjnej podstawami i wnioskami. Polega to na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie w tej skardze wskazane. Ewentualne braki w tym zakresie nie mogą być sanowane poprzez rozszerzenie zarzutów skargi kasacyjnej na dalszym etapie postępowania. Z tych powodów uznać należało, iż nie ma konieczności, aby Skarb Państwa ponosił za Skarżącego koszty pełnomocnika ustanowionego z urzędu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.