III SA/Wa 2199/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Prezydent Miasta W. ustalił M. G. (dalej "Skarżąca") wymiar podatku od nieruchomości na 2010 rok. Przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona w W. przy ulicy [...]. Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne, budynki pozostałe oraz grunty pozostałe. Do podstawy opodatkowania w zakresie budynków pozostałych zaliczono miejsce postojowe znajdujące się w bryle budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W odwołaniu od niniejszej decyzji Skarżąca zakwestionowała zastosowaną do miejsca postojowego stawkę podatku od nieruchomości, tj. stawkę za budynki pozostałe, określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "ustawa"). W ocenie Skarżącej Organ opodatkowując miejsce postojowe powinien był zastosować stawkę jak za budynki mieszkalne (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy). Decyzją z [...] maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. SKO wskazało, że wobec braku definicji pojęcia "budynek mieszkalny" oraz "budynek pozostały", kluczowym dla zakwalifikowania danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych jest faktyczne przeznaczenie danego obiektu lub jego części oraz jego wykorzystanie na cele mieszkaniowe. Zdaniem Organu budynek mieszkalny to budynek służący lub nadający się do mieszkania. Organ powołał się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych i stwierdził, że sam fakt znajdowania się miejsca postojowego w budynku mieszkalnym nie przesądza, że lokal ten będzie podlegał opodatkowaniu według stawek przeznaczonych dla lokali mieszkalnych. Samo miejsce postojowe nie spełnia bowiem w jakikolwiek sposób funkcji mieszkalnej. Jako przedmiot odrębnej własności garaż może ponadto stanowić przedmiot umowy sprzedaży czy wynajmu, na skutek której podmiotem korzystającym z garażu stałaby się osoba obca, niemająca związku z samym budynkiem mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym. Niezależnie więc od tego, iż miejsce postojowe stanowi część budynku mieszkalnego, to w rozumieniu prawa rzeczowego jest odrębną nieruchomością i nie jest wykorzystywane na cele mieszkaniowe. W konsekwencji nie podlega opodatkowaniu stawkami jak dla budynków mieszkalnych. W skardze na powyższą decyzję SKO w W. Skarżąca ponownie zakwestionowała zastosowanie w stosunku do przedmiotowego miejsca postojowego stawki podatku od nieruchomości jak za budynki pozostałe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Zarówno w odwołaniu od decyzji Prezydenta m. W., jak też w samej skardze, Skarżąca podniosła tylko jeden zarzut dotyczący zastosowania stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych, a więc określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przyznać należy, że kwestia zastosowania w omawianym przypadku właściwej stawki podatkowej była przedmiotem rozbieżności w doktrynie i orzecznictwie sądowym. Z tego właśnie względu Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27 lutego 2012 r., w sprawie o sygn. II FPS 4/11, podjął uchwałę rozstrzygającą wcześniejsze wątpliwości prawne. Według NSA, "W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy (...)". NSA podkreślił ponadto, że "...garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny.". Na konieczność opodatkowania garażu stawką jak dla budynków pozostałych wskazuje ponadto, zdaniem NSA, wykładnia systemowa zewnętrzna (prawne wyodrębnienie garażu skutkuje zastosowaniem wyższej, podstawowej stawki także w podatku od towarów i usług), a ponadto względy wynikające z preferencyjnego traktowania w polskim prawie podatkowym budownictwa wyłącznie ściśle mieszkaniowego. Miejsce garażowe w wielostanowiskowym lokalu służącym do przechowywania pojazdów nie spełnia takich ściśle mieszkaniowych funkcji. Zgodnie z art. 269 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko zaprezentowane w przytoczonej uchwale, toteż nie wystąpił o kolejną uchwałę o treści odmiennej. Z kolei analiza zaskarżonej decyzji, dokonana niezależnie od granic skargi, jej zarzutów i wniosków, nie pozwoliła Sądowi uznać, iż decyzja ta jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Z tego względu, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.