III SA/Wa 2199/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. R. działającej przez opiekuna prawnego E. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. W skardze na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej Skarżąca- M. R., działająca przez opiekuna prawnego E. R., zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia jej z kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 7 września 2017 r. wezwano Skarżącą do złożenia w sądzie podpisanego i wypełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 09 października 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania, ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych. W dniu 17 października 2017 r. Skarżąca, działająca przez opiekuna prawnego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W treści uzasadnienia opiekun prawny Skarżącej powołał się na okoliczność przebywania w szpitalu, w związku z zawałem serca. Ponadto, wskazał, że nigdy nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 85 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jak stanowi § 2 przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Według art. 88 P.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Na wstępie trzeba zaznaczyć, że mimo tytułu pisma z dnia 17 października 2017 r. ,,Sprzeciw", niniejsze pismo należało potraktować, jako wniosek o przywrócenie terminu, gdyż takie żądanie zawarła strona skarżąca w jego treści oraz przywołała okoliczności, które mogłyby uzasadniać przywrócenie tegoż terminu. Odnosząc się do meritum wniosku podnieść należy, że był on niedopuszczalny. Skarżąca wniosła, bowiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, więc zachodzi sytuacja przewidziana w art. 86 § 2 p.p.s.a. Sąd pragnie podkreślić, że mimo, iż wniosek Skarżącej został pozostawiony bez rozpoznania to Skarżąca może ponownie złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy, gdyż taki wniosek strona postępowania może zgłosić na każdym etapie postępowania sądowego. Nie zachodzą, więc dla Skarżącej w niniejszym przypadku ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a., postanowił o odrzuceniu wniosku strony skarżącej.