III SA/Wa 222/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Sp. z .o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. postanawia odrzucić skargę Postanowieniem z [...] października 2013 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego W. , przedłużył termin zwrotu na rzecz skarżącej – I. Sp. z .o.o. z siedzibą w W. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. Powyższe doręczono skarżącej w dniu 31 października 2013 r. wraz z pouczeniem wskazującym na niezaskarżalność postanowienia w drodze zażalenia. Pismem z dnia 7 listopada 2013 r. skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. pismem z 18 listopada 2013 r. poinformował skarżącą o braku podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie doszło do naruszenia prawa. Pismo to doręczono skarżącej 19 listopada 2013 r. W dniu 18 grudnia 2013 r. skarżąca nadała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie organu z 30 października 2013 r. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 19 grudnia 2013 r. Następnie Sąd przesłał skargę do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę w dniu 20 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy w tym miejscu zauważyć, że w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. chodzi o takie akty lub czynności, które spełniają następujące warunki: - nie mają charakteru decyzji lub postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem podlegają zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy p.p.s.a. Wydane w niniejszej sprawie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. postanowienie o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, po rozpoczęciu kontroli podatkowej, nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia (tak wyrok NSA z 5 maja 2011 r. sygn. akt I FSK 791/10), nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie można również uznać, że rozstrzygnięcie to powinno przybrać formę decyzji; - akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie naczelnika urzędu skarbowego w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ma charakter zewnętrzny i podatnik nie jest podporządkowany organowi administracji podatkowej organizacyjnie ani służbowo; - akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu. W rozpatrywanej sprawie zaskarżony, indywidualny akt Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, spełnia wszystkie wskazane wyżej kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., tj. podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Należy jednak w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia – tak jak w niniejszej sprawie - skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W takiej sytuacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Skargę tę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, o czym stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje zatem na pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. W orzecznictwie i w literaturze ukształtował się pogląd, w myśl którego w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien skargę tę przekazać właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do jej wniesienia, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu (zob. postanowienia NSA z: 16 lipca 2013 r., II FSK 1775/13; 24 czerwca 2013 r., I FSK 807/13; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 103; Komentarz do art. 54 P.p.s.a., A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. LEX). Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie wraz z prawidłowym pouczeniem pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 18 września 2013 r. Od tej też daty zaczął biec trzydziestodniowy termin do złożenia skargi. Termin ten upłynął w dniu 19 grudnia 2013 r. Skarżąca nadała skargę w urzędzie pocztowym w dniu 18 grudnia 2013 r., kierując ją bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do Sądu 19 grudnia 2013 r. W dniu 20 grudnia 2013 r., a więc niezwłocznie po jej otrzymaniu, Sąd przesłał skargę do właściwego organu. Datę tę uznać należy za dzień wniesienia skargi. Oznacza to, że skargę tę wniesiono z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Jako spóźniona podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.