III SA/Wa 2220/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Upomnieniem z dnia 9 sierpnia 2013 r. Wójt Gminy O. wezwał J. S. (dalej: "Skarżąca") do uregulowania zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za okres od 15 marca 2009 r. do 15 maja 2010 r. w kwocie 332,80 zł wraz z odsetkami w kwocie 141 zł. Skarżąca od powyższego upomnienia wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej: "SKO"). SKO postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ powołując się na art. 220 § 1 oraz na art. 227 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2013 r. poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p.") ustalił, iż w sprawie zachodzi przesłanka niedopuszczalności odwołania, wynikająca z przyczyny o charakterze przedmiotowym. SKO wyjaśniło, że Skarżąca wniosła do Wójta Gminy O. odwołanie od upomnienia z dnia 9.08.2013r., wzywającego ją do uregulowania zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za ww. okres. Upomnienie wzywające do uregulowania istniejących zaległości podatkowych nie jest decyzją w rozumieniu art. 207§ 2 O.p., od której na podstawie art. 220 § 1 przysługuje odwołanie. Upomnienie jest jedną z czynności materialno-technicznych, stwierdzających fakt istnienia zaległości podatkowych i jest wystawiane w toku postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 137poz. 1541 ze zm. ), który stanowi że jeżeli należność nie zostanie zapłacona w terminie określonym w decyzji lub wynikającym z przepisu prawa, wierzyciel, z zastrzeżeniem ust. 2, wysyła do zobowiązanego upomnienie, z zagrożeniem wszczęcia egzekucji po upływie siedmiu dni od dnia doręczenia upomnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz upomnienia wydanego przez Wójta Gminy O., a ponadto o uregulowanie stanu prawnego z urzędu w związku z dokonanymi fałszerstwami w dokumentach urzędowych dotyczących gruntów w Z. oraz gruntów Z. dokonanych przez urzędników Urzędu Gminy w O. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powołała się na swoją trudną sytuację materialną oraz podniosłą zarzuty dotyczące fałszerstwa przez pracowników Urzędu Gminy: druku renty, umowy przekazania posiadania gospodarstwa w Z. poprzez skreślenia w umowie, zawłaszczenie gruntów należących do nieżyjącego brata Stanisława Żebrowskiego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Kontrola postępowania według powyższych kryteriów doprowadziła Sąd do wniosku, że w sprawie niniejszej organy administracji nie naruszyły przepisów prawa. Postępowanie w sprawie toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Określa ona sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanego od wykonania ciążących na nim obowiązków, w tym dotyczących m.in. płacenia podatków. Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W tej sprawie poza sporem jest, że Skarżąca ma status zobowiązanej odnośnie należności określonych w upomnieniu z dnia 9 sierpnia 2013 r. z tytułu podatku, natomiast Wójt Gminy O. jest wierzycielem uprawnionym z tych należności. Zgodnie z treścią art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna zostaje wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia Charakter prawny upomnienia polega na tym, że ma ono jedynie przypominać o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie stanowi ono zatem rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. W przeciwieństwie do decyzji administracyjnych nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, a jedynie przypomina o konieczności wykonania tych już istniejących. Nie jest ono również rozstrzygnięciem odpowiadającym postanowieniu. Rozstrzygnięcia i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowiska w sprawach, dotyczących postępowania egzekucyjnego, następują w postaci postanowienia, stosownie do treści art. 17 § 1 u.p.e.a. Wydanie upomnienia nie zawiera żadnej oceny faktycznej lub prawnej, która to występuje w rozstrzygnięciach lub stanowiskach. Upomnienie jest czynnością wierzyciela, zawierającą informację o możliwości dobrowolnego uregulowania należności, gdyż w przeciwnym razie wdrożona zostanie egzakcja zmierzającą do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują dla zobowiązanego żadnego środka prawnego wymierzonego przeciwko upomnieniu. Zobowiązany w ramach środków obrony przed egzekucją może skorzystać z zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Możliwość ta powstanie jednak dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, natomiast upomnienie jest czynnością poprzedzającą wszczęcie tego postępowania. Organ I instancji, wysyłając upomnienie, nie naruszył więc przepisów postępowania wysyłając upomnienie, a organ II instancji postąpił prawidłowo, stwierdzając niedopuszczalność odwołania. Przepisy ustawy egzekucyjnej przewidują odpowiednie stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - art. 17 i 18 u.p.e.a. Dlatego w sprawie zastosowanie znalazły przepis art. 134 i art. 144 k.p.a. Ich mocą organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Rozstrzygniecie podjęte w tej sprawie przez SKO jest trafne, ponieważ do podstawowych wymogów dopuszczalności odwołania należy to aby ustawa przede wszystkim taki środek przewidywała. Do tego potrzebny jest też jego przedmiot, w postaci rozstrzygnięcia. Natomiast zaskarżone w tej sprawie upomnienie nie jest rozstrzygnięciem ani też nie przewiduje się od niego środka zaskarżenia, zatem wniesione od niego odwołanie jest bezprzedmiotowe i niedopuszczalne. Zaskarżone postanowienie zostało wydane więc na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, który następnie został trafnie oceniony przez organ odwoławczy, w wyniku prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów postępowania. Wobec tego skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało oddalić.