III SA/Wa 2220/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi C. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. nr [...], 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2011 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Z motywów rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia wynika, że C. LLC w Stanach Zjednoczonych (dalej: "Spółka", bądź "Skarżąca") wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie art. 112 i 112a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p."). Wniosek dotyczył skutków podatkowych związanych z transakcją sprzedaży składników majątkowych N. Sp. z o.o. w upadłości (dalej: N.) na rzecz Skarżącej. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że Grupa N. jest globalnym dostawcą rozwiązań sieciowych (tj. systemów telekomunikacyjnych, sieci komputerowych i oprogramowania) dla klientów w Kanadzie, USA, krajach Europy, Bliskiego Wschodu i Afryki (dalej: region E.), na Karaibach, w Ameryce Łacińskiej i Azji. N. działa w ramach globalnej grupy N. i należy do części grupy N. działającej w regionie E. (dalej: Grupa E.). Dnia 14 stycznia 2009 r. N. i N. Limited (dalej: N. kanadyjskie spółki holdingowe grupy N.) złożyły wniosek o udzielenie ochrony na podstawie kanadyjskiego prawa upadłościowego - ustawy o postępowaniu układowym z wierzycielami - w celu umożliwienia restrukturyzacji grupy N. z korzyścią dla wierzycieli. W tym samym dniu N. Inc. (dalej: N.) i N. (wraz z wybranymi podmiotami w USA zależnymi od nich pośrednio i bezpośrednio) złożyły wnioski w Sądzie Upadłościowym Dystryktu [...] na podstawie przepisów Rozdziału 11 "Kodeksu upadłościowego" w USA. W związku z niestabilną sytuacją finansową grupy N. oraz prawdopodobnym wpływem złożenia wniosków o ogłoszenie upadłości w Kanadzie i USA na działalność Grupy E. stwierdzono, iż istnieje niebezpieczeństwo dezintegracji interesów spółek Grupy E. w związku ze złożeniem przez poszczególne spółki wniosków o ogłoszenie upadłości na podstawie prawa upadłościowego krajów, w których spółki te mają siedzibę i/lub brakiem możliwości przeprowadzania transakcji wewnątrz grupy bez ochrony. W związku z powyższym 14 stycznia 2009 r. N. i 18 innych spółek N. w Grupie E. zostały postawione w stan upadłości na mocy postanowienia sądu w Wielkiej Brytanii (dalej: "orzeczenie"), zgodnie z którym A. B., A. H., S. H. i C. W. z E. zostali ustanowieni zarządcami łącznymi (dalej: "Zarządcy") w związku ze stwierdzeniem przez sąd w Wielkiej Brytanii, iż centrum zbiorowych interesów spółek, w tym spółki N., znajduje się w Wielkiej Brytanii zgodnie z definicją zawartą w Rozporządzeniu Rady (WE) 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. UE z 2000r. L 160/1 ze zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie postępowania upadłościowego"). W związku z powyższym, postępowanie to ma charakter postępowania głównego w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego. Zarządcy 28 stycznia 2009 r. przesłali zawiadomienie o wydaniu orzeczenia do polskiego Krajowego Rejestru Sądowego i postanowieniem z [...] maja 2009 r. Sąd Rejonowy w W. dokonał wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego informacji o wszczęciu postępowania upadłościowego. Tym samym ww. postanowieniem sąd polski potwierdził wszczęcie postępowania upadłościowego wobec N. Od dnia powołania zarządców spółka N. we współpracy z N. i N. wraz z innymi spółkami Grupy N. zmierzała do ustabilizowania działalności oraz zintegrowania tych działań w ramach planów restrukturyzacji globalnej w Kanadzie i USA, zgodnie z interesami wierzycieli. Zarządcy postanowili, iż sprzedaż składników majątku w ramach koordynowanej sprzedaży globalnej w grupie N. będzie w najlepszy sposób realizować interesy wierzycieli N. Podejście to zostało zaaprobowane przez wierzycieli N. Grupa N. prowadziła działalność zasadniczo w trzech segmentach, w tym działalność M. (dalej: "M."). Segment M. oferował sieciowe rozwiązania stacjonarne (w tym kablowe) dla operatorów telekomunikacyjnych i dużych firm. Dotychczas z powodzeniem sfinalizowano kilka globalnych transakcji sprzedaży, w tym sprzedaż globalną działalności M. spółki N. na rzecz C. (dalej: transakcja M.). Przedmiotem transakcji M. była m.in. sprzedaż aktywów M. oraz praw własności intelektualnej należących do N. na rzecz trzech podmiotów C. (C. z siedzibą w Satnach Zjednoczonych (dalej: C. LLC) C. S.A.R.L. oraz C. Limited działająca przez Oddział w Polsce (C. Limited (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) Oddział w Polsce; dalej: C. Ltd). Sprzedaż aktywów M. należących do N. została przeprowadzona w drodze Umowy Sprzedaży Aktywów E. z 7 października 2009 r. (dalej: "umowa E.") zawartej pomiędzy zarządcami, kilkoma spółkami z Grupy E. (w tym N.) i C., w ramach której postanowiono o sprzedaży składników M. należących do majątku Grupy E. (w tym aktywów M. należących do spółki N.) na rzecz C. jak i lokalnych umów wykonawczych (realizujących sprzedaż aktywów M. spółki N. na podstawie umowy E.), tj. (i) umowy z 19 marca 2010r.. zawartej pomiędzy zarządcami, N. oraz dwoma odrębnymi podmiotami z grupy C. (C. LLC oraz C. S.A.R.L.); (ii) umowy z 19 marca 2010 r. pomiędzy Zarządcami, N. oraz C. Ltd. (dalej łącznie: umowy sprzedaży). Według postanowień umów sprzedaży: 1. C. LLC nabywa od N. trzy lokalne umowy dystrybucyjne oraz wybrane części zamienne i część zapasów; 2. na mocy wskazanych umów strony ustaliły, że C. Ltd. przejmuje jednego pracownika N. oraz nabywa dla niego od N. wyposażenie biurowe (w tym komputer); 3. C. S.A.R.L. nabywa prawa własności intelektualnej przysługujące N., a dotyczące w zasadniczej części działalności M.. Sprzedaż na rzecz C. była jedną z kilku globalnych transakcji sprzedaży realizowanych w grupie N., a umowy sprzedaży dotyczyły jedynie części majątku N., tj. praw własności intelektualnej i aktywów N. dotyczących działalności M. Dla potrzeb transakcji M. N. uzyskała zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych N.. Zgodnie z treścią zaświadczenia, N. posiada zaległości podatkowe dotyczące zasadniczo zobowiązań N. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Zaległości te są przedmiotem postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W. po wyroku WSA z 26 listopada 2010 r., sygn. akt SA/Wa 893/10. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka wniosła o potwierdzenie, że z uwagi na fakt, iż nabycie części składników majątku N. nastąpiło w postępowaniu upadłościowym, C. LLC nie będzie ponosić odpowiedzialności solidarnej z N. w trybie art. 112 O.p. za zaległości podatkowe N. powstałe za okres przed zawarciem transakcji z C. LLC, C. S.A.R.L. oraz C. LTD. Zdaniem Skarżącej nie będzie ponosić odpowiedzialności za zaległości podatkowe N. w trybie art. 112 O.p. Przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 60, poz. 535 ze zm.; dalej: "u.p.u.n.") w szczególności art. 313 ust. 1, stanowiące przepisy szczególne w stosunku do art. 112 O.p., wyłączają zastosowanie tego przepisu w przedstawionym stanie faktycznym. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. odmówił wszczęcia postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu wskazał, że organ wydający interpretację w trybie art. 14b O.p. nie może dokonywać rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu postępowania, a taka okoliczność wystąpiłaby w przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie podatnika zawarte we wniosku. Organ nie może potwierdzić tego, co podlega zbadaniu w toku postępowania podatkowego, gdyż sam nie prowadząc takiego postępowania, z góry przesądziłby o sprawach należących do kompetencji organów je prowadzących. Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki Minister Finansów postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] października 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji co do możliwości pociągnięcia Spółki do odpowiedzialności jako osoby trzeciej. Organ nie może o tym rozstrzygać w drodze interpretacji. To organ podatkowy tj. naczelnik urzędu skarbowego rozstrzyga w oparciu o okoliczności faktyczne i prawne, czy wystąpi w przedmiotowej sprawie uzasadnienie dla rozszerzenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika na Spółkę jako osobę trzecią. Oznacza to, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji nie mogą być pytania o to, czy w stosunku do Skarżącej zostanie wydana decyzja o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe innej osoby, czy też nie, gdy zachodzą okoliczności wskazane przez samego ustawodawcę wyłączające taką odpowiedzialność. Ewentualne zastosowanie się do interpretacji dotyczącej stosowania prawa, regulującego procesowe działania organów podatkowych, mogłoby mieć wpływ tylko na ocenę zgodności z prawem decyzji bądź postanowienia organu podatkowego, nie stanowi istoty interpretacji, gdzie chodzi o ocenę zachowania się Skarżącej, a nie o ocenę prawną działań organów podatkowych. Nie godząc się z powyższym postanowieniem Skarżąca złożyła skargę do WSA, w której zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 i 14p O.p., poprzez bezpodstawną odmowę wydania interpretacji w wyniku błędnego uznania, że ocena czy nabycie przez Spółkę składników majątkowych od podmiotu w upadłości może rodzić odpowiedzialność za zaległości podatkowe zbywcy, wykracza poza ramy postępowania interpretacyjnego i może być dokonana jedynie w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") wyrokiem z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 851/12, oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że Skarżąca w niniejszym postępowaniu nie wnioskowała o dokonanie interpretacji konkretnych przepisów prawa, lecz o wydanie de facto potwierdzenia (pewnego rodzaju zaświadczenia), że w przedstawionych przez nią we wniosku okolicznościach nie będzie ponosić odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w art. 112 O.p,. za zaległości podatkowe N.. W ocenie WSA w żadnym razie interpretacja indywidualna nie może przesądzać ani zachowania wnioskodawcy jako podatnika, ani postępowania organu podatkowego i treści przyszłego rozstrzygnięcia podatkowego. Interpretacja przepisów prawa podatkowego nie może być utożsamiana z odpowiedzią na pytania co do wyników ewentualnego postępowania podatkowego. Następnie WSA ocenił, że w niniejszej sprawie ocena stanowiska Skarżącej sprowadzałaby się do potwierdzenia, że nie będzie ona ponosić odpowiedzialności solidarnej w okolicznościach przedstawionych we wniosku, bądź że taką odpowiedzialność ponosić będzie. Zatem stanowisko organu wyrażone w interpretacji indywidualnej, zgodnie z twierdzeniem Ministra Finansów, zawierałoby rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, które może zostać wydane wyłącznie w wyniku postępowania podatkowego w formie decyzji, przez właściwy organ. W tym zakresie WSA podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Nie jest możliwe, aby Minister Finansów wyłącznie na podstawie stanu faktycznego podanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czyli bez weryfikacji elementów stanu faktycznego w toku postępowania wyjaśniającego, w sposób wiążący mógł wypowiedzieć się odnośnie do ponoszenia odpowiedzialności solidarnej przez Skarżącą. Zresztą, zgodnie z art. 108 § 1 O.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Ustawodawca przewidział więc konkretny sposób w jaki organ podatkowy może wyrazić stanowisko odnośnie do odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej i nie jest to interpretacja indywidualna. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki wyrokiem z dnia 5 maja 2015 r., sygn.. akt II FSK 906/13 uchylił zaskarżony wyrok z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 851/12 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Uzasadnieniu wyroku NSA stwierdzono, że zdaniem NSA prawo do uzyskania interpretacji dotyczy także osób występujących o nią jeszcze przez otrzymaniem decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej, jako osoby trzeciej. Formalnoprawną podstawę do wszczęcia postępowania interpretacyjnego stanowi spełnienie jednej z materialnoprawnych przesłanek poniesienia odpowiedzialności podatkowej, wymienionych w rozdziale 15 działu III O.p. Przepisy tego rozdziału zawierają zamknięty katalog przypadków, z którymi wiąże się taka odpowiedzialność i tylko spełniając określone w tych przepisach przesłanki osoba trzecia może stać się odpowiedzialna solidarnie z innym podatnikiem za jego zobowiązania podatkowe. Taka sytuacja ma miejsce w analizowanym przypadku, w związku nabyciem przez Skarżącą składników majątkowych należących do innego przedsiębiorcy. Odpowiedzialność ta wynika wprost z przepisów prawa podatkowego, a wydana decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jedynie konkretyzuje jej zakres oraz ustala wysokość należnego zobowiązania podatkowego. Skarżąca stając się osobą trzecią w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, uzyskuje legitymację do wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, której organ nie może odmówić, jeżeli stwierdzi zaistnienie takiej przesłanki. Jednakże w niniejszej sprawie, organ tego nie uczynił. Uzależnił bowiem wydanie interpretacji indywidualnej od ustalenia zakresu odpowiedzialności Skarżącej w ramach konstytutywnej decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe. Tym samym w ocenie NSA na wskazanej przez organ w niniejszej sprawie podstawie prawnej nie można było odmówić wydania interpretacji indywidualnej. Powyższe nie oznacza jednak braku wystąpienia innych podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia przez organ. W szczególności dotyczy to kwestii zakresu w jakim wydanie interpretacji indywidualnej mogłoby zastąpić decyzję wydawaną na podstawie art. 108 § 1 O.p., o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. NSA podkreślił, że należy odróżnić zakres przedmiotowy tej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za które odpowiada podatnik solidarny, od treści interpretacji przepisów podatkowych dotyczącej zaistnienia bądź nie przesłanek takiej odpowiedzialności w określonym stanie faktycznym. NSA stwierdził, że w niniejszej sprawie stan ten został przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji, a jeżeli organ dojdzie do wniosku że nie jest on wyczerpujący powinien w trybie art. 169 § 1 O.p. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Zdaniem NSA nie można zatem było zgodzić się ze stanowiskiem WSA, że złożony przez Skarżącą wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany. NSA wskazał również, że zagadnienie prawne stanowiące przedmiot wniosku o interpretację dotyczy wpływu szczególnych okoliczności tj. ogłoszenia upadłości na powstanie obowiązku podatkowego w zakresie odpowiedzialności osób trzecich. Przesłanki wyłączające odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe z tytułu majątku nabytego w tym trybie zawierają zarówno przepisy O.p., jak również przepisy odrębne. W takiej sytuacji prawnej nabywca może ponieść konsekwencje podatkowe w postaci odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe stanowi meritum wniosku o interpretację i nie wykracza poza przedmiotowe ramy postępowania interpretacyjnego. NSA stwierdził, że zawarte we wniosku żądanie Spółki dotyczy sfery zakresu odpowiedzialności podatkowej w konkretnym stanie faktycznym i nie zastępuje pod tym względem decyzji o której mowa w art. 108 § 1 O.p. W decyzji tej organ podatkowy nie rozstrzyga o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe innego podmiotu. Decyzję wydaje się wyłącznie w sytuacji wystąpienia okoliczności wskazujących na taką odpowiedzialność, a jednocześnie nie wydaje się decyzji o braku takiej odpowiedzialności. Tym samym materia ta pozostaje poza zakresem przedmiotowym decyzji podatkowej i za uprawnione należy uznać wydanie w tym przypadku interpretacji indywidualnej odnośnie wystąpienia lub nie wynikających z przepisu prawa przesłanek warunkujących odpowiedzialność podatkową osoby trzeciej. Decyzja konstytutywna ma w tym przypadku szczególny charakter, gdyż konkretyzuje wysokość należnego zobowiązania w przypadku zaistnienia określonych w przepisach prawa podatkowego przesłanek, jako szczególny przypadek powstawania zobowiązań podatkowych. NSA stwierdził, że WSA nie zwrócił ponadto uwagi, że w dniu składania przez Spółkę wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji trwało postępowanie podatkowe związane z wysokością zaległości podatkowych zbywcy otrzymanego przez Skarżącą majątku spółki N. Wynik tego postępowania może mieć bezpośredni wpływ na przyszłe zobowiązania i obowiązki podatkowe Skarżącej jako osoby trzeciej, gdyż z mocy prawa została zaliczona do kręgu podmiotów ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe innego podatnika. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 5 O.p. nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego. W ocenie NSA fakt, że organ analizując ponownie sprawę powinien odnieść się także i do tej kwestii, w jakikolwiek sposób nie warunkuje wydania przedmiotowej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie zapadł powołany wyrok NSA, z dnia 5 maja 2015 r., sygn.. akt II FSK 906/13, który zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. , dalej powoływanej, jako "P.p.s.a.") w zakresie zawartej w nim wykładni prawa jest wiążący dla sądu pierwszej instancji ponownie rozpoznającego sprawę. W powołanym wyroku NSA jednoznacznie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było przeszkód do oceny skutków prawnych stanu faktycznego opisanego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie przepisów prawa wskazanych we wniosku. Zdaniem Sądu drugiej instancji w rozpoznanej sprawie przeszkodą do udzielenia, w formie interpretacji indywidualnej o, której mowa w art. 14b 1 O.p., odpowiedzi na pytanie, czy Skarżąca w opisanym przez nią stanie faktycznym będzie ponosić odpowiedzialność na podstawie art. 112 § 1 O.p. nie był ogólny charakter prawny interpretacji i ich funkcja gwarancyjna oraz charakter prawny odpowiedzialności za zaległości podatkowe osób trzecich uregulowanej w art. 107 § 1 O.p. i następnych przepisach O.p. W rozpoznanej sprawie organ odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji `powołał się na te przeszkody wskazując, że żądanie zawarte przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji zmierza w istocie do uzyskania od organu zaświadczenia, że przy opisanym we wniosku stanie faktycznym nie będzie mogła być wydana w stosunku do Skarżącej decyzja na podstawie art. 108 § 1 i art. 112 § 1 O.p. W ocenie organu tego rodzaju rozstrzygnięcie nie mogło być wydane w formie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14 b § 1 i 14c § 1 O.p. Zdaniem organu rozstrzygnięcie w przedmiocie kwalifikacji stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji na podstawie przepisów art. 112 O.p. mogło zapaść tylko i wyłącznie w postępowaniu prowadzonym w sprawie wydania decyzji na podstawie art. 108 § 1 O.p. W powołanym wyroku NSA stwierdził w sposób jednoznaczny, że to stanowisko organu w niniejszej sprawie nie mogło stanowić podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji na podstawie art. 165a § 1 O.p. Skoro w świetle tych konstatacji NSA, w niniejszej sprawie charakter zagadnienia prawnego przedstawionego przez Skarżącą do oceny prawnej w formie interpretacji indywidualnej nie stanowił przeszkody do wydania interpretacji indywidulanej to Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie obowiązany był stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14b § 1 i 14c § 1 O.p. które miało wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ oceni złożony przez Skarżącą wniosek o wydanie interpretacji uznając, że przedstawione w nim zagadnienie prawne może być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Organ oceni także, tak jak wskazał to NSA w powoływanym wyroku, czy przeszkodą do merytorycznego rozpatrzenia tego wniosku było postępowanie podatkowe prowadzone w stosunku do spółki N. w zakresie jej zobowiązań podatkowych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. Na wniosek Skarżącej Spółki, Sąd zasądził na jej rzecz, kwotę 597zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składały się: kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, określonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł ustalony na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (j.t. Dz.U. Nr 31, poz. 153).