III SA/Wa 2225/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Lubiński, sędzia WSA Małgorzata Jarecka, asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Małgorzata Szamocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi R. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2004 r. Nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.- zwane dalej "SKO"- po rozpoznaniu odwołania R. U. od decyzji Burmistrza Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za II ratę 2002 r. w wysokości 700,00 zł oraz I ratę 2003 r. w wysokości 466,60 zł, zmieniło decyzję w ten sposób, że powołany w podstawie prawnej art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm.) zastąpiono art. 53 Ordynacji podatkowej, a w pozostałym zakresie SKO postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Burmistrz Miasta Z. określił R. U. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za II ratę 2002 r. i I ratę 2003 r. W rozwinięciu uzasadnienia organ pierwszej instancji podniósł, że R. U. w latach 2002-2003 był właścicielem mikrobusu marki FORD TRANSIT o liczbie miejsc do siedzenia 15 w związku z czym wymieniony pojazd podlegał podatkowi od środków transportowych jako autobus. Od ww. decyzji skarżący złożył odwołanie. W odwołaniu skarżący podniósł, iż przedmiotowy pojazd został zakwalifikowany jako mikrobus a nie autobus. W ocenie odwołującego się mikrobusy nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie stwierdziło, że zgodnie z przepisem art. 8 pkt 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 202 r. oraz w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. "opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają autobusy". Z kolei w myśl art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu zamieszczonym zarówno w tekście pierwotnym opublikowanym w Dz. U. z 1997 r. Nr 98 poz. 602, jak też tekście jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) autobusem jest "pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą". Dodatkowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie ma racji skarżący twierdząc w odwołaniu, że pod rządami ustawy obowiązującej w dacie pierwszej rejestracji przedmiotowy pojazd nie był autobusem, gdyż w myśl art. 4 ust 1 pkt 14 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41 ze zm.) autobusem był również "pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą". W związku z powyższym SKO stwierdziło, iż organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy pojazd marki FORD TRANSIT o liczbie miejsc do siedzenia 15 jako "autobus". Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego R. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której podniósł iż SKO wydając decyzję pominęło wpis jaki znajduje się w dowodzie rejestracyjnym samochodu, w którym w rubryce "Rodzaj Pojazdu" było wpisane, że przedmiotowy pojazd jest mikrobusem. Skarżący zauważył w skardze, że jeśli przyjmując wpis w dowodzie rejestracyjnym za zgodny z prawem, to należało stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych nie podlegały mikrobusy. Ponadto skarżący zarzucił nieterminowość działania urzędników Urzędu Miasta Z. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze Kolegium wniosło o oddalenie skargi i powtórzyło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydana zostało bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 8 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. oraz w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. "opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegały autobusy". Zgodnie z definicją "autobusu" zawartą w art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym autobusem jest "pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą". Również pod rządami ustawy obowiązującej w dacie pierwszej rejestracji przedmiotowy pojazd był autobusem, gdyż w myśl art. 4 ust 1 pkt 14 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1992r. Nr 11, poz. 41 z p. zm.) autobusem był również "pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą". W związku z powyższym Sąd stwierdza, iż organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy pojazd marki FORD TRANSIT o liczbie miejsc do siedzenia 15 jako "autobus". O tym do jakiej kategorii należy zaliczyć dany pojazd decydują warunki techniczne pojazdu a nie jego nazwa. Warunki techniczne zawarte w dowodzie wskazywały, że pojazd posiadany przez skarżącego posiada 15 miejsc do przewozu osób, zatem należało go opodatkować stawką podatku przewidzianą dla autobusów. Na uwagę w przedmiotowej sprawie zasługuje także stanowisko wyrażone w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 1994 r. Sygn. akt SA/Gd 1411/93 (Wspólnota 1994/41/14), w którym Sąd podkreślił, że "w kompetencji organu podatkowego, którym w zakresie podatku od środków transportowych, zgodnie z art. 9 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 z późn. zm.), jest burmistrz miasta, nie leży przekwalifikowanie pojazdu, w zależności od tego, w jakich celach wykorzystuje go właściciel. Określając stawkę podatku, organ uwzględnia dane techniczne pojazdu wynikające z dowodu rejestracyjnego". Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż jego pojazd został zarejestrowany jako "mikrobus" nie zmienia faktu, iż w świetle powołanych przepisów prawa w zaskarżonej decyzji pojazd ten podlegał opodatkowaniu podatkiem od środków transportu jako "autobus". W kwestii opieszałości w wydawaniu decyzji Sąd zauważa, iż na podstawie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej (Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm.) na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 cyt. ustawy stronie służyło ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie było SKO. Ww. organ podatkowy uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Ponadto stosownie do art. 142 ww. ustawy pracownik organu podatkowego, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 140 Ordynacji podatkowej albo nie załatwił sprawy w dodatkowym terminie ustalonym zgodnie z art. 141 § 2, podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej przepisami prawa. Należy zatem wskazać, że skarżącemu przysługiwało prawo do złożenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie do organu wyższego stopnia czyli w tym przypadku Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Strona z prawa tego nie skorzystała. W ocenie Sądu podnoszona przez skarżącego nieterminowość działania urzędników Urzędu Miasta Z. nie mogła mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.