III SA/Wa 2227/09

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skarg na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2006, 2007, 2008, 2009 postanawia ustanowić na rzecz Skarżącego doradcę podatkowego Pismem z 20 grudnia 2010 r. Skarżący M.W. zwrócił się o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Podniósł że w dniu 7 grudnia 2010 r. uznano go za niepełnosprawnego, wskazując jako przyczynę niepełnosprawności chorobę psychiczną. Skarżący wyraził obawę popełnienia – z uwagi na charakter schorzenia – nieodwracalnych błędów w postępowaniu sądowym. W ocenie referendarza sądowego wniosek Skarżącego zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga to, iż sytuacja materialna Skarżącego była już wcześniej przedmiotem analizy referendarza sądowego, w efekcie której postanowieniem z [...] lutego 2010 r. zwolniono go od kosztów sądowych powyżej 10 zł. W postanowieniu tym szczegółowo omówiono sytuację finansową Skarżącego, wskazano na przesłanki określone w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", warunkujące przyznanie prawa pomocy. W rezultacie stwierdzono, że kwota, którą Skarżący dysponuje, zapewnia wprawdzie możliwość zabezpieczenia podstawowych jego potrzeb, lecz natychmiastowe wygospodarowanie kwoty wpisu tytułem wymagalnych kosztów sądowych, może, przy uwzględnieniu elementu "nieoczekiwaności", zakłócić tę delikatną równowagę i tym samym spowodować skutki, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. Podejmując decyzję referendarz sądowy miał na względzie tak kondycję psychiczną Skarżącego, jak i obecną jego sytuację osobistą, tj. zobowiązania, które ciążą na Skarżącym oraz to, że nie może on liczyć na pomoc członków rodziny. Referendarz sądowy rozpoznający obecny wniosek Skarżącego ocenę powyższą w pełni podziela. Wyjaśnia jednocześnie, że zrezygnował z wzywania Skarżącego do nadesłania wypełnionego formularza PPF, o czym zdecydowały następujące okoliczności: - dotychczasowy przebieg postępowania sądowego. Przedmiotem skargi są decyzje kasacyjne, tj. uchylające decyzje organu I instancji i przekazujące mu sprawy do ponownego rozpoznania. Sprawa wymiaru podatku od nieruchomości nie jest więc w dalszym ciągu rozstrzygnięta. Tymczasem od czasu podjęcia decyzji przez organ II instancji (październik 2009 r.) upłynął ponad rok. Sądowa kontrola decyzji wspomnianych także nie została jeszcze przeprowadzona. Rozprawy w niniejszej sprawie były - na wnioski Skarżącego - trzykrotnie odraczane. - akcentowany przez Skarżącego stan zdrowia, potwierdzony orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, gdzie jako jej przyczynę wskazano chorobę psychiczną. Uprawdopodabnia to w dostatecznym stopniu sygnalizowane przez Skarżącego niebezpieczeństwo "popełnienia nieodwracalnych błędów w postępowaniu sądowym". Mając zatem na uwadze powyższe oraz regulacje gwarantujące prawo do kontroli przez niezawisły sąd wydanych w stosunku do Skarżącego aktów z zakresu administracji publicznej bez nieuzasadnionej zwłoki (Konstytucja RP i Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284, z późn. zm.), referendarz sądowy rozpoznając wniosek oparł się na informacjach wcześniej udzielonych, a zawartych m. in. w formularzu PPF. Wynika z nich, że Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z działalności gospodarczej, z której uzyskuje niewysokie dochody. Jak twierdzi jest to kwota ok. 709 zł miesięcznie. Na Skarżącym ciążą liczne zobowiązania (zadłużenie za najem lokalu firmowego, zadłużenie alimentacyjne). Uwzględniając powyższe oraz charakter rozpoznanego u Skarżącego schorzenia referendarz sądowy stwierdził, że zasadne jest ustanowienie na jego rzecz pełnomocnika. Ponieważ jednak nie wskazał on rodzaju pełnomocnika, o ustanowienie którego wnosi, referendarz sądowy uznał, że z uwagi na przedmiot sprawy (wymiar podatku od nieruchomości) najpełniej interesu Skarżącego bronić będzie doradca podatkowy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.