III SA/Wa 2227/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skarg M. W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2006, 2007, 2008, 2009. oddala skargi 1. Z akt sprawy wynikało, iż Prezydent Miasta . W. decyzjami z dnia [...] maja 2009 r. ustalił państwu B. W. i M. W. (dalej jako "Skarżący") wysokość podatku od nieruchomości za 2006r., 2007 r., 2008 r., 2009 r. za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], oznaczoną jako działka ewidencyjna [...] w obrębie [...]. 2. W dniu 26 czerwca 2009 r. wpłynęło do organu pierwszej instancji odwołanie Skarżącego od decyzji ustalających podatek od nieruchomości za powyższe lata. Skarżący w odwołaniu zarzucił, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił faktycznego sposobu wykorzystania wskazanego w decyzjach wymiarowych budynku gospodarczego o powierzchni 44,00 m². Z tego też powodu organ podatkowy niewłaściwie naliczył podatek od nieruchomości. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zakresie naliczenia podatku od nieruchomości w pozycji "pozostałe budynki" i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący przyznał, iż posiadany przez niego budynek gospodarczy, wykazywany w decyzjach jako budynek pozostały jest wykorzystywany jako garaż pojazdów prywatnych. Wyjaśnił nadto, iż budynki położone przy ul. [...] posadowione są na działce [...]w obrębie [...]i posiadają jedną księgę wieczystą nr KW [...] tym samym powinny być opodatkowane według jednej stawki podatkowej. Według Skarżącego podatek od nieruchomości w spornej części powinien wynosić 27,28 zł, a nie 292,16 zł. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") decyzjami z dnia [...] października 2009 r. działając na podstawie przepisu art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60 ze zm. – dalej jako "ustawa Ord. pod.") uchyliło decyzje organu pierwszej instancji uznając, niezależnie od żądania i od argumentów podniesionych w odwołaniu, iż decyzje Prezydenta Miasta nie spełniają wymogów art. 210 § 1 ustawy Ord. pod. Organ wyższego stopnia uzasadniając swoje rozstrzygnięcia podkreślił, że decyzje organu pierwszej instancji powinny zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Tymczasem motywy wydanych decyzji sprowadzały się do "uzasadnienia" w postaci: "Wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie danych będących w posiadaniu z ewidencji gruntów i budynków oraz wypełnionej "informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych" złożonej przez M. W.". W ocenie organu odwoławczego z uzasadnień decyzji Prezydenta z dnia [...] maja 2009 r. nic nie wynika, chociażby to, dlaczego organ pierwszej instancji "traktuje" budynek o powierzchni 44 m², o którym mowa w odwołaniu, jako garaż. Żaden z "dowodów" wymienionych w decyzji nie został omówiony i oceniony przez organ podatkowy w dalszych motywach orzeczenia. SKO podkreśliło także, iż wielokrotnie wskazywało w swych rozstrzygnięciach na to, jak powinno wyglądać prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu pierwszej instancji. Nadal jednak uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnych ograniczają się zaledwie do jednego zdania, na podstawie którego nie jest możliwe zajęcie stanowiska merytorycznego w sprawie przez organ odwoławczy, zwłaszcza iż nadsyłane akta sprawy nie zawierają pełnego materiału dowodowego sprawy. Niektóre istotne argumenty w sprawie "pojawiają się" w piśmie, przy którym przesyłane jest odwołanie do organu II instancji, ale nie mogą być one brane pod uwagę, skoro nie ma o nich mowy w treści decyzji podatkowej. Organ odwoławczy może ocenić tylko argumenty podane w motywach decyzji podatkowej, a nie w treści pisma. W niniejszych sprawach wystąpiła również taka sytuacja, dlatego też organ odwoławczy nie mógł odnieść się do argumentów odwołania i orzekł, jak w sentencjach. W ponownym orzeczeniu organ pierwszej instancji miał szczegółowo wymienić, jakie składniki obejmuje nieruchomość przy ul. [...] i jakie jest przeznaczenie nieruchomości w rejestrze gruntów i budynków. 4. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił organom podatkowym działanie na jego szkodę, a także niewłaściwe rozpoznanie odwołań od decyzji podatkowych poprzez nieuwzględnienie ich zakresu i uchylenie się od właściwego rozpoznania sprawy z pominięciem przepisu art. 233 § 1 pkt 2 a ustawy Ord. pod. Skarżący zarzucił także naruszenie wskazań art. 209 § 1 ustawy Ord. pod. Tym samym wnioskował o uchylenie decyzji SKO. W ocenie Skarżącego SKO powinno uchylić decyzje organu podatkowego pierwszej instancji i rozpatrzeć sprawy co do istoty. Ustanowiony z urzędu dla Skarżącego pełnomocnik na rozprawie podzielił argumentację skargi uznając, iż organ odwoławczy w chwili orzekania dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do merytorycznego rozpatrzenia spraw w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości. 5. Sąd z uwagi na tożsamość spraw na pierwszej rozprawie połączył sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił prowadzić je po wspólnym numerem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. 6. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonych aktów administracyjnych na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uchylające decyzje Prezydenta [...] W. ustalające zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości za 2006, 2007, 2008 r. i 2009 r. nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do ich uchylenia. 7. Z akt spraw wynikało, iż SKO decyzjami z dnia [...] września 2009 r. działając na podstawie art. 233 § 2 ustawy Ord. pod. uchyliło zaskarżone decyzje organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. Organ wyższego stopnia uznał, iż uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnych ograniczają się zaledwie do jednego zdania, na podstawie którego nie jest możliwe zajęcie stanowiska merytorycznego w sprawie. SKO stwierdził nadto, iż nadesłane akta sprawy nie zawierały pełnego materiału dowodowego spraw. "Niektóre istotne argumenty w sprawie "pojawiły się" w piśmie, przy którym przesyłane jest odwołanie do organu drugiej instancji, ale nie mogły być one brane pod uwagę, skoro nie ma o nich mowy w treści decyzji podatkowej". Organ odwoławczy wskazał także, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji powinien szczegółowo wymienić, jakie składniki obejmuje nieruchomość przy ul. [...] i jakie jest przeznaczenie nieruchomości w rejestrze gruntów i budynków. W ocenie Sądu działanie organu podatkowego wyższego stopnia zasługiwało na aprobatę. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze organ odwoławczy rozpatrując odwołania nie dysponował wystarczającym oraz zupełnym materiałem dowodowym w sprawach. Wskazać bowiem należy, iż w aktach spraw brak jest dokumentów w postaci oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem wypisu z rejestru gruntów a także oryginalnego dokumentu w postaci informacji z rejestru gruntów. W ocenie Sąd nie ulega wątpliwości, iż wyciągi z bazy komputerowej załączone do spraw nie stanowią dokumentu, stanowiącego podstawę do wydania decyzji w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości. Zdaniem Sądu wydanie decyzji przez organ wyższego stopnia na podstawie nieprawidłowego zebranego materiału dowodowego doprowadziłoby do wydania decyzji niezgodnych z przepisami prawa. Nadto wskazać również należy, iż stanowisko organu wyższego stopnia co do wadliwości i braków uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zasługiwało na akceptację. 8. W świetle przepisu art. 229 ustawy Ord. pod. organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jednakże w ocenie Sądu powyższy przepis nie może być co do zasady podstawą do przejmowania przez organ wyższego stopnia zadań organu pierwszej instancji w przedmiocie przygotowania zupełnego materiału dowodowego w sprawie. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, iż organ wyższego stopnia prawidłowo zastosował normę przepisu art. 233 § 2 ustawy Ord. pod. Tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez SKO ww. przepisu ustawy. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie spraw wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, a przekazując sprawę organ odwoławczy wskazał niezbędne okoliczności faktyczne, które należało zbadać przy ponownym rozpatrzeniu spraw. 9. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszały prawa, wobec czego skargi, jako niezasadne należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.