III SA/Wa 2227/09

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skarg M. W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2006, 2007, 2008, 2009 postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz doradcy podatkowego A. H. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 1.180,80 zł (tysiąc sto osiemdziesiąt złotych i 80/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 960 zł (dziewięćset sześćdziesiąt złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 220,80 zł (dwieście dwadzieścia złotych i 80/100) Postanowieniem z 31 grudnia 2010 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu M. W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Pismem z 28 marca 2011 r. Krajowa Izba Doradców Podatkowych poinformowała, iż wyznaczyła A. H. pełnomocnikiem z urzędu dla wyżej wymienionego. W dniu 1 czerwca 2011 r. stawający na rozprawie pełnomocnik wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wyrokiem z tego samego dnia Sąd oddalił skargi Skarżącego na wspomniane w sentencji decyzje. Pismem z 23 sierpnia 2011 r. pełnomocnik wniósł o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w kwestii kosztów zastępstwa wykonanego na zasadzie prawa pomocy. Poinformował, że stosowny wniosek złożył na rozprawie, podobnie jak oświadczenie o nieotrzymaniu wynagrodzenia w żadnej formie. Pismo to potraktowano jako wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu. Zarządzeniem z 21 września 2011 r. Przewodnicząca Wydziału określiła kwoty wpisów sądowych od wniesionych przez Skarżącego skarg w prawidłowej wysokości, wskazując, że we wszystkich czterech sprawach przedmiotem zaskarżenia są decyzje kasacyjne. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153), zwanego dalej: "rozporządzeniem". Rozporządzenie to stanowi w § 3 ust. 1 pkt 2, że kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 240 zł. Taki właśnie charakter ma niniejsza sprawa. Przedmiotem skarg są bowiem decyzje kasacyjne, tj. uchylające decyzje organu I instancji i przekazujące mu sprawy do ponownego rozpoznania. Przyznając wynagrodzenie pełnomocnikowi referendarz sądowy miał równocześnie na uwadze to, że na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. Sąd połączył cztery sprawy Skarżącego w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zastosowanie przez Sąd art. 111 § 2 p.p.s.a. przewidującego możliwość połączenia kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, nie oznacza jednak, że takie połączenie utworzyło z tych spraw jedną nową sprawę. Połączenie to podyktowane jest względami technicznymi oraz ekonomią procesową i nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności. Łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 264). Tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie art. 111 § 2 p.p.s.a., nie ma wpływu na to, że pełnomocnikowi w istocie należy się wynagrodzenie za każdą z czterech spraw odrębnie, mimo, iż wydano tylko jeden wyrok. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tej sytuacji uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.