III SA/Wa 2231/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1996r., 1997 r., 1998 r. postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego R. T. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 309,80 zł (słownie: trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 zł (słownie: pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy), kwotę 17zł (słownie: siedemnaście złotych) tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika W dniu 10 listopada 2009 r. A. Z. – zwana dalej Skarżącą - wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1996r., 1997 r., 1998 r. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnił ją od kosztów sądowych oraz ustanowił radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych, na pełnomocnika Skarżącej został wyznaczony radca prawny R. T. W dniu 29 czerwca 2010 r. do Sądu wpłynęło pełnomocnictwo procesowe udzielone radcy prawnemu R. T. do reprezentowania Skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, a także pełnomocnictwo substytucyjne udzielone adwokatowi P. A. przez radcę prawnego R. T. oraz upoważnienie dla aplikanta adwokackiego J. G. do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Pismem z dnia 2 lipca 2010 r. złożonym na rozprawie w dniu 7 lipca 2009 r. adwokat P. A. działający z substytucji radcy prawnego R. T. poparł w całości skargę A. Z. oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1996r., 1997 r., 1998 r. oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Pismem z dnia 19 sierpnia 2010 r. adwokat P. A. złożył wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie w zakresie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Powyższy wniosek został potraktowany jako uzupełnienie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 1 września 2010 r. referendarz sądowy odmówił przyznania adwokatowi P. A. wynagrodzenia, twierdząc że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony pełnomocnik, tzn. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką lub właściwą Okręgową Izbę Radców Prawnych. Referendarz sądowy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie ( zwana dalej OIRP ) pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącej wyznaczyła radcę prawnego R. T. i to jemu może być przyznane wynagrodzenie. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie oznacza, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w imieniu wyznaczonego pełnomocnika. Na powyższe postanowienie referendarza sądowego radca prawny R.T. pismem z dnia 15 września 2010 r. wniósł sprzeciw twierdząc, że adwokat P. A. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na rzecz radcy prawnego R. T. jako pełnomocnika wyznaczonego przez OIRP do reprezentowania A. Z. z urzędu. Jednocześnie pismem z dnia 15 września 2010 r. radca prawny R. T. złożył wniosek o przyznanie nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej powoływanej jako P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 250 P.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie OIRP wyznaczyła do udzielenia z urzędu pomocy prawnej Skarżącej radcę prawnego R. T. Wyznaczony pełnomocnik udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi P. A.., który pismem z dnia 2 lipca 2010 r. złożonym na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. poparł w całości skargę oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Wniosek ten został uzupełniony pismem z dnia 19 sierpnia 2010 r. Jednocześnie należy zauważyć, że radca prawny R. T. pismem z dnia 15 września 2010 r. uzupełnił powyższe pismo adwokata P. A. składając wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej ani w całości ani w części pomocy prawnej z urzędu. W związku z powyższym na podstawie art. 250 P.p.s.a. Sąd postanowił przyznać wyznaczonemu przez Okręgową Izbę Radców Prawnych pełnomocnikowi, tj. radcy prawnemu R. T. wynagrodzenie w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zgodnie z § 15 powołanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w innej sprawie niż wymienione w pkt 1 lit. a-b cytowanego rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w pierwszej instancji 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii, bowiem dotyczy skargi na decyzję w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. W związku z powyższym ustalona opłata odpowiada stawce minimalnej za czynności pełnomocnika Skarżącej i wynosi 240 zł podwyższona zgodnie § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności wynosząca 22%, tj. 52,80 zł. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują także zgodnie z § 15 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości niezbędne, udokumentowane wydatki poniesione przez radcę prawnego, do których zalicza się m.in. wydatek poniesiony na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, którą to opłatę w wysokości 17 zł. wyznaczony pełnomocnik Skarżącej uiścił, co udokumentował dowodem wpłaty. W powyższy sposób koszty udzielonej pomocy prawnej zostały ustalone na łączną kwotę 309,80 zł. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 15 powołanego wyżej rozporządzenia orzekł jak w sentencji.