III SA/Wa 2242/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]lipca 2013 r., Nr [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę Skarżąca – B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zaskarżona interpretacja indywidualna zawierała pouczenie, że Stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniosła o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Stosownie do § 3 cyt. przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (a więc również na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia prawa. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane przepisy określają warunek sine qua non dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź – jak w niniejszej sprawie – wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji gdy powyższy obowiązek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Natomiast tryb administracyjny właściwy do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji, postanowień czy jak w niniejszej sprawie indywidualnych interpretacji podatkowych oparty jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60), która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy. W przypadku zrezygnowania przez stronę z prawa do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w administracyjnym toku instancji, stosownie do art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a., niemożliwe jest poddanie działalności organu administracji kontroli sądowej. Od wydanej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej, służyło skarżącej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a dopiero ewentualnie w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę do Sądu bez wyczerpania środka przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Skarga ta jako przedwczesna podlega zatem odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzeczono w sentencji postanowienia