III SA/Wa 2245/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 10 października 2017 r. w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do grudnia 2003 r. postanawia przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 10 października 2017 r. R.Z. (dalej Skarżący/Strona) wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do grudnia 2003 r. W dniu 20 stycznia 2017 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika (adwokata). Postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy zwolnił Skarżącego od wpisu od skargi ponad kwotę 1 000 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Od powyższego postanowienia Strona wniosła sprzeciw. Postanowieniem z dnia 12 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego z dnia 8 marca 2017 r. W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1 000 zł Skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy odmówił zmiany postanowienia z dnia 8 marca 2017 r. w przedmiocie zwolnienia Strony od wpisu od skargi ponad kwotę 1 000 zł i odmowy przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Pismem z dnia 4 listopada 2017 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 10 października 2017 r. W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, że bez swojej winy nie mogła w wyznaczonym terminie wnieść sprzeciwu na ww. postanowienie z uwagi na bardzo zły stan zdrowia. Skarżący wyjaśnił, że jest przewlekle chory na [...], co uniemożliwiło mu dokonanie czynności procesowych w terminie (podpisanie pisma). Jak wskazał Skarżący, dopiero w dniu 4 listopada 2017 r. jego stan zdrowia na tyle się ustabilizował, że był w stanie złożyć sprzeciw wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Skarżący dodał, że aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Do wniosku załączono kopie zwolnień lekarskich oraz sprzeciw od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 10 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej Ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1, 2 i 4 Ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 Ppsa). Z cytowanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli łącznie występują następujące przesłanki: został złożony wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 10 października 2017 r. Powyższe postanowienie zostało bowiem prawidłowo doręczone Skarżącemu w dniu 17 października 2017 r. Ostatnim dniem do wniesienia sprzeciwu przez Stronę był zatem dzień 24 października 2017 r. Skarżący nie złożył sprzeciwu w wyznaczonym terminie, lecz uczynił to dopiero składając w dniu 9 listopada 2017 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 10 października 2017 r. We wniosku Strona wskazała, że przeszkodą, która uniemożliwiła jej dotrzymanie terminu do złożenia sprzeciwu była choroba – [...]. Z załączonych do wniosku zwolnień lekarskich wynika, że Skarżący przebywał na zwolnieniach w okresie 17 lipca – 11 sierpnia 2017 r., 11 sierpnia – 25 sierpnia 2017 r. oraz 25 sierpnia – 8 września 2017 r. (k. 234 – 236 akt sądowych). Zdaniem Sądu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu został złożony z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu ustąpiła w dniu 4 listopada 2017 r., tj. w dniu, w którym stan zdrowia Skarżącego na tyle się poprawił, że był on w stanie podpisać pismo. Wskazać należy, że przywrócenie terminu może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznościami takimi mogą być np. nagła choroba lub błędne pouczenie sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt l OZ 246/08). W ocenie Sądu, przedstawiona przez Skarżącego okoliczność, tj. zły stan zdrowia związany z przewlekłą chorobą (reumatoidalne zapalenie stawów), uniemożliwiający Skarżącemu własnoręczne podpisywanie pism, uprawdopodobnia brak jego winy w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu. Niedochowanie przez Skarżącego terminu do wniesienia sprzeciwu jest bowiem następstwem okoliczności od niego niezależnych, konsekwencją przewlekłej choroby. Tym samym uznać należało, iż zachodzą podstawy do przywrócenia uchybionego terminu, bowiem skutków choroby i jej następstw Skarżący nie mógł przewidzieć i zaplanować. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, Sąd postanowił jak w sentencji.