III SA/Wa 225/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska -Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2011 r. o sygn. akt III SA/Wa 225/11 w ten sposób, że w wierszu dwudziestym drugim od góry po słowie "Skarbowej" dodać wyrazy "w W." Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], stwierdził, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz M.M. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W sentencji wyroku, nieoznaczono siedziby organu, od którego zasądzono na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów sądowych. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż siedziba Dyrektora Izby Skarbowej znajduje się w W.. Nie powinno budzić wątpliwości, że nieoznaczenie tej siedziby stanowiło oczywistą niedokładność (nieścisłość) w rozumieniu ww. art. 156 § 1 p.p.s.a, którą należało wyeliminować niniejszym postanowieniem. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 645). W przedmiotowej sprawie zaszła taka okoliczność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.