III SA/Wa 2250/10

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 28 lipca 2011 r. po rozpoznaniu wniosku dor. pod. K. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi S.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r p o s t a n a w i a przyznać pełnomocnikowi z budżetu sądu, tytułem kosztów pomocy prawnej wraz z podatkiem VAT, kwotę 8856,- zł (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć) Postanowieniem z 4 października 2010 r. sygn. III SA/Wa 1669/07 referendarz sądowy przyznał dla S.C. – dalej jako skarżąca - prawo pomocy w postaci ustanowienia doradcy podatkowego i zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z 25 października 2010 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wskazała dor. pod. K. D. jako pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi S.C., która w piśmie o dacie wpływu 12 listopada 2011 r. udzieliła mu umocowania. Pełnomocnik skarżącej, pismem 9 maja 2011 r., zwrócił się o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Nadto, na rozprawie tego samego dnia, wniósł o uwzględnienie skargi, a następnie – o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Następnie, pismem z 17 lipca 2011 r., skarżąca, działając poprzez pełnomocnika z urzędu, zwróciła się o "wypłacenie należnego wynagrodzenia w kwocie 10800,00 zł netto plus podatek VAT w kwocie 2484,00 zł razem 13.284,00 Doradcy Podatkowemu K. D.". Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony doradca podatkowy ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) - dalej jako u.p.p.s.a. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należą – m.in. – środki odwoławcze, czy sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jak też pomoc prawna świadczona do momentu wydania wyroku w I instancji. Referendarz sądowy zauważa, że decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek referendarza sądowego ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Sygn. akt III SA/Wa 2250/10 Należy przyznać wynagrodzenie dla ustanowionego doradcy podatkowego, kiedy strona nie jest w stanie ponieść kosztów działania doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu, a pełnomocnik zwróci się do Sądu o zwrot kosztów postępowania sądowego i złoży oświadczenie o tym, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały pokryte w całości, ani w części (§ 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz.U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2075). Z akt sprawy wynika przy tym, że pełnomocnik stawił się na rozprawie 9 maja 2011 r., w której brał czynny udział i popierał skargę. Wypełniony został także wymóg przewidziany w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, ponieważ na rozprawie pełnomocnik złożył stosowne oświadczenie. Zdaniem referendarza sądowego, przedmiotem sporu w sprawie była decyzja określająca podatek od towarów i usług. Wartość przedmiotu sporu została określona przez Dyrektora Izby Skarbowej, a następnie przez Przewodniczącego Wydziału, na kwotę 606104,- zł. Zgodnie z § 3 rozporządzenia z 2 grudnia 2003 r. kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji: 1) w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy: a) do 500 zł - 60 zł, b) powyżej 500 zł do 1.500 zł - 180 zł, c) powyżej 1.500 zł do 5.000 zł - 600 zł, d) powyżej 5.000 zł do 10.000 zł - 1.200 zł, e) powyżej 10.000 zł do 50.000 zł - 2.400 zł, Sygn. akt III SA/Wa 2250/10 f) powyżej 50.000 zł do 200.000 zł - 3.600 zł, g) powyżej 200.000 zł - 7.200 zł Zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Na mocy § 4 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2)niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Zdaniem referendarza sądowego, wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu należy obliczyć, ze względu na sporną kwotę, z zastosowaniem stawki przewidzianej w § 3 pkt 1 ust. 1 lit g. Należny VAT od tej kwoty wynosi 1656,- zł. Pełnomocnik nie złożył zarazem spisu udokumentowanych wydatków niezbędnych do dochodzenia sprawy, stąd wysokość wydatków nie miała wpływu na zasądzone koszty. Brak także postaw do podwyższenia, sugerowanego przez stronę wynagrodzenia dla pełnomocnika. Nadto, art. 244 § 2 został zmieniony przez art. 1 pkt 11 lit. a) ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. (Dz.U.10.36.196) i od 10 kwietnia 2010 r. nie jest wymagane udzielanie pełnomocnictwa przez osobę, której ustanowiono pełnomocnika z urzędu. Mając powyższe na uwadze referendarz sądowy uznał, że na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 pkt 3, § 3 pkt 1 ust. 1 lit g, § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003r., należało postanowić, jak w sentencji