III SA/Wa 2253/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Hieronim Sęk, , po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 13 lipca 2005 r. W. w R. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. W dniu 30 listopada 2005 r. Skarżący złożył, w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosek zawierający oświadczenie o cofnięciu skargi na wskazaną wyżej decyzję. Powyższe oświadczenie zostało przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 2 lutego 2006 r. (data stempla pocztowego na kopercie – karta nr 34 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z powyższego przepisu wynika, że sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten bowiem musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Z akt sprawy wynika, że Skarżący złożył stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] w piśmie z dnia 29 listopada 2005 r. Rozpoznając ten wniosek Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Skoro przesłanki te nie wystąpiły, Sąd jest cofnięciem skargi związany. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.) W ocenie Sądu, oświadczenie Skarżącego z dnia 29 listopada 2005 r. stanowi skuteczne cofnięcie skargi. Wobec powyższego należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.