III SA/Wa 2256/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 7 marca 2013 r. nr LI/1497/2013 w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności postanawia odrzucić skargę. Pismem z 27 czerwca 2016 r. A. W. (dalej "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia 7 marca 2013 r. Nr LI/1497/2013 w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Skarga ta została poprzedzona wezwaniem Organu do usunięcia naruszenia prawa (wezwanie z dnia z 13 maja 2016 r.), sformułowanym na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej: "Usg"). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydane w składzie 7 sędziów, z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, zgodnie z którym "wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu."( dostępne na stronie www.cbois.nsa.gov.pl). Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 227/13, LEX nr 1282955; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 744/11, LEX nr 795461). Należy wskazać, że tutejszy Sąd, w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1069/16, postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Skarżącego na ww. uchwałę Rady m. st. Warszawy, odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "Ppsa"), jako wniesioną po terminie. W sprawie tej skarga była poprzedzona wezwaniem Organu do usunięcia naruszenia prawa, wniesionym w dniu 30 listopada 2015 r. Zgodnie z art. 101 ust. 1 Usg, warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. Usg ma zastosowanie art. 53 § 2 Ppsa. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie. W takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin do wniesienia skargi - trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (dostępne na stronie www.cbois.nsa.gov.pl). Jak wynika z przywołanych wyżej orzeczeń sadów administracyjnych, nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 Usg, traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie przeciwnego poglądu pozbawiałoby wezwania jakiegokolwiek znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć Ustawodawca mówi w przepisach o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały tylko jednokrotnie. Odnosząc się do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że nie ma podstaw do podważania stanowiska wcześniej zajętego przez tutejszy Sąd w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa1069/16, gdzie wskazano, że Skarżący wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa. Sam Skarżący także nie zakwestionował tej okoliczności. Tym samym kolejne pisma kierowane do organu (także po rozstrzygnięciu sprawy o sygn. akt III SA/Wa 1069/16) nie stanowią środka odwoławczego w rozumieniu Ppsa, a zatem nie otwierają ponownie terminu do wniesienia skargi na uchwałę organu. Termin do wniesienia skargi może być jedynie liczony od wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 30 listopada 2015 r. Termin ten upłynął z dniem 29 stycznia 2016 r. (piątek). Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 Ppsa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, sąd administracyjny odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd zwraca także uwagę, że zgodnie z art. 101 ust. 2 Usg, odrzucenie skargi przez sąd administracyjny z przyczyn formalnych - bez merytorycznej oceny zasadności skargi - nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej rozpoznanie merytoryczne zarzutów w przypadku ponownego wniesienia skargi, ale z zachowaniem wszystkich wymogów prawnych (w tym dochowania terminu do jej wniesienia). Samo wniesienie skargi w tym przypadku jest co do zasady dopuszczalne i nie zostało objęte dyspozycją normy art. 101 ust. 2 Usg, gdyż dotyczy ona jedynie sytuacji, gdy skarga została już rozpoznana i oddalona przez sąd. Skarga w niniejszej sprawie została jednak wniesiona po terminie, co uznać należy za wniosek oczywisty, skoro po terminie wniesiono już pierwszą skargę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, należało orzec, jak w sentencji.