III SA/Wa 2259/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia - ustanowić dla skarżącego adwokata - We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący – J.P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wskazał, że nigdy nie występował przed Sądem i nie potrafi się obronić. Wskazał również, że jego sytuacja finansowa jest bardzo trudna. Z oświadczeń skarżącego wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe jedynie z żoną. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego żony są świadczenia z ZUS: renta skarżącego – 1.480 zł brutto i emerytura jego żony – 1.276 zł brutto. Skarżący oświadczył, że miesięczne wydatki na czynsz, media, ubezpieczenia i leki wynoszą 1.335 zł. Małżonkom na utrzymanie pozostaje kwota ok. 1.000 zł. Środki te przeznaczane są na wyżywienie, ubrania, środki czystości. Do wniosku skarżący załączył informacje PIT-40A za 2013 r., odcinek renty, dowód uiszczenia opłat czynszowych oraz za media, faktury za leki. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Owo wykazanie polegać będzie w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że poniesienie kosztów postępowania nie jest możliwe. Oceniając wniosek skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że łączny dochód skarżącego i jego żony wynosi ok. 2.300 zł netto. Po dokonaniu niezbędnych opłat za czynsz, media i leki w gospodarstwie domowym skarżącego pozostaje kwota ok. 1.000 zł na inne konieczne wydatki, tj. wyżywienie, ubrania oraz środki czystości. Powyższe okoliczności znajdują odzwierciedlenie w dokumentach nadesłanych przez skarżącego oraz złożonych przez niego oświadczeniach. W ocenie referendarza sądowego, zestawienie wysokości dochodu, którym dysponuje skarżący i jego żona na zaspokojenie potrzeb życiowych, z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby prowadzi do wniosku, że skarżący nie jest w stanie z posiadanych środków pieniężnych ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.