III SA/Wa 2262/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. A.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2016 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] w W. w kwocie 6.385,00 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że kwota zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami ustawowym od maja 2011 r. znacznie przekracza jej możliwości finansowe stanowiąc trzykrotność jej miesięcznych zarobków. Nie posiada ona środków pozwalających jej na jednorazowe uiszczenie tak znaczącej kwoty. Ponadto w związku z tym, że spłaca aktualnie pożyczki zaciągnięte wcześniej, nie możliwości finansowych aby zaciągnąć na spłatę zobowiązania podatkowego kolejną pożyczkę, bowiem nie ma takiej zdolności kredytowej. W przypadku zaś prowadzenia egzekucji z majątku, wiązałoby się to ze znaczącymi dodatkowymi kosztami co doprowadziłoby w konsekwencji do niepowetowanej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powyższego przepisu wynika, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu. Badając całokształt okoliczności sprawy uznać należało, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca nie wykazała, zdaniem Sądu, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Zapłata kwoty podatku, jak każde świadczenie finansowe, jest ze swej istoty czynnością "odwracalną" i w każdym czasie można dokonać jego zwrotu. Również brak możliwości uzyskania pożyczki bankowej nie jest argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Raz jeszcze podkreślić należy, że celem wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej jest ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków a takich skarżąca nie wskazała. Brak możliwości pozyskania środków na spłatę zobowiązania podatkowego niewątpliwie może być pewnego rodzaju trudnością nie stanowi natomiast żadnego realnego zagrożenia dla skarżącej. Wiąże się co najwyżej z koniecznością pozyskania środków finansowych z innych źródeł. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.