III SA/Wa 2267/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata Z.J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2009 r. postanawia - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata Z.J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 73,80 zł (słownie: siedemdziesiąt trzy złote 80/100), w tym: tytułem opłaty - kwotę 60 złotych (słownie: sześćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług - kwotę 13,80 złotych (słownie: trzynaście złotych 80/100) - Postanowieniem z 10 listopada 2010 r. Referendarz sądowy przyznał Skarżącemu – H.K. prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnił Skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz adwokata. Pismem z 29 grudnia 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokata Z.J. pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącego. Pismem z 26 stycznia 2011 r. pełnomocnik, po zapoznaniu się z aktami sprawy, wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, ponieważ nie zostały one ani w całości, ani w części opłacone przez Skarżącego. Wyrokiem z 12 kwietnia 2011 r. Sąd oddalił skargę wniesioną w przedmiotowej sprawie. Pismem z 12 maja 2011 r. pełnomocnik ponownie wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - "p..p.s.a.") wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy m.in.: reprezentowania przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Referendarz sądowy zauważa, że pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie ustalonym w art. 250 p.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną, a ze względu na opłacanie tego wynagrodzenia ze środków publicznych sąd ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 720/04, niepubl.). Jako miernik przyznanego wynagrodzenia za świadczoną pomoc, ustawodawca przyjął, jak wynika z art. 250 p.p.s.a., "zasady określone w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radów prawnych, Sygn. akt III SA/Wa 2267/10 doradców podatkowych albo rzeczników patentowych". Istotą pomocy prawnej, pomijając zagadnienia związana z opinią o braku podstaw do wniesienia środka odwoławczego, jest rzetelna i umocowana w dorobku prawnym porada prawna, jak i przystający do wskazanych standardów sposób reprezentacji przez pełnomocnika przed sądem (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Komentarz do art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Referendarz sądowy zwraca uwagę na fakt, że Skarżący skutecznie wniósł skargę do Sądu. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy i wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. pełnomocnik nie stawił się. W ocenie Referendarza sądowego, mimo iż czynności ustanowionego z urzędu pełnomocnika ograniczyły się od zapoznania z aktami sprawy i poparcia skargi, nie ma podstaw do odmowy przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W konsekwencji, wynagrodzenie dla pełnomocnika należało obliczyć na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej - "rozporządzenie"), w którym ustawodawca uzależnił wysokość stawki od wartości przedmiotu sprawy. W niniejszym postępowaniu wartość przedmiotu sprawy wynosi 171 zł, zatem, zgodnie z § 6 pkt 1, stawkę należało określić na kwotę 60 zł, powiększoną stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia, o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23%. Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 73,80 złotych. Jednocześnie jednak, z uwagi na brak większego zaangażowania pełnomocnika w udzielenie Skarżącemu pomocy prawnej, chociażby poprzez udział w rozprawie, brak było podstaw do przyznania wynagrodzenia w wysokości przekraczającej stawkę minimalną. Mając powyższe na uwadze, Referendarz sądowy działając na podstawie § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia oraz art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.