III SA/Wa 2281/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. NR [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Skarżąca M. P. wniosła na urzędowym formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując, że obecnie nie pracuje i otrzymuje emeryturę w wysokości 942 zł. Podniosła, że spłaca kredyt bankowy oraz, że znaczną część środków przeznacza na zakup leków. Skarżąca oświadczyła, że jest osobą przewlekle chorą. Posiada rozdzielność majątkową z mężem. Natomiast środki, które jej zostają są minimalne i ciężko jej samej się utrzymać. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, ze Skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe oraz, ze nie posiada żadnego majątku. Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżąca przedłożyła kserokopię odcinka emerytury, z którego wynika, że Skarżąca uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 942,06 zł. Z przedstawionych natomiast kserokopii rachunków opłat wynika, że Skarżąca poniosła w marcu 2010 r. opłatę z tytułu energii w kwocie 351,78 zł, z tytułu opłat za telefon 114,41 zł oraz z tytułu wywozu nieczystości 49,22 zł. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na nie nadesłanie dokumentów, do przedłożenia których została wezwana i nie wyjaśnienie sytuacji majątkowej, w której się znajduje. Od powyższego postanowienia Skarżąca złożyła sprzeciw. Wskazała w nim, iż miesięcznie ponosi koszty związane z leczeniem w kwocie ok. 250-300 zł, a na środki czynności i jedzenie pozostaje jej skromna kwota. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Należało przyznać Skarżącej prawo pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. zwolnienia od kosztów sądowych. W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje więc usunięcie z obrotu prawnego wcześniejszego orzeczenia. Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego. Częściowe zwolnienie od kosztów sądowych obejmuje zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego. Warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, jest zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a, wykazanie przez tę osobę, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w przypadku częściowego zwolnienia z kosztów sądowych, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zasadność wniosku Sąd rozpatruje w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony wysokość środków, którymi ona dysponuje. W świetle powyższego stwierdzić należy, że Skarżąca wykazała, że jej warunki finansowe nie pozwalają na opłacenie kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Z oświadczeń Skarżącej złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej, określonej w art. 233 § 1 Kodeksu karnego, za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy wynika, iż źródłem jej utrzymania jest emerytura w kwocie 942 zł Skarżąca nie jest właścicielem nieruchomości, nie ma oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Ponadto spłaca kredyt bankowy. Z nadesłanych dokumentów wynika, iż miesięczne rachunki Skarżącej opiewają na kwotę ok. 500 zł. Ze sprzeciwu wynika zaś, że Skarżąca ponosi wysokie koszty leczenia, a pozostała jej kwota pozwala na skromne życie. W ocenie Sądu wysokość zadeklarowanej kwoty miesięcznego przychodu i wskazanych miesięcznych wydatków daje podstawy do przyznania Skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie Sądu sytuacja materialna Skarżącej, nie pozwala na opłacenie kosztów sądowych i w związku z tym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.