III SA/Wa 2281/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. oddala skargę Pismem z dnia 8 czerwca 2017 r. J. S. ("Skarżąca", "Strona", "Podatnik") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. ("SKO", "Organ II instancji") z dnia [...] maja 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] ("Wójt", "Organ I instancji") z dnia [...] lutego 2017 r. Wymienioną wyżej decyzją Wójt Gminy [...] ustalił J. S. - właścicielce nieruchomości położonej w miejscowości [...], Gmina [...] wymiar podatku rolnego za 2017 rok w wysokości 83 złotych oraz podatku leśnego w wysokości 178,59 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Organ I instancji podał, iż ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości, rolnego oraz leśnego za 2017 rok dokonano w oparciu o informacje wynikające z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w O., stosując odpowiednią stawkę podatkową wynikającą z obowiązujących przepisów prawa. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie do SKO w O. wskazując, że dane z ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym, a oparte są na fałszerstwie dokonanym przez urzędników w Urzędzie Gminy [...] i Starostwa Powiatowego w O.. Strona podniosła również, że dane w ewidencji podatkowej są niezgodne z rzeczywistym stanem i świadczą o nieprawidłowościach w Urzędzie Gminy [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że dokonując ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego organ I instancji prawidłowo uwzględnił w treści podejmowanych w sprawie rozstrzygnięć treść przepisów art. 4 ust. 1 pkt ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Organ I instancji w sposób prawidłowy obliczył podatek rolny od 3,9360 ha przeliczeniowych gruntów mnożąc powierzchnię gruntów przez równowartość pieniężną 2,5 q żyta (52.44x 2,5=131,10x3,9360 = 516,02 zł-podatek przed ulgami). Organ I instancji nie opodatkował gruntów podlegających ustawowemu zwolnieniu od podatku rolnego zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy. Natomiast opodatkował jedynie grunty o pow. 1,01 (0,606 ha przeliczeniowego), oznaczone w ewidencji symbolem PsIV- pastwiska trwałe oraz grunt o pow. 0,12 ha (0,024 ha przeliczeniowego) oznaczone w ewidencji symbolem W - rów. Natomiast odnośnie podatku leśnego organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił podatek leśny od 7,51 ha lasu (oznaczenie w ewidencji gruntów LsVI - lasy i grunty leśne) w wysokości 178.59 złotych (7,51 x 42,0222). Odnosząc się do zarzutów Skarżącej jakoby dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie były zgodne ze stanem prawnym, albowiem dokumentacja, która stanowiła podstawę tych zapisów została sfałszowana, ponadto odnosząc się do twierdzeń Skarżącej, że organ podatkowy, przed wydaniem decyzji podatkowej powinien zweryfikować zawarte w ewidencji gruntów i budynków błędy oraz wyjaśnić wnikliwie rozbieżności i doprowadzić do ich usunięcia w ewidencji, Organ II instancji wskazał, że z takim stanowiskiem wyrażonym przez Skarżącą nie sposób się zgodzić mając na uwadze w szczególności zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 1, art. 4 ustawy o podatku rolnym oraz art. 1 i art. 3 ustawy o podatku leśnym. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącą w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Na powyższą decyzję Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o uchylenie jej w całości. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła argumenty tożsame jak w odwołaniu od decyzji Organu I instancji. Skarżąca wskazała, że Kolegium pomija dowody jakie są dołączane do odwołań, a potwierdzające w jej ocenie fałszerstwa urzędników Urzędu Gminy [...]. Fałszowanie dokumentów wskazuje na celowe działanie urzędników, którzy zamiast jej pomóc i naprawić wyrządzone krzywdy złośliwie działają na jej niekorzyść. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest podstawa naliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017r. z tytułu podatku rolnego (w wysokości 83 zł i podatku leśnego (w wysokości 178,59 zł). Skarżąca nie zgadza się z wysokością naliczonego zobowiązania podatkowego w łącznej wysokości 262 zł, kwestionując dane znajdujące się ewidencji gruntów, które były podstawą wyliczenia podatku, wskazując, że nie mają one podstawy prawnej i są one dokonane na podstawie fałszerstw urzędników Gminy i innych osób trzecich i w ten sposób zostały pogwałcone jej prawa. Sąd zauważa, że analogiczne zarzuty Skarżąca zawarła w swoim odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., które dokonując analizy stanu fatycznego i prawnego nie dopatrzyło się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i proceduralnego przy wydawaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Sąd badając je ponownie w trybie kontroli sądowej zaskarżonego aktu stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Art. 6c tejże ustawy stanowi natomiast, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). W świetle tego przepisu Skarżąca jest podatnikiem podatku rolnego i leśnego w świetle ww. przepisów, bowiem jest właścicielką gruntów rolnych położonych w miejscowości [...] na terenie gminy [...] o łącznej powierzchni 23,99 ha. O tym stanie świadczy ewidencja gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r. Dz. U. nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z załączonych do akt wypisów z rejestru gruntów, prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w O. wynika, że J. S. jest właścicielką gruntów rolnych położonych w miejscowości [...] na terenie gminy [...] o łącznej powierzchni 23,99 ha, w tym 16,48 ha użytków rolnych podlegających podatkowi rolnemu oraz 7,51 ha gruntów sklasyfikowanych symbolem LsVI podlegających podatkowi leśnemu. Z uwagi na to, że na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku rolnym użytki rolne klasy V, VI i VIz są zwolnione od podatku rolnego, do opodatkowania przyjęto tylko powierzchnię 0,6060 ha przeliczeniowych. Jak słusznie wskazał Organ, w takiej sytuacji, zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej jakoby dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie były zgodne ze stanem prawnym, albowiem dokumentacja, która stanowiła podstawę tych zapisów została sfałszowana oraz, że organ podatkowy, przed wydaniem decyzji podatkowej, powinien zweryfikować zawarte w ewidencji gruntów i budynków błędy oraz wyjaśnić rozbieżności i doprowadzić do ich usunięcia w ewidencji, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z cyt. wyżej przepisem art. 21 ust. 1 - Prawo geodezyjne i kartograficzne a także art. 1 i art. 4 ustawy o podatku rolnym oraz art. 1 i art. 3 o podatku leśnym, Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącą w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika to z ewidencji, nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Sąd dodatkowo zauważa, że Organ podatkowy pierwszej instancji działając zgodnie z art. 165 § 5 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, nie ma obowiązku wszczęcia postępowania w formie postanowienia w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia przepis ten ma zastosowanie albowiem stan faktyczny według wyjaśnień organu podatkowego nie zmienił się od 28.07.2004 roku. Świadczą o tym również dołączone do akt sprawy dokumenty oraz decyzja w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za ubiegły rok. W ocenie Sądu, zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji należy uznać zatem za bezzasadne, ponieważ ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gruntów prowadzą Starostowie. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek właścicieli, co oznacza, że z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji gruntów w żadnym wypadku nie może występować organ podatkowy (w tym przypadku wójt). Organ podatkowy nie jest uprawniony również do dokonywania zmian w ewidencji gruntów. Dane zawarte w tej ewidencji zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej są dokumentem urzędowym i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Sąd stwierdza, że wpisu w ewidencji gruntów dokonano na podstawie prawomocnego Orzeczenia Sądu Rejonowego w O. nr [...] z dnia [...].10.2004 r., które wydano w wyniku działu spadku. Dane zawarte w tej ewidencji, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej są dokumentem urzędowym i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Jeżeli Podatnik kwestionuje dokument urzędowy, to powinien wystąpić z wnioskiem do właściwego organu (starosty) o dokonanie zmian w ewidencji, o czym organy wielokrotnie Skarżącą informowały. Nie może tego uczynić, jak już to wyjaśniono, z urzędu organ podatkowy, co postuluje Skarżąca. To po stronie Skarżącej leży interes prawny i obowiązek wnioskowania do właściwego organu (starosty) o dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca podejmowała czynności zmierzające do dokonania takich zmian. Prezentowane okoliczności, które przedstawia Skarżąca nie mogą być uwzględnione, bowiem kwestionowanie dokumentu urzędowego (ewidencji gruntów i budynków) i dokonywanie w nim zmian wymaga odrębnego wniosku do właściwego organu (starosty). Wpisu w ewidencji gruntów dokonano na podstawie prawomocnego Orzeczenia Sądu Rejonowego w O. nr [...] z dnia [...].10.2004 r., które wydano w wyniku działu spadku. Skarżąca również kwestionuje to orzeczenie, co czyni to bez wiarygodnej argumentacji. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma również znaczenia sytuacja osobista i majątkowa Skarżącej, która jest prezentowana na etapie skargi. Sąd uznał, że prezentowane przez Skarżącą okoliczności, w tym informacje o dokonywaniu fałszerstw nie mogą być uwzględnione bowiem nie mają żadnej podstawy i nie są związane z postępowaniem podatkowym. W tym stanie rzeczy Sąd rozpatrując przedmiotową sprawę uznał, że organ podatkowy prawidłowo ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 rok, biorąc za podstawę dane wynikające z ewidencji gruntów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę.