III SA/Wa 2290/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. Sp. z o .o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego postanawia - zawiesić postępowanie sądowe - W dniu 9 czerwca 2004r. V. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca) złożyła deklarację uproszczoną AKC-U z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów marki [...], w której wykazała podatek akcyzowy w łącznej kwocie 132.061 zł. W dniu 9 czerwca 2004r. Skarżąca dokonała wpłaty podatku na konto Izby Celnej w W. Pismem z 31 sierpnia 2009r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej: "NUC"), Skarżąca wniosła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty tego podatku w kwocie 34.804 zł, uiszczonego w oparciu o ww. deklarację uproszczoną. Postanowieniem z [...] lutego 2010r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. NUC decyzją z [...] października 2010r. określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym wynikające z ww. deklaracji uproszczonej AKC-U w wysokości 132.061 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty i zwrotu uiszczonego podatku akcyzowego w kwocie 34.804 zł z ww. tytułu. W podstawie prawnej NUC wskazał art. 207, art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) dalej: "O.p.", art. 79, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.) dalej: "u.p.a." oraz § 2 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżania stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.) Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej "DIC") decyzją z [...] czerwca 2011r., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy ww. decyzję NUC w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu uiszczonego podatku akcyzowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji DIC, ewentualnie o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją NUC z uwagi na naruszenie art. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 w zw. z zał. nr 1 poz. 59 u.p.a., art. 80 ust. 1 w zw. z zał. nr 1 poz. 59 u.p.a., art. 90 TWE (obecnie art. 110 TUE) w zw. z art. 9, art. 91 ust. 1, 3 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o statystyce publicznej, art. 75 § 2 pkt 1) lit a) w zw. z art. 75 § 1 O.p.; art. 120 O.p. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., art. 194 § 1 i § 3 O.p., jak też rażące naruszenie art. 233 §1 pkt 1 O.p. przez wydanie dwóch decyzji zamiast jednej po rozpatrzeniu pojedynczego odwołania złożonego przez Spółkę od pojedynczej decyzji wydanej przez NUC, art. 127 O.p. w zw. z art. 78 Konstytucji RP, art. 120, 121, 123, 124, 125 O.p. w związku z art. 7 Konstytucji RP - co przesądza o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji: DIC w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja DIC z [...] czerwca 2011r. utrzymująca w mocy decyzję NUC z [...] października 2010r. w sprawie w sprawie odmowy nadpłaty i zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wedle natomiast art. 59 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. W rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy powstał w czerwcu 2004r. Zobowiązanie podatkowe, w związku z zapłatą, wygasło natomiast 9 czerwca 2004r. Mając zatem na uwadze treść art. 70 § 1 i art. 59 § 1 O.p. stwierdzić należy, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2009r. W związku z tym, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należało rozważyć, czy NUC mógł po dniu 31 grudnia 2009r. wszcząć postępowanie podatkowe, jak również wydać decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym, która wpływać będzie na rozpoznanie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym, w sytuacji kiedy zobowiązanie podatkowe Spółki wygasło już poprzez zapłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12 stycznia 2012r. sygn. akt l FSK 174/11, przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że skoro brzmienie art. 70 § 1 O.p. pozostaje niezmienne od momentu wejścia w życie O.p., tym samym należy uznać, że od odpowiedzi poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego na postawione wyżej pytanie w sprawie o sygn. akt l FSK 174/11 - zagadnienie prawne - zależy również rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Z dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.