III SA/Wa 2294/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi D. C. i D. K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął postępowanie kontrolne w stosunku do D. C. w zakresie: rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. D. C. w 2004 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą jednoosobowo pod nazwą M. D. C. oraz w formie spółki cywilnej pod nazwą "M." s.c. D. C., W. K., M. U., z siedzibą w W.. Zgodnie z umową spółki cywilnej udział D. C. w zyskach (stratach) Spółki wynosił 30%. Przedmiotem działalności firmy M. D. C. było wykonywanie usług remontowo-budowlanych oraz handel hurtowy i detaliczny artykułami spożywczymi i przemysłowymi, natomiast spółki cywilnej - wykonywanie robót ogólnobudowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz pozostałych robót budowlanych wykończeniowych. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ stwierdził zawyżenie w spółce cywilnej M. D. C., M. U., W. K. kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 235.000 zł, z czego Skarżący, jako jeden ze wspólników, zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 70.500 zł (235.000,00 x 30% = 70.500,00) poprzez zaliczenie do kosztów podatkowych wartości wynikających z czternastu faktur wystawionych przez firmę P.U. M. G. C., z siedzibą w S. przy ul. [...]. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z [...] października 2010 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 21.046 zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wystawcą zakwestionowanych faktur była firma, która miała całkowicie fikcyjny charakter oraz, że usługi wymienione na fakturach wystawianych przez P.U. "M." G. C. nie zostały wykonane przez ten podmiot, zatem ich zaliczenie do kosztów stanowi o naruszeniu art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.) - dalej updof. Powyższe nieprawidłowości organ stwierdził m.in. w oparciu o materiał dowodowy otrzymany z Prokuratury Okręgowej w S. prowadzącej śledztwo w sprawie działania zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw oraz przestępstw skarbowych (sygn. akt [...]), a także w oparciu o zeznania świadków. W odwołaniu z 9 listopada 2010 r., Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie dochodu w wysokości wynikającej ze złożonego zeznania. Decyzji zarzucił naruszenie art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – dalej "O.p.". Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu, wszczęcie w dniu [...] listopada 2010 r. postępowania karno-skarbowego, a następnie przedstawienie zarzutów Skarżącym w świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. skutkowało zawieszeniem z tym dniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania Stron, w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Nie doszło więc do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2004 r. z końcem 2010 r. Organ stwierdził, że rozpatrując odwołanie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że zdarzenia opisane w fakturach VAT wystawionych przez P.U. M. na rzecz M. s. c. nie miały miejsca w rzeczywistości. Zaznaczył, że podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy na podstawie art. 122 O.p. nie może jednak oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla sprawy (zob. wyroki NSA z dnia 1 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5688/98 i z dnia 6 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 1252/99). Obowiązek poszukiwania prawdy obiektywnej nie zakłada bowiem nakazu podejmowania bliżej niesprecyzowanych i nieograniczonych w czasie czynności dowodowych. Organ wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. włączono do akt przedmiotowej sprawy kolejne dokumenty m.in. dotyczące postępowań o sygn. akt [...]. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie został zebrany w sposób rzetelny, a jego ocena dokonana na podstawie art. 191 O.p. nie może być uznana za dowolną. To, że organ podatkowy dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentują Strony nie świadczy jeszcze o dowolności w ocenie dowodów, w tym o naruszeniu art. 191 i art. 210 § 4 O.p. W toku postępowania kontrolnego organ podważył wiarygodność faktur, wystawionych przez P.U. M. G. C., gdyż - jak wskazują zgromadzone w sprawie dowody - wystawcą zakwestionowanych faktur była firma, która miała całkowicie fikcyjny charakter. Z tego względu posłużył się innymi środkami dowodowymi w postaci przesłuchań świadków oraz dokumentacją zebraną i zabezpieczoną przez Prokuraturę Okręgową. W ocenie organu odwoławczego nie można podważać wiarygodności zeznań złożonych przez G. C., który zeznał, że nigdy nie wykonywał żadnej z usług opisanych na fakturach i wystawionych dla M. s.c.. Zeznał, że po opuszczeniu [...] w 2002r. wystawiał faktury VAT na usługi, których nie wykonywał, po to by odbiorca faktury nie płacił podatku VAT i podatku dochodowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. organ I instancji prawidłowo uznał, że Skarżący nie wskazał przekonywujących dowodów, pozwalających uznać, że usługi te były rzeczywiście wykonane przez firmę, która wystawiła kwestionowane faktury, tj. firmę PU.M. G. C.. Tym bardziej, że sam G. C. twierdzi w zeznaniach, iż żadnych robót wyszczególnionych na wystawionych przez siebie fakturach nie wykonywał, a wystawiał je po to, aby odbiorcy faktur nie płacili podatku VAT oraz podatku dochodowego. W ocenie Skarżącego, zarzut Skarżącego, że G. C. w obronie własnych interesów nie przyznaje się do wykonania robót na rzecz M. s.c. jest chybiony, gdyż oskarżony nie zaprzecza, że uzyskiwał korzyści materialne w postaci prowizji od wartości wystawionych faktur. Podkreślił, że organ I instancji nie kwestionował faktu, że wszystkie roboty będące przedmiotem sprzedaży dla ich zleceniodawców zostały wykonane, a jedynie kwestionował udział w ich realizacji podwykonawcy P.U. M. G. C., o czym świadczy zebrany materiał dowodowy. Zdaniem organu odwoławczego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał oceny każdego z zebranych dowodów, odniósł się do każdego z nich, dokonując ich analizy z osobna, ale też we wzajemnej łączności. Odniósł się również do wskazanych w uzasadnieniu decyzji różnic w zebranych dowodach dokonując ich logicznej wykładni. Wskazał podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia oraz jej precyzyjne wyjaśnienie. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w toku postępowania podatkowego wykorzystał wszystkie dowody, które miały istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Natomiast materiał dowodowy zgromadzony przez Prokuraturę Okręgową w S., włączony do akt sprawy, pozwolił na bardziej wszechstronne naświetlenie okoliczności związanych z usługami zakupionymi od firmy P.U. "M." G. C.. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej przedstawiony materiał dowodowy jest wystarczający do przyjęcia - za prawidłowe - rozstrzygnięcia dokonanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.. Dlatego organ odwoławczy zaakceptował stanowisko organu I instancji w sprawie odmowy uznania za koszty uzyskania przychodów 2004 roku wydatków M. s.c. w kwocie 235.000 zł. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie ogólnych zasad prawa, przez naruszenie postanowień art. 240 § 1 pkt 1, art. 247 § 1 pkt 1 oraz art. 70 § 1 i § 6 O.p. Skarżący podnieśli, iż nie mogą zgodzić się z rozstrzygnięciami organów podatkowych, które zapadły w sprawie, gdyż cały zgromadzony w sprawie materiał opiera się na zeznaniach G. C., a prowadzone w obu instancjach postępowania nie wniosły do sprawy żadnych innych dowodów. Skarżący konsekwentnie wskazali, że prace zafakturowane przez G. C. zostały przez niego wykonane, a zeznania temu przeczące są fałszywe. Uzasadniając zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2004 r. wskazali, że zakres unormowania art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu nadanym nowelą z 12 września 2002 r. nie obejmuje sytuacji, w której wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie karnej albo w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie ma bezpośredniego związku z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego i nie odnosi się do strony podmiotowej tego zobowiązania, tj. konkretnego podatnika (zob. rozstrzygnięcie z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1303/09). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonał wykładni językowej powoływanego wyżej przepisu i uznał, że wszczęcie postępowania karnego jedynie przedmiotowo jest wystarczające do przerwania biegu przedawnienia w sprawie podmiotu. Zdaniem Skarżących, zgodnie z poglądem reprezentowanym przez Sąd w powołanym powyżej wyroku, przedmiotowe wszczęcie postępowania w żadnym wypadku nie może odnieść się do każdego podmiotu, który jest wymieniony w toku prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 października 2011 r. zawiesił postępowania sądowe w niniejszej sprawie z uwagi na skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 525/10. W dniu 25 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe. Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012r. pełnomocnik Skarżących oświadczył, że zarzuty w postępowaniu karnoskarbowym zostały przedstawione Skarżącemu przed upływem terminu przedawnienia tj. w dniu 10 grudnia 2010 r., natomiast postępowanie karnoskarbowe zostało wszczęte w dniu [...] listopada 2010 r. i Skarżący wiedział o tych postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcie sprawy jest ustalenie czy zobowiązanie podatkowe za 2004 r. określone w stosunku do Skarżących przez organy orzekające w sprawie, uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2010 r. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r. (sygn. P 30/11, Dz. U. z 2012 r., poz. 858) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zatem do przytoczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej), wystąpi dopiero wówczas, jeżeli o postępowaniu tym podatnik został poinformowany przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Rozstrzygnięcie zatem zarysowanego wyżej spornego problemu wymaga ustalenia, czy podatnicy zostali poinformowani o wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jaki wynika z art. 70 § 1 O.p. przed upływem 2010 r. Jak wynika z akt sprawy Prokuratura Okręgowa, Wydział [...] do Spraw Przestępczości Gospodarczej w S. postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt [...] wszczęła w dniu [...] października 2008 r. śledztwo w sprawie m.in. o: - działanie w okresie od 1 września 1998 roku do października 2008 roku w S. i w W. oraz w innych miejscowościach na terenie Rzeczypospolitej Polskiej zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw oraz przestępstw skarbowych, tj. o czyn z art. 258 § 1 ustawy z dnia 6.06.1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88 poz. 553 z późn. zm.) - dalej "kk", - doprowadzenie w okresie od lipca 2002 roku do października 2008 roku na terenie Rzeczypospolitej Polskiej Skarbu Państwa, reprezentowanego przez właściwe urzędy skarbowe, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości przy użyciu dokumentów potwierdzających nieprawdę, poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, co spowodowało zaniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz niezapłacenie podatku od towarów i usług, tj. o przestępstwa z art. 286 § 1 kk , art. 294 § 1 kk , art. 271 § 3 kk, art. 273 kk. Należy zauważyć, iż jeden z wątków śledztwa dotyczy wystawiania przez G. C. fikcyjnych faktur VAT, opisujących niezaistniałe zdarzenia gospodarcze, które - wystawił jako właściciel firmy PU "M.", z siedzibą w S. dla 43 różnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, w tym także osobom fizycznym, w celu umożliwienia im wyłudzenia zwrotu podatku VAT i skorzystania z nienależnych odliczeń w podatku dochodowym. Jednym z 43 podmiotów, na rzecz których G. C. wystawił fikcyjne faktury VAT jest D. C., prowadzący działalność gospodarczą samodzielnie, jak też w ramach Spółki cywilnej (postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. o przedstawieniu zarzutów z dnia 19 listopada 2008 r. - karty 176-183 akt administracyjnych). W realiach niniejszej sprawy śledztwo wszczęte w dniu [...] października 2008 r., o sygnaturze akt [...], prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w S., obejmujące działania G. C., niewątpliwie miało wpływ na określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych D. C. i D. K.. G. C. wystawił bowiem faktury dla D. C., które faktycznie nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skarżący, ujmując te faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej dla samodzielnej działalności gospodarczej, jak również dla spółki cywilnej, zawyżyli koszty uzyskania przychodów w 2004 r., a w rezultacie zaniżyli zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok. Faktury wystawione przez G. C. na rzecz D. C., powodujące zaniżenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok, wiązały się z tymi nielegalnymi działaniami. O prowadzonym postępowaniu przygotowawczym w wyżej wymienionym zakresie Skarżący zostali poinformowani pismem z dnia 10 sierpnia 2010 r.(k-4 akt adm.), które Skarżący otrzymali 11 sierpnia 2010 r. Podejrzenie popełnienia przestępstwa miało bezpośredni związek z niewykonaniem zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnosząc się do pisma procesowego Skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. Sąd zauważa, iż kierując się wskazaniami Trybunału Konstytucyjnego w zakresie oceny zgodności z Konstytucją przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. należy zwrócić uwagę, że dla uznania, że wszczęcie postępowania karno-skarbowego wywołało skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego niezbędnym jest poinformowanie podatnika najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. o wszczęciu tego postępowania. Zatem wszczęcie postępowania karnego, czy karnego - skarbowego, o którym podatnik został powiadomiony przed upływem terminu przedawnienia powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa wiąże się z niewykonaniem zobowiązania. Jak wskazano wyżej, na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. pełnomocnik Strony wyjaśnił, że zarzuty w postępowaniu karnoskarbowym zostały przedstawione Skarżącemu przed upływem terminu przedawnienia tj. w dniu 10 grudnia 2010 r., natomiast postępowanie karnoskarbowe zostało wszczęte w dniu [...] listopada 2010 r. i skarżący wiedział o tych postanowieniach. Tak więc w sposób nie budzący wątpliwości doszło wtedy również do zawiadomienia skarżących o wszczęciu postępowania karnego przed upływem terminu przedawnienia. W świetle powyższego, w ocenie Sądu za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2004r.). Sąd zauważa również, iż na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w W. złożył do akt sprawy dokumenty dotyczące zawieszenia oraz przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w stosunku do Skarżącego. Zostało złożone m.in. pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 13 grudnia 2012 r. oraz pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 17 grudnia 2012 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego z dnia 15 grudnia 2010 r. oraz z dowodami doręczenia skarżącemu oraz inne dokumenty dotyczące postępowania egzekucyjnego. Z dokumentów tych wynika, iż zobowiązanie podatkowe Skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. nie przedawniło się, gdyż bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania został przerwany w dniu 22 grudnia 2010 r. na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatmnik został zawiadomiony zgodnie z art. 70 § 4 O.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 1 oraz art. 247 § 1 pkt 1 O.p. Sąd przede wszystkim zauważa, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu zwykłym dotyczącym określenia D. C. i D. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 wydanej w następstwie wszczętego z urzędu postępowania kontrolnego. W analizowanej sprawie organ podatkowy nie orzekał o wystąpieniu przesłanki wznowienia. Nie podejmował również rozstrzygnięcia co do zaistnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości (do których odnosi się art. 247 § 1 pkt 1 O.p.). Nie znajduje więc uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 1 oraz art. 247 § 1 pkt 1 O.p. dotyczących trybów nadzwyczajnych Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 124 art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. Argumentacja Strony sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie opiera się na fałszywych zeznaniach G. C.. Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów spornych wydatków poniesionych na rzecz P.U. "M." G. C., przez organy podatkowe zostało poprzedzone zebraniem obszernego materiału dowodowego na który składają się nie tylko zeznania G. C., ale również: 1) dowód z przesłuchania w charakterze Strony: D. C., M. U. i W. K., 2) dowód z przesłuchania świadków: S. M., T. M. i J. S., 3) protokoły przesłuchań: G. L. i J. G. oraz uzyskane z Prokuratury Okręgowej w S. protokoły zatrzymania rzeczy i przesłuchania G. C., 4) dokonania ustaleń odnośnie kontrahentów Strony na podstawie informacji udzielonych przez inne organy podatkowe np.- wystąpienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o informacje na temat firmy P.U. "M." G. C. i wystawcy kwestionowanych faktur, 5) przeprowadzenia czynności sprawdzających u kontrahentów Kontrolowanego tj. T. S.A. i P. Sp. z o o., wskazanych przez Stronę jako właścicieli obiektów, na których G. C. świadczył usługi podwykonawcze. Wskazany materiał dowodowy został przeanalizowany i oceniony w zgodzie z art.191 O.p. Z zebranego materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że nabyte przez D. C. (w ramach firmy M., jak też w ramach spółki cywilnej) usługi remontowo-budowlane i drogowe od P.U. "M." G. C. były fikcją gospodarczą. Zgromadzony w czasie postępowania materiał dowodowy potwierdza, że firma ta nie istniała w obrocie gospodarczym. Wystawcą spornych faktur był bowiem podmiot, który zlikwidował działalność gospodarczą z dniem 9 lipca 2002 r. (postępowanie dotyczy 2004 roku), sam zaś właściciel podmiotu nie składał żadnych deklaracji podatkowych, nie rozliczał się z podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nie zatrudniał pracowników zajmujących się szeroko pojętymi usługami budowlanymi, drogowymi oraz nie wykonał usług, za których wykonanie zostały wystawione sporne faktury. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu podatkowym Strony, poza przedstawieniem spornych faktur i stwierdzeniem, że to G. C. wykonał usługi, na żadnym etapie postępowania nie wskazała argumentów i dowodów, mających potwierdzać jej stanowisko, a tym samym wpływających na ewentualną zmianę ustaleń kontrolujących. Zgłaszano jedynie wnioski dowodowe, które w całości zostały przeprowadzone (przesłuchania świadków). Przedstawienie faktur, jak też samo stwierdzenie, że usługa została wykona przez wystawcę faktury nie dowodzi bowiem wykonania usługi. Jak słusznie podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej w W., dla oceny faktury jako dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie operacji gospodarczej, mają znaczenie nie tylko jej cechy formalne, lecz również okoliczności faktyczne sprawy. Stąd uprawnienie do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków nie istnieje, gdy wystawiona faktura (jako dowód ich poniesienia) w rzeczywistości nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego – w sytuacji, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wykazano dacie lub w rozmiarach innych, niż wynika z faktury bądź zdarzenie gospodarcze zaistniało, ale pomiędzy innymi podmiotami gospodarczymi. W niniejszej sprawie sami Skarżący nie przedstawili żadnego wiarygodnego dowodu na wykonanie przez G. C. kwestionowanych przez organy podatkowe usług. Natomiast ustalenia organów podatkowych obu instancji wykazały brak świadczenia usług przez kontrahenta Strony, a zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Zgodzić się też trzeba z tezą postawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1473/09, iż organy podatkowe nie mają obowiązku poszukiwać przeciwdowodów na okoliczności przez nie ustalone w toku postępowania, za pomocą innych dowodów . W przedmiotowej sprawie organy podatkowe na każdym etapie postępowania. umożliwiły Stronie czynny udział w postępowaniu. W szczególności Strona miała wgląd do dokumentów, mogła składać wyjaśnienia, dodatkowe dowody i wnioski. Trudno więc podzielić zarzut strony o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych zawartej w art. 121 § 1 O.p. Podobnie uzasadnienia wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie dają podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 124 O.p. W trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy jako dowód dopuścił, zgodnie z dyspozycją art. 180 § 1 i art. 187 O.p. wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe jest prawidłowa i doprowadziła, do poprawnych wniosków, że usługi objęte spornymi fakturami nie zostały wykonane przez G. C.. Zatem zdarzenia, które dokumentują przedstawione przez Skarżącą faktury, nie zaistniały pomiędzy podmiotami, których dotyczą, nie mogły więc stanowić podstawy do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków, w nich wskazanych. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.