III SA/Wa 2297/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2297/15 w sprawie ze skargi P.B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanowił: odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z 18 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej także jako Sąd), po rozpatrzeniu sprzeciwu P. B. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 20 grudnia 2016 r. odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący został pouczony, że na postanowienie nie przysługują środki odwoławcze. Postanowienie zostało zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 23 stycznia 2017 r. Pismem z 25 stycznia 2017 r. skarżący wniósł jednak sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie tego Sądu z 18 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "uppsa"), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1-10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu. Nie ulega zatem wątpliwości, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia (ani jakiegokolwiek innego środka zaskarżenia) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 uppsa. Innymi słowy, wydane przez Sąd postanowienie, na podstawie art. 260 uppsa jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Zarówno art. 194 § 1 uppsa, ani żaden inny przepis tej ustawy nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w opisanym przedmiocie. Sąd uznał zatem, że w świetle powołanych wyżej przepisów, wniesiony w realiach niniejszej sprawy sprzeciw skarżącego jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, czyli odrzucił sprzeciw jako niedopuszczalny.