III SA/Wa 23/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt III SA 592/03 ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...] w przedmiocie – odmowy zwrotu podatku od towarów i usług postanawia - odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego- Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 r., sygn. akt III SA 592/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...]. Pismem z dnia 20 grudnia 2005 r. pełnomocnik skarżącego – J. D. - wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 271 – 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a." – oraz na podstawie art. 231 Kodeksu karnego – powoływanego dalej jako "k.k.". W uzasadnieniu pisma wskazano, że funkcjonariusze publiczni złamali prawo, to jest popełnili przestępstwo polegające na "bezprawnym wymuszeniu okupu – nienależnego podatku VAT w wysokości 621,90 zł, od turysty W. D., z tytułu przywiezienia do kraju osobistego komputera, który następnie wywieziony został z powrotem do USA". Przeprowadzone postępowanie administracyjne i sądowe w przedmiotowej sprawie stanowi zdaniem skarżącego naruszenie praw turysty poprzez bezprawne wymuszanie okupu. Działanie funkcjonariuszy publicznych naruszało zatem art. 231 k.k., art. 2 , art. 32 i art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pełnomocnik – J. D. – pozbawiony był możliwości działania, gdyż był nieobecny w kraju. Nadto skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania przez inny skład sędziowski. Pismem z dnia 28 lutego 2006 r. skarżący został wezwany do wskazania daty, w której dowiedział się o podstawach wznowienia postępowania. W odpowiedzi na wezwanie, do Sądu wpłynęło obszerne pismo sporządzone przez pełnomocnika skarżącego, z którego jednak nie wynika w jakiej dacie strona powzięła wiadomość dotyczącą podstaw wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 270 u.p.p.s.a. – w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Właściwym do rozpoznania niniejszego wniosku jest – stosownie do brzmienia art. 275 u.p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Do rozpoznania żądania strony stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (art. 276 u.p.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać warunkom formalnym określonym w art. 46 u.p.p.s.a. oraz zawierać dodatkowe elementy wymienione w art. 279 u.p.p.s.a., tj. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia – wskazanie jednej z podstaw wznowienia z art. 271 u.p.p.s.a. - uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Niezbędnym elementem skargi o wznowienie postępowania jest żądanie (o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia), przy czym treść tego żądania zależy od przyjętej podstawy wznowienia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z pisma skarżącego można wywnioskować, iż wskazuje on na podstawy wznowienia wymienione w art. 271 pkt 2 (nieobecność pełnomocnika w kraju) oraz art. 273 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. (orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa). W treści uzasadnienia skargi nie zostały precyzyjnie określone podstawy wznowienia. Nie uzasadniono we wniosku okresu i przyczyn niemożności działania pełnomocnika skarżącego. Sama zaś nieobecność pełnomocnika w kraju nie stanowi podstawy do wznowienia, gdyż zmieniając adres na dłuższy czas, pełnomocnik winien Sądowi wskazać nowy adres lub skarżący nowego pełnomocnika do doręczeń w kraju, stosownie do art. 299 § 1 u.p.p.s.a. Również nie uzasadniona została druga powołana przez skarżącego podstawa wznowienia. Skarżący podnosi, że funkcjonariusze publiczni naruszyli w jego ocenie prawo, nie wskazuje jednak w żadnym razie, aby wyrok z dnia 17 czerwca 2004 r. uzyskany został za pomocą przestępstwa. Stosownie do przepisu art. 277 u.p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Mimo wezwania Sądu skarżący nie wskazał daty, w której dowiedział się o przyczynach wznowienia postępowania. W tym stanie Sąd przyjmuje najkorzystniejszą dla skarżącego okoliczność, że datą tą była data doręczenia mu odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Wyrok z dnia 17 czerwca 2004 r. wraz z uzasadnieniem został przez stronę skarżącą odebrany w dniu 12 sierpnia 2004 r. Termin zatem do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, obliczony zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 83 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 112 Kodeksu cywilnego, upłynął 12 listopada 2005 r. W. D. skargę wniósł w dniu 22 grudnia 2005 r. Sąd z urzędu bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, w trybie art. 280 u.p.p.s.a. Celem tego badania jest ustalenie czy zostały spełnione warunki jakim powinna odpowiadać skarga. Ponieważ została ona złożona po upływie ustawowego terminu – jest niedopuszczalna. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 280 § 1 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.