III SA/Wa 2302/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie skargi w terminie w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. na bezczynność Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności umowy o zamówienia publiczne postanawia -umorzyć postępowanie w sprawie- Zgodnie z przepisem art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, jeżeli ten nie wypełnił obowiązku, określonego w przepisie art. 54 § 2, tj. nie przekazał sądowi wniesionej za jego pośrednictwem skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w terminie trzydziestu dni od wniesienia skargi. Złożony przez skarżącą spółkę wniosek dotyczył skargi z dnia[...] października 2004 r., którą wszczęte zostało postępowanie w sprawie o sygnaturze III SAB/Wa 68/04, a która wpłynęła do kancelarii Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych dnia [...] listopada 2004 r. (wg daty na stemplu prezentaty). Prezes Urzędu Zamówień Publicznych przekazał Sądowi przedmiotową skargę wraz z aktami sprawy, w dniu [...] grudnia 2004 r. (zgodnie z datą stempla pocztowego na kopercie), przekroczył zatem zakreślony ustawowo trzydziestodniowy termin. Sąd wskazuje, iż z uwagi na fakt, że wymierzenie grzywny jest środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, uznać trzeba, iż dopełnienie tego obowiązku wprawdzie z uchybieniem terminu, ale zanim Sąd orzeknie w sprawie, uzasadnia umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Podkreślić jednakże należy, iż organ powinien podjąć stosowne kroki, aby nie dopuścić do tego rodzaju uchybień w przyszłości. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji.