III SA/Wa 2305/06

PostanowienieWSA w Warszawie2006-10-02

Skład orzekający: Hanna Kamińska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na postanowienie organu pierwszej instancji, od którego przysługuje zażalenie, jest dopuszczalna, jeśli organ nie pouczył prawidłowo o terminie do jego wniesienia?
Ratio decidendi
Skarga na postanowienie organu pierwszej instancji, od którego przysługuje zażalenie, jest niedopuszczalna, nawet jeśli organ nie pouczył prawidłowo o terminie do jego wniesienia. Strona musi najpierw wyczerpać środki zaskarżenia przewidziane w ustawie, co otwiera drogę do kontroli sądowej.
Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na postanowienie Burmistrza Miasta H. odmawiające wydania zaświadczenia, zarzucając brak pouczenia o terminie do wniesienia zażalenia. Skarżący wniósł również o wykluczenie osób narodowości żydowskiej z postępowania. Skarżący twierdził, że brak pouczenia był celowy i naraził go na cierpienia, za które zamierza dochodzić odszkodowania. Skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie
Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Kamińska, , po rozpoznaniu w dniu 2 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Burmistrza Miasta H. z dnia [...] marca 2006r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: - odrzucić skargę. S. M. w dniu [...] maja 2006 r. złożył skargę "na bezprawne działania organu administracyjnego" i wniósł o stwierdzenie, że niezamieszczenie w postanowieniu Burmistrza Miasta w H. z dnia [...] marca 2006 r. informacji w jakim terminie należy to postanowienie zaskarżyć jest bezprawne (pkt 1 skargi). W pkt 2 skargi wniósł natomiast o wykluczenie z udziału w rozpatrywaniu skargi osób narodowości żydowskiej z pochodzenia - na podstawie Konstytucji RP - prawa do sprawiedliwego procesu. W skardze wyjaśnił, że w odpowiedzi na złożony w Urzędzie Miasta w H. wniosek o wydanie zaświadczenia, Burmistrz Miasta, postanowieniem z [...] marca 2006r., które doręczono skarżącemu w dniu [...] marca 2006 r., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji pouczając o prawie wniesienia zażalenia na postanowienie, nie wskazał terminu do jego złożenia. Dlatego skarżący uznał, że termin jest nieograniczony i złożył zażalenie [...] kwietnia 2006 r. Następnie skarżący stwierdził, że z uwagi na pismo Burmistrza Miasta H. z dnia [...] kwietnia 2006 r. skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., a przesłane do wiadomości skarżącego, w którym stwierdzono, że zażalenie wniesiono z uchybieniem terminu do jego wniesienia: "narażony zostałem na niebezpieczeństwo utraty życia, gdyż przeżyłem szok i rozstrój zdrowia". W ocenie skarżącego "nieumieszczenie w/w informacji o terminie na w/w postanowienie było bez wątpienia celowe, aby mnie zniszczyć, poniżyć, narazić na cierpienia". Skarżący wyjaśnił, że złożył skargę ponieważ zamierza dochodzić odszkodowania za cierpienia fizyczne i straty moralne. Uzasadniając pkt 2 skargi stwierdził, że jest on oczywisty i konieczny w świetle wielu krzywd wyrządzonych przez "obywateli Polski narodowości żydowskiej z pochodzenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej powoływanej jako p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis w takim brzmieniu oznacza, że dopiero wyczerpanie administracyjnego toku instancji otwiera skarżącemu drogę do uruchomienia kontroli działania organów administracji przez sąd administracyjny. Należy wskazać, że skarga wniesiona przez S. M. dotyczy postanowienia organu administracji pierwszej instancji, od którego zgodnie z pouczeniem przysługiwało skarżącemu zażalenie. Faktem jest, że w powołanym postanowieniu Burmistrz Miasta H. nie pouczył prawidłowo skarżącego o trybie odwoławczym, wskazując jedynie, że od postanowienia przysługuje zażalenie. Powyższe nie oznacza jednak, że skarżący postanowienie to - jako wydane w pierwszej instancji - może zaskarżyć bezpośrednio do sądu administracyjnego. W związku powyższym, wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. Wniesienie skargi na postanowienie organu pierwszej instancji narusza dyspozycję przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., w związku czym wniesiona przez skarżącego skarga z mocy prawy jest niedopuszczalna. Na marginesie należy wskazać, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pod sygnaturą III SA/Wa 2290/06 zarejestrowano skargę S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Burmistrza Miasta H. Oznacza to, że kwestionowane przez skarżącego postępowanie administracyjne zostanie skontrolowane przez Sąd. Mając na względzie powyższe, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło