III SA/Wa 231/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2013 r. kwestii sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu z 27 listopada 2013 r. III SA/Wa 231/13 o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia sprostować sentencję postanowienia z 27 listopada 2013 r. III SA/Wa 231/13 w ten sposób, że wyrażenie "przyznać pełnomocnikowi strony – rpr A. S. - kwotę 442.,- zł (czterysta czterdzieści dwa złote) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za reprezentowanie W. R. , kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 82,80.- zł (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy); łącznie kwotę 442,80.,- zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy)" zastąpić zwrotem "przyznać pełnomocnikowi strony – rpr A. S. - kwotę 360,- zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za reprezentowanie W. R. , kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 82,80.- zł (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy); łącznie kwotę 442,80.,- zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy)" W sentencji postanowienia z 27 listopada 2013 r. III SA/Wa 231/13, mającej być, co do zasady odzwierciedleniem wyliczeń z uzasadnienia postanowienia, tj. stosowania zapisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz.U. z 2013, poz 490 j.t., dalej jako rozporządzenie (§14 ust. 2 pkt 1 lit c, ust. 2 pkt 2 lit b, § 15 pkt 1), zgodnie z którymi wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 360 zł oraz doliczyć 23 % należnego podatku od towarów i usług (82,80 zł)– nie został odzwierciedlony wynik tych wyliczeń i całość wyliczeń w ogóle. Jak zauważa się w orzecznictwie, podlegający sprostowaniu oczywisty błąd rachunkowy w orzeczeniu może wynikać z zestawienia jego uzasadnienia z sentencją wyroku, nie zaś z samej sentencji, gdyż z istoty swej zawiera ona wynik rozliczeń dokonanych w uzasadnieniu. Sprzeczność między sentencją a uzasadnieniem wyroku nie zachodzi wówczas, gdy jej sprostowanie polega jedynie na poprawieniu oczywistego błędu rachunkowego, a sprostowania tego dokonano na podstawie niezmienionych ustaleń zawartych w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z dnia 30 sierpnia 1972 r., I PZ 40/72, OSNC 1973, nr 5, poz. 87, z glosą J. Krajewskiego, OSP 1973, z. 7–8, poz. 155). Stąd, zdaniem referendarza sądowego, oczywisty błąd rachunkowy może wynikać z zestawienia wysokości łącznej kwoty przyznanego wynagrodzenia zawierającej podatek VAT z treścią przepisów będących podstawą przyznania wynagrodzenia, jak też z nominalną kwotą przyznanego wynagrodzenia na podstawie tych przepisów, od której nalicza się podatek od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 156 § 1 i § 2, art. 258 § 1 pkt 8 u.p.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.