III SA/Wa 2311/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, , po rozpoznaniu w dniu 31października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 22 czerwca 2012 r. J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2012 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że nie posiada środków na pokrycie egzekwowanej sumy a przedwczesna egzekucja przekreśli jej szanse utrzymania się na rynku. Z uwagi na znaczną wysokość kwoty zobowiązania podatkowego, a także wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji jej wykonanie mogłoby stworzyć niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej poważnej szkody i negatywnie wpłynąć na jej działalność oraz zamierzenia gospodarcze. Zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja zawiera naruszenia proceduralne, które nie pozwalają aby pozostała w obrocie prawnym. Przedwczesna zaś egzekucja wynikających z niej należności podatkowych groziłaby powstaniem skutków określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako "P.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie ciąży na Skarżącej. W ocenie Sądu, Skarżąca istnienia tych przesłanek nie wykazała. Bez wątpienia kwota 1.117.149,00 zł zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji jest znaczna, a zatem wykonanie tejże decyzji mogłoby mieć wpływ na byt Skarżącej. Jednakże, jak wynika z pism Skarżącej złożonych przy wniosku o prawo pomocy, nie prowadzi ona działalności gospodarczej i nie osiąga żadnych przychodów, a zatem de facto nie funkcjonuje już w obrocie gospodarczym. W tych okolicznościach, trudno zgodzić się ze Skarżącą, że to egzekucja przekreśli jej szanse utrzymania się na rynku. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś Skarżąca nie wykazała. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. W świetle powyższego, trudno uznać, że samo zagrożenie egzekucją uzasadnia udzielenie Skarżącej tymczasowej ochrony prawnej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o uwzględnieniu skargi. Słuszność przekonania Skarżącej o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, zostanie przez Sąd zweryfikowana na etapie rozpatrzenia skargi, kiedy to Sąd zbada zasadność zarzutów w niej zawartych i oceni, czy przy wydaniu decyzji rzeczywiście doszło do naruszenia prawa. W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.