III SA/Wa 2311/18

Dnia 28 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. wniosku B. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. B. S. (dalej: "Skarżąca", "Strona") wniosła skargę na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wystąpienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania decyzji. Skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła bardzo złą sytuacją materialną oraz podeszłym wiekiem. Powołała się na to, że łączny dochód jej gospodarstwa domowego wynosi 772 zł (z tytułu świadczenia emerytalnego). Miesięczne stałe opłaty to około 450 zł, nie licząc kosztów żywności i ubioru. Skarżąca, w wykonaniu wezwania referendarza sądowego, przekazała zestawienie wpływów na rachunek bankowy i deklarację o przeznaczeniu środków ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ul. [...] wskazując, że środki te przeznaczyła na spłatę zadłużenia oraz wkład mieszkaniowy. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. referendarz sądowy zwolnił Skarżącą od wpisu od skargi powyżej 50 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Po rozpatrzeniu sprzeciwu Skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. zmienił zaskarżone orzeczenie referendarza sądowego w ten sposób, że przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi powyżej kwoty 50 zł oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), istnieje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Oceniając wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę informacje i dokumenty dołączone przez Skarżącą do wniosku o przyznanie prawa pomocy i doszedł do przekonania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację materialną w jakiej obecnie znajduje się Skarżąca. Niewielki, miesięczny dochód Strony w odniesieniu do stałych wydatków wskazuje, że Skarżąca niewątpliwie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Strona nie posiada oszczędności ani cennych ruchomości. Nie można tracić z pola widzenia również podeszłego wieku Skarżącej. Zważywszy więc na wysokość określonego w decyzji zobowiązania podatkowego w kwocie 47.853,00 zł stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem Sądu, dochodzona kwota jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z obecną sytuacją finansową Skarżącej. Rozważając skutki zapłaty orzeczonej zaskarżoną decyzją należności, należy mieć na uwadze, że potencjalna egzekucja tej należności mogłaby wyrządzić Skarżącej poważną szkodę i doprowadzić do trudnych do odwrócenia dla niej następstw finansowych. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji