III SA/Wa 2314/15

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 9/9/2016 r po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku dor. pod. A. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] 6/2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a postanawia przyznać pełnomocnikowi strony skarżącej – doradcy podatkowemu A. Z. - kwotę 360,-- zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 82,80,- zł (osiemdziesiąt dwa złotych osiemdziesiąt groszy); łącznie kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złotych osiemdziesiąt groszy) Pismem z 7/4/2016 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wskazała dor. pod. A.Z. jako pełnomocnika z urzędu w sprawie III SA/Wa 2314/15. Pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy (15/4/2016 r.), poparł skargę pismem z 12/5/2016 r., sporządził wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku, złożył skargę kasacyjną z 22 sierpnia 2016 r. oraz wniósł "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu" w wysokości 150 % wynagrodzenia przewidzianego w § 3 ust. 1 pkt 2 i § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu Dz.U. Nr 31, poz. 153, dalej jako rozporządzenie). Oświadczył, że opłaty nie zostały uiszczone przez stronę. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) - dalej jako u.p.p.s.a., Sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony doradca podatkowy ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 u.p.p.s.a.. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należą – m.in. – środki odwoławcze, czy sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz bieżąca pomoc stronie. Należy przyznać wynagrodzenie dla ustanowionego doradcy podatkowego, kiedy strona nie jest w stanie ponieść kosztów działania doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu, a pełnomocnik zwróci się do Sądu o zwrot kosztów postępowania sądowego i złoży oświadczenie o tym, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały pokryte w całości, ani w części (§ 4 pkt 2 rozporządzenia) W ocenie referendarza sądowego, z uwagi na charakter sporu (stwierdzenie uchybienia terminowi), z uwagi na brak wartości przedmiotu zaskarżenia, w sprawie ma zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Zarazem, pełnomocnik z urzędu nie wykazał, by wkład pracy uzasadniał zastosowanie powiększonej stawki (240 zł), o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Referendarz sadowy wskazuje na fakt, że sprawa była rozpoznawana w trybie uproszczonym, zatem nie wystąpiła (nawet) konieczność reprezentowania skarżącej na rozprawie. Nie wystąpiła też przesłanka "znaczącego skomplikowania sprawy" czy też przesłanka korzystnego dla Skarżącej orzeczenia Sądu I instancji. Niemożliwe także było przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu, wbrew treści wniosku, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ pełnomocnik nie występował, do czasu rozpoznania wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na rozprawie przed NSA. Niedopuszczalne jest przyznanie wynagrodzenia – i to mimo złożonego wniosku - za czynność (jeszcze) niedokonaną. Stąd wynagrodzenie za postępowanie "drugoinstancyjne" należało oznaczyć na kwotę 120 zł, tj "za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej", bez uwzględniania wynagrodzenia za udział w rozprawie przed NSA (co nie miało – jeszcze – miejsca). Wniosek pełnomocnika w tym zakresie był przedwczesny, ponieważ pomoc prawna (w zakresie udziału w rozprawie) – choćby z uwagi na niewyznaczenie jeszcze terminu rozprawy w NSA - nie została udzielona. Mając powyższe na uwadze referendarz sądowy uznał, że na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, należało postanowić, jak w sentencji