III SA/Wa 2317/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. sp. z o.o. z siedzibą w C. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w C. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 676/15 postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania Pismem z dnia 15 maja 2017 r. T. sp. z o.o. z siedzibą w C. (zwanej dalej: "Skarżąca", "Spółka") wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 676/15. Zarządzeniem z dnia 19 lipca 2017 r. Spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wskazanie terminu, w którym strona skarżąca dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 7 sierpnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k. 25 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2017 r. Sąd odrzucił wniosek Skarżącej o przedłużenie terminu do wykonania wezwania Sądu. W dniu 22 września 2017 r. (data stempla pocztowego, k. 39 akt sądowych) Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych jej skargi. W uzasadnieniu wskazała, że pełnomocnik Spółki nie miał możliwości kontaktu z mocodawcą z uwagi na to, że wyjazd urlopowy mocodawcy przedłużył się z nieznanych pełnomocnikowi przyczyn, przez co mocodawca nie miał świadomości upływu terminu wskazanego przez Sąd na uzupełnienie braków formalnych, a zatem strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Spółka podniosła także, że odmowa przywrócenia terminu będzie skutkować odebraniem Spółce "jedynej szansy udowodnienia słuszności zarzutów" stawianych zaskarżonemu orzeczeniu Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W myśl powołanych przepisów prawa wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt III CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. W piśmie z dnia 18 października 2017r. Skarżąca, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, wskazała, że jej pełnomocnik uzyskał z nią kontakt w dniu 21 września 2017 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu został złożony 22 września 2017 r. Skarżąca dochowała również wymogu dokonania czynności procesowej, której terminowi uchybiła, ponieważ we wniosku z dnia 21 wrzenia 2017 r. wskazała datę, w której dowiedziała się o podstawie wznowienia. W dalszej kolejności, dokonując oceny braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, Sąd uznał, że okoliczność ta nie została uprawdopodobniona. Skarżąca w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku o przywrócenie terminu jako przyczynę uzasadniającą uchybienie terminowi do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie wskazała brak możliwości kontaktu z mocodawcą, którego wyjazd urlopowy przedłużył się z nieznanych pełnomocnikowi przyczyn. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak możliwości kontaktu z mocodawcą nie jest okolicznością usprawiedliwiającą, bowiem okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem, pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych (postanowienie NSA z dnia 2 października 2013 r., I OZ 858/13, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność, że pełnomocnik po pierwsze miał trudności w skontaktowaniu się z mocodawcą i po drugie, że spotkanie pełnomocnika z mocodawcą miało miejsce dopiero w dniu 21 września 2017 r. Ponadto Sąd zauważa, że w dobie łatwego dostępu do przekazywania informacji osoba dbająca należycie o swoje interesy, świadoma toczącego się postępowania, winna zorganizować swoją sytuację w ten sposób, by na bieżąco dokonywać skutecznej wymiany informacji z pełnomocnikiem. Tymczasem Pan G. S., jedyny wspólnik i członek zarządu Spółki (odpis KRS w aktach sprawy) przedłużył swój wyjazd urlopowy, nie utrzymując żadnego kontaktu z pełnomocnikiem. W świetle przedstawionych okoliczności stwierdzić zatem należy, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu i nie uwiarygodniła, że zadbała w sposób należyty o własne interesy. Tym samym wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania nie może zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.