III SA/Wa 2329/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Dziełak po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – A. K. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2009 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołał się na orzecznictwo. Podniósł, że zapłata kwoty wskazanej w decyzjach organów podatkowych stanowiłaby ogromny wydatek, który mógłby spowodować spadek standardu życia jego rodziny, na który Skarżący ciężko pracował. Wypłata tak znacznej kwoty w sposób oczywisty uniemożliwia Skarżącemu m. in. uzyskiwanie korzyści z ulokowania kapitału na rachunku bankowym. Skarżący wyjaśnił, iż czynnie angażuje się w proces inwestycyjny mający na celu produkcyjne zastosowanie technologii diod laserowych, opartej o kryształy azotku galu metodą wysokociśnieniową. Inwestycja wdrażana jest T. sp. z o.o., także przy istotnym udziale środków finansowych uzyskiwanych z pomocy publicznej. Na obecnym etapie wdrażane są zmiany technologiczne, które w założeniu powinny doprowadzić do znacznie lepszych parametrów produkowanych urządzeń. W tym celu niezbędny jest zakup wysoko wyspecjalizowanych urządzeń produkcyjnych nowej generacji, do czego potrzebne jest dalsze zaangażowanie finansowe. Dzięki nakładom uzyskiwanym m.in. od Skarżącego nastąpił znaczny postęp technologiczny, w szczególności zaś lasery produkowane przez T. sp. z o.o. odpowiadają jakościowo wyrobom firm japońskich (jedynych na świecie producentów niebieskich laserów). Planowane jest rozpoczęcie masowej produkcji laserów. Dzięki Skarżącemu istnieje zatem bardzo wysokie prawdopodobieństwo, iż rezultaty działalności gospodarczej T. sp. z o.o. w niedługim czasie osiągną oczekiwane realne efekty finansowe. Z tego względu niecelowe byłoby przerwanie prowadzonych inwestycji w sytuacji, gdy rozpoczęcie produkcji jest tylko kwestią czasu, a dotychczasowe działania prowadzone przez tę spółkę świadczą, że inwestycja rozwija się w pożądanym i oczekiwanym kierunku. Zdaniem Skarżącego wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji sprawi, że inwestycja w technologię laserów mogłaby ulec wstrzymaniu, co w konsekwencji stwarzałoby istotne zagrożenie jej ukończenia. T.sp. z o.o. zostałaby bowiem pozbawiona środków koniecznych do zakupu urządzeń, a także niezbędnych do zapewnienia jej pracownikom bieżącego wynagrodzenia za pracę. Ponadto uiszczenie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji potencjalnie może oznaczać konieczność częściowego lub całkowitego zdekompletowania linii produkcyjnej poprzez sprzedaż poszczególnych jej elementów (w celu zapewnienia spółce bieżących środków). Doprowadzenie do takiego stanu z dużym prawdopodobieństwem oznaczać może przy tym utratę kontaktów i klientów, którzy oczekują już niezwłocznego rozpoczęcia produkcji i sprzedaży. W konsekwencji brak możliwości podjęcia działalności w tym zakresie, zdaniem Skarżącego, może doprowadzić do upadłości T. sp. z o.o., co spowoduje zniweczenie całego dotychczasowego dorobku Skarżącego w zakresie inwestycji w technologię laserów, a także związanych z nią realnych widoków nie tylko na osiągnięcie w niedługim czasie przeliczalnych zysków, ale również - ze względu na wagę przedsięwzięcia - na osiągnięcie powszechnego uznania na arenie międzynarodowej. Upadłość T., ze względu na jej udział w renomowanych programach realizowanych we współpracy ze znanymi przedsiębiorstwami europejskimi (E., I.), mogłaby być przy tym przyczyną negatywnego rezonansu, który mógłby potencjalnie wpłynąć na dobre imię i wizerunek Skarżącego jako profesjonalisty. Z powyższego oraz z faktu wydania decyzji rażąco naruszających prawo, Skarżący wywiódł, że wykonanie decyzji mogłoby całkowicie bezpodstawnie narazić go na powstanie znacznej szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie ciąży na stronie skarżącej. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. We wskazanym przez Skarżącego postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 Naczelny Sąd Administracyjny definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Uwzględniając zatem powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołany przepis oraz treść wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jakkolwiek Skarżący obszernie uzasadnił wniosek, to powołał się w istocie na okoliczności związane z działalnością innego podmiotu, a mianowicie T. sp. z o.o. w W., którą to działalność opisał. Skarżący przedstawił negatywny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji, ale również odnosząc się do sytuacji tej spółki. W ocenie Sądu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynikać może jedynie z okoliczności dotyczących strony skarżącej, jako podmiotu, do którego skierowana została decyzja i który decyzję tę obowiązany jest wykonać. Adresatem zaskarżonej decyzji nie jest T. sp. z o.o. i nie na niej ciąży obowiązek wykonania decyzji. Sąd zważył również, że twierdzenia Skarżącego dotyczące sytuacji tej spółki oraz czynionych przez niego inwestycji w jej działalność nie zostały poparte żadnymi dowodami, inaczej rzecz ujmując – są gołosłowne. Chybione było powołanie się przez Skarżącego na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2004 r. sygn. akt FZ 136/04, w świetle którego wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, spełnia przesłanki określone w art. 63 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, Skarżący wskazał bowiem na potencjalną możliwość upadłości spółki. Nie twierdził również, aby dochód z udziałów w spółce stanowił jedynie źródło utrzymania jego i rodziny. W gruncie rzeczy Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych danych co do źródeł utrzymania i sytuacji finansowej jego i rodziny. Skarżący twierdził natomiast, że zapłata kwoty wskazanej w decyzjach organów podatkowych stanowiłaby wydatek, który mógłby spowodować spadek standardu życia jego rodziny, uniemożliwiając Skarżącemu m. in. uzyskiwanie korzyści z ulokowania kapitału na rachunku bankowym. Zdaniem Sądu okoliczności powyższe nie mogą być uznane za uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś w porównaniu ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w powyższym postanowieniu, uznanym przez Skarżącego za istotne. Obniżenie standardu życia – wskazane przez Skarżącego oraz utrata jedynego źródła utrzymania – wskazane przez ten Sąd, to dwa zasadniczo odmienne skutki wykonania decyzji. Sama okoliczność, że wynikająca z decyzji kwota podatku jest znaczna, nie wystarcza do przyjęcia, iż wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto Sąd wskazuje, że zobowiązanie podatkowe z istoty swej jest świadczeniem odwracalnym i w przypadku uiszczenia podatku nienależnego podlega zwrotowi wraz z odsetkami, które rekompensują czasową niemożność korzystania (w tym inwestowania) ze środków uiszczonych tytułem nienależnego podatku. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.