III SA/Wa 233/10

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r.. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków p o s t a n a w i a przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi 1. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. 2. J. O. (dalej jako skarżąca lub strona), wnioskiem zawartym w skardze do Sądu z 22 grudnia 2009 r., zwróciła się o zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia należnego w sprawie wpisu sądowego. 3. Referendarz sądowy, pismem z 3 lutego wezwał skarżącą o nadesłanie dodatkowych informacji o jej stanie majątkowym. Zwrócił się o przesłanie odpisów zeznań podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenie o sytuacji rodzinnej i dochodach, wskazanie innych okoliczności, z których może wynikać konieczność przyznania skarżącej prawa pomocy. 4. Pełnomocnik, pismem z 17 lutego 2010 r. wniósł o przedłużenie terminu do wykonania wezwania – ze względu na nieobecność mocodawcy. 5. Pełnomocnik, w piśmie z 2 marca 2010 r. poinformował, że ze względu na sytuację materialną skarżącej, zrzekł się wynagrodzenia za prowadzenie sprawy. 6. Skarżąca, w formularzu z 27 lutego 2010 r. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zawęziła zakres wniosku do "należnej od skargi opłaty sądowej". Nadto skarżąca wskazała, że nie posiada źródła dochodu, które umożliwiłoby jej wygospodarowanie środków na poczet należności sądowych. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką (ur. 1991 r.), a utrzymują się z uzyskiwanej miesięcznie kwoty 616,48 zł z tytułu zasiłków, alimentów i wynagrodzenia. Skarżąca dołączyła do formularza PPF zaświadczenie Naczelnika US o wysokości dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych, decyzję OPS o przyznaniu zasiłku stałego, decyzje Prezydenta W. o przyznaniu świadczenia rodzinnego i świadczenia z funduszu alimentacyjnego. 7. Wpis od skargi w wysokości 500,- zł jest jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie na obecnym etapie postępowania. 8. Z nadesłanych przez skarżącą dokumentów wynika, że nie posiada ona wolnych środków, które mogłaby przeznaczyć na potrzeby postępowania sądowego. Nadto referendarz sądowy dał wiarę oświadczeniom skarżącej zawartej w treści formularza, jak też oświadczeniom o stanie rachunku, jak też o przeprowadzanych transakcjach na rachunku. Sytuacja materialna skarżącej była analizowana przez organy administracji publicznej, które podzieliły opinię o jej ciężkiej sytuacji życiowej i przyznały jej pomoc przewidzianą w takich okolicznościach. Nienajlepsza sytuacja majątkowa skarżącej wynika także z zaświadczenia Naczelnika US o braku uzyskanego przez skarżącą dochodu w 2008 r. W ocenie referendarza sądowego, wysokość zadeklarowanych przez skarżącą środków finansowych, w zestawieniu z faktem, że znacząca część środków, którymi dysponuje skarżąca została jej przyznana przez władze publiczne ze względu na trudności, które skarżąca ma zaspokajaniem bieżących potrzeb – nie może być prawidłowym uzasadnieniem rozstrzygnięcia o odmowie przyznania prawa pomocy. W szczególności, referendarz sądowy wskazuje na fakt, że obowiązek partycypowania w kosztach postępowania przez skarżąca nie korzysta z pierwszeństwa przed wydatkami na zaspokojenie jej potrzeb życiowych, co wynika – choćby – z art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. 9. Z tych powodów referendarz sądowy, uznał, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.