III SA/Wa 2337/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Skarżący E. W. i M. W. na urzędowym formularzu PPF wnieśli do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podnieśli, że znajdują się w trudnej sytuacji finansowej. Ponoszą wysokie koszty leczenia E.W. , a także posiadają zadłużenie. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, i że posiadają dom wraz z pomieszczeniem gospodarczym, w którym zamieszkują trzy rodziny. Posiadają także działkę o powierzchni 520 m². Skarżący z prowadzonej działalności gospodarczej ponosi stratę, natomiast Skarżąca uzyskuje emeryturę w kwocie 951,22 zł, która w 1/3 zajęta jest przez komornika. Na wezwanie referendarza sądowego o przedłożenie dokumentów źródłowych obrazujących sytuację majątkową, Skarżący przedłożyli m.in. zeznania podatkowe z których wynika, że w 2011 r. Skarżący uzyskał przychód w wysokości 6.944,44 zł. natomiast strata wyniosła 13.917,88 zł. Skarżąca natomiast uzyskała dochód 10.402,48 zł. Skarżący przedstawili również odcinki uzyskiwanej emerytury przez Skarżącą w kwocie 671,22 zł, dokumentację medyczną oraz rachunki z apteki. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo Banku [...] , z którego wynika, że Skarżący posiada zadłużenie na kwotę 25.830,20 zł (k.52 akt sadowych). Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt. 2 cyt. wyżej przepisu). Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu sądowego wynoszącą 500 zł jak i stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie istnieją podstawy dla pozytywnego załatwienia wniosku strony. Zauważa się, że postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. W niniejszej sprawie strona Skarżąca uprawdopodobniła natomiast, że nie jest w stanie ponieść kosztów w sprawie do których uiszczenia jest zobowiązana. Skarżący znajdują się w trudnej sytuacji materialnej, bowiem jedyny dochód jaki uzyskują stanowi kwota 671,22 zł otrzymywana z tytułu emerytury Skarżącej. Skarżący ponoszą znaczne wydatki na leki oraz nie posiadają majątku, który mógłby zostać spieniężony na pokrycie kosztów należnych w sprawie. Zatem po rozpoznaniu wniosku, ocenie dokumentów oraz analizie informacji przedstawionych przez Skarżących stwierdzić należy, że Skarżący wykazali, że nie są obecnie w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 246 par. 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.