III SA/Wa 2344/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r. postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu - A. G. (dalej: "Skarżąca") w skardze z dnia 6 sierpnia 2010 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r. Referendarz sądowy odmówił przyznania Skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Odpis powyższego postanowienia Skarżąca otrzymała w dniu 16 listopada 2010 r. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Referendarza sądowego i w dniu 25 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego) wniosła sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2011 r. odrzucił sprzeciw Skarżącej. Skarżąca reprezentowana przez adw. A. L. wniosła zażalenie od postanowienia z dnia 11 lutego 2011 r. Skarżąca w uzasadnieniu zażalenia wskazała, że popełniła ona błąd przy obliczaniu terminów sądowych i niewłaściwie zrozumiała pouczenie w tym przedmiocie, ponieważ do biegu siedmiodniowego terminu nie wliczyła soboty i niedzieli jako dni wolnych od pracy. Stąd nadesłanie korespondencji miało miejsce w dniu 25 listopada 2010 r. Wobec faktu, że Skarżąca nie jest profesjonalistką, a w dotychczasowym postępowaniu korzystała z pomocy, jej niewiedza w tym zakresie jest usprawiedliwiona. Sąd pismem z dnia 3 marca 2011 r. wezwał pełnomocnika Skarżącej do wyjaśnienia, czy wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu podtrzymuje zażalenie na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu. Wyjaśnił, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu oraz złożeniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu wykluczają się wzajemnie z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych. Jednocześnie zażalenie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu opierają się na twierdzeniu, że do uchybienia terminu doszło. Sąd pouczył, że w przypadku nieudzielania informacji - w terminie 7 dni – uzna, że cofnięto zażalenie i rozpozna wyłącznie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Pełnomocnik Skarżącej w odpowiedzi na wezwanie Sądu wyjaśniła, że cofa zażalenie na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. – strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie natomiast z § 4 tej regulacji równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której Skarżąca nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem okoliczność podana przez pełnomocnika, iż Skarżąca popełniła błąd przy obliczaniu terminów sądowych i niewłaściwie zrozumiała pouczenie w tym przedmiocie, ponieważ do biegu siedmiodniowego terminu nie wliczyła soboty i niedzieli jako dni wolnych od pracy - nie można uznać za przeszkodę nieusuwalną. Sąd również nie podziela opinii pełnomocnika, że skoro Skarżąca nie jest profesjonalistką, to jej niewiedza w tym zakresie jest usprawiedliwiona. W ocenie Sądu pełnomocnik Skarżącej nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie uchybionego terminu z przyczyn niezależnych od Skarżącej. Okoliczności powyższe świadczą - wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o przywrócenie terminu - o niedochowaniu przez Skarżącą należytej staranności, czyli działaniu zawinionym. Sąd zwraca uwagę, że użyte w art. 86 § 1 p.p.s.a. pojęcie winy dotyczy jej postaci umyślnej, jak również nieumyślnej w postaci lekkomyślności, czy niedbalstwa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 i 3 p.p.s.a. należało odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.