III SA/Wa 2354/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. ‘D.M.D.’ z siedzibą we Francji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz S. ‘D.M.D.’ z siedzibą we Francji kwotę 5349 zł (słownie: pięć tysięcy trzysta czterdzieści dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 września 2010 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynął elektroniczny wniosek S. 'D.M.D.' z siedzibą we Francji (dalej: Skarżąca lub Spółka) o zwrot podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. z 2009 r., nr 224, poz. 1801, z późn. zm. dalej jako rozporządzenie w sprawie zwrotu ). Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. dokonał na rzecz Spółki zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 27.278,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż uwzględnił wszystkie wykazne we wniosku faktury dokumentujące poniesione przez Skarżącą wydatki w okresie od stycznia do grudnia 2009 r. Skarżąca pismem z dnia 5 stycznia 2012 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego wnosząc o ponowne otwarcie procedury zwrotu podatku. W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż w dniu 30 września 2010 r. w imieniu Spółki został złożony wniosek o zwrot VAT z zagranicy w kwocie 27.278,00 euro, za pośrednictwem przeznaczonego do tego celu portalu internetowego we Francji. Zaznaczyła, że dnia 11 lutego 2011 r. otrzymała przelew w wysokości 27.278,00 zł. Natomiast w dniu 15 lutego 2011 r. równowartość tej kwoty, wynosząca 6.854,33 euro, została zaksięgowana na koncie firmy przez bank. Zdaniem Skarżącej zwrócona kwota nie odpowiada kwocie, o którą wnioskowano. Ponadto do złożonego wniosku został dołączony komplet faktur oraz rejestr, w których wszystkie kwoty podane były w walucie euro. Skarżąca podniosła, iż różnica pomiędzy kwotą otrzymaną a kwotą wnioskowaną wynosi 20.424,04 euro na niekorzyść Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu piewszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku w pkt 10 lit. f), lit. g), lit. i) wyraźnie wskazano, iż wniosek o zwrot podatku od towarów i usług składany za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinien zawierać informacje dotyczące nabytych towarów i usług, tj. podstawę opodatkowania w PLN, kwotę podatku w PLN oraz kwotę podatku do zwrotu w PLN. Takie same wymagania odnoszą się do informacji w zakresie importowanych towarów (załącznik nr 1 rozporządzenia pkt 9 lit. e), lit. f), lit. h). Poniósł, iż zgodnie z treścią § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwrotu oraz pkt 10 lit. i) załącznika nr 1 do tego rozporządzenia przy wydawaniu decyzji o wysokości uznanej kwoty zwrotu, organ podatkowy związany jest wyłącznie kwotą podatku do zwrotu wyrażoną w PLN, a wskazaną przez wnioskodawcę we wniosku o zwrot VAT. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji. Wskazał, iż Skarżąca na formularzu wniosku, wyraźnie określiła zakres żądania wykazując kwotę żądanego zwrotu VAT w wysokości 27.278,37 PLN, która to kwota jest zgodna z sumą kwot wskazanych w pozycji " Kwota zwrotu " elektronicznego wniosku o zwrot VAT. W świetle powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego nie mając wątpliwości co do prawidłowości kwot VAT wyszczególnionych na formularzu wniosku dokonał zwrotu podatku VAT (po zaokrągleniu) w kwocie 27.278,00 zł, zgodnie z żądaniem Strony zawartym w przedmiotowym wniosku. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji nie miał podstaw do doszukiwania się innych intencji Skarżącej niż wskazane w przedmiotowym wniosku o zwrot VAT oraz wzywania Skarżącej do sprecyzowania żądania, gdyż takie działanie byłoby uprawnione wyłącznie wówczas, gdyby żądanie Spółki nie zostało wyrażone w sposób dostatecznie jasny. Organ zauważył, iż rozporządzenie w sprawie zwrotu przewiduje możliwość złożenia korekty elektronicznego wniosku o zwrot VAT, dokonanie takiej korekty następuje wyłącznie w takim samym trybie jak złożenie samego wniosku o zwrot VAT, a mianowicie w formie elektronicznej za pośrednictwem państwa członkowskiego siedziby, które przekazuje wniosek właściwym organom podatkowym państwa zwrotu. Podniósł, iż przepisy rozporządzenia w sprawie zwrotu nie przewidują natomiast złożenia korekty wniosku o zwrot VAT w innym trybie. Stwierdził, iż Skarżąca nie złożyła korekty wniosku o zwrot VAT w trybie przewidzianym w rozporządzeniu w sprawie zwrotu w zakresie wnioskowanej kwoty zwrotu VAT za okres od stycznia do grudnia 2009 roku. Podkreślił, iż w celu zrealizowania prawa do zwrotu VAT, podmiot zagraniczny zobowiązany jest przestrzegać uregulowań przewidzianych przez przepisy wspólnotowe i krajowe tym zakresie. W konsekwencji zdaniem Organu, jeżeli podmiot uprawniony na skutek własnego działania czy zaniechania pozbawia się możliwości zwrotu podatku VAT, podając nieprawidłowo kwoty VAT do zwrotu w przedmiotowym wniosku, to z tego powodu nie można czynić zarzutu właściwym organom podatkowym. Pismem z dnia 18 czerwca 2012 r. Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 5 Dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (dalej. "Dyrektywa 2008/9"), - zasady neutralności podatku VAT poprzez utrudnianie otrzymania pełnego zwrotu oraz odsyłanie Strony do ponownego uruchomienia procedury zwrotu, mimo iż toczące się dotychczas postępowanie powinno dopuszczać możliwość sprecyzwania stanowiska Strony oraz składania wyjaśnień, - art. 121 § 1 , art. 122 , art. 127 , art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005r. Nr 8 poz.60 ze zm) w związku z art. 19 ust. 2 oraz art. 20 ust. 1 Dyrektywy 2008/9 w związku z § 9 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie zwrotu - art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, iż Organ II instancji, nie dokonał samodzielnej analizy stanu faktycznego sprawy lecz powtórzył tylko ustalenia poczynione przez Organ I instancji, wskazała, iż zaskarżona decyzja ogólnikowo odnosi się do działań podjętych przez Organ I instancji, brak w niej samodzielnej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału. Zdaniem Skarżącej Organ II instancji ograniczył się de facto do stwierdzenia, że działania Organu I instancji były prawidłowe. Zwróciła też uwagę, iż w rubryce: Montant du remboiirrsement demande/Żądana kwota zwrotu /nie została wyrażona - jak twierdzi Organ II instancji - jako "27.278,37 PLN" lecz jako "27.275,37". Żądana kwota zwrotu została podana tuż poniżej szczegółowego opisu faktur. Podkreśliła, iż z załączonych faktur wyraźnie wynikało, że w grę wchodzi kwota większa niż 27.278,00 zł to jest 6.854,33 EUR. W ocenie Skarżącej skoro państwo zwrotu żąda przedłożenia faktur zakupu i z faktur tych wynika, że wszelkie podane we wniosku kwoty wyrażone są w EUR, nie można uznać za prawidłowe działania organów, które ignorują te oczywiste fakty i arbitralnie uznają, że kwota żądanego zwrotu jest kwota niższą od kwoty jakiej podatnik domaga się w rzeczywistości. Mimo iż stosowne rubryki wniosku {Montant imposable/podstawa opodatkowania oraz Montant de laTVA/kwota podatku VAT) nie zostały wypełnione, polskie organy nie skorzystały z uprawnień przewidzianych w art. 19 ust. 2 oraz art. 20 ust. 1 Dyrektywy 2008/9 (w związku z § 9 ust. 2 i usT. 3 rozporządzenia w sprawie zwrotu w związku z czym Spólka miała prawo uważać, iż jej wniosek został wypełniony prawidłowo i prawidłowo określał jej żądanie. Ponadto, skoro wniosek wymaga aby opisać w nim faktury (które to faktury do tegoż wniosku załączono wraz z rejestrem) i faktury te opiewają wyłącznie na kwoty wystawione w EUR, Skarżąca miała prawo uznać (w świetle biernego zachowania polskich organów), że otrzyma zwrot kwoty stanowiącej równowartość 27.278,37 EUR. Podniosła ponadto, iż Organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał, że wnioskowana przez Spółkę kwota zwrotu wynosi 6.854,33 EUR skoro z dołączonych faktur oraz rejestru wynikała kwota 27.278,00 EUR. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna bowiem Dyrektor Izby Skarbowej w wydanej decyzji naruszył zasadę zaufania, przewidzianą w art. 121 § 1Ordynacji podatkowej i zasadę prawdy obiektywnej, przewidzianą w art. 122 Ordynacji podatkowej. Jest niesporne, że Spółka we wniosku z 30 września 2010 r. złożonym w systemie elektronicznym, dotyczącym 2009 roku wniosła o zwrot podatku od towarów i usług, przysługujący jej z tytułu wykonania na terenie Polski usług opodatkowanych tym podatkiem. We wniosku wskazała faktury, w których występował podatek do zwrotu, określając kwotę żądania, łącznie 2778 PLN. Do wniosku dołączyła wykaz faktur przy czym podatek w nich ujęty występował w kwotach euro, łącznie 27.278 EUR. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. dokonał zwrotu kwoty 27.278 PLN. Kwota ta nie pokryła roszczeń Skarżącej i z tego względu złożyła odwołanie od decyzji, a następnie skargę do tutejszego Sądu. Wskazany przez Sąd, stan faktyczny, wynikający z akt podatkowych, oznacza, że wystąpiła niezgodność pomiędzy kwotami zwrotu podatku ujętymi we wniosku o zwrot podatku z oznaczeniem waluty zwrotu w postaci PLN, a wskazanymi w wykazie faktur, kwotami do zwrotu w walucie EUR. Należy podkreślić, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r., w §9 ust. 1 wskazano, że wniosek ma dotyczyć kwot podatku w walucie polskiej, a więc w "PLN", co oznacza, że organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego, stanowiącego podstawę zwrotu podatku. Nie mniej jednak wobec wystąpienia opisanej rozbieżności, w ocenie Sądu, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. winien zwrócić się do Spółki w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, o wyjaśnienie czy kwota 27.278 zł to kwota z wniosku w PLN czy z faktur, które zawierały cenę brutto w EUR. Zobowiązywały go bowiem zasady - zaufania do organów podatkowych oraz prawdy obiektywnej. Argumentem istotnym jest i ten, że Republika Francuska, tak jak Rzeczypospolita Polska jest członkiem Unii Europejskiej, a więc wobec siebie państwa członkowskie winny wykazywać lojalność w decyzjach podatkowych, które dotyczą wspólnej normy w postaci dyrektyw Unii Europejskiej. Obligował go również art. 20 ust.1 Dyrektywy 2008/9/WE, nakazujący państwom członkowskim stosować uzupełnienie wniosku przy braku w nim dostatecznych informacji. Zaznaczyć należy, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wzywał Spółkę do uzupełnienia wniosku o oryginał pełnomocnictwa dla osoby ją reprezentującą i wskazanie rachunku bankowego celem przekazania zwrotu podatku. Powstała więc okoliczność, którą należało wykorzystać do wyjaśnienia sprawy. Tym bardziej, że organ pierwszej instancji zaniechał załatwienia sprawy w terminie czterech miesięcy, który wynika z art. 19 ust. 2 Dyrektywy. Powinien być więc zainteresowany w wydaniu decyzji zgodnej z obowiązującymi przepisami. W ocenie Sądu przy treści przepisów art. 121 i art. 122 oraz 187 i 169 § 1 Ordynacji podatkowej działanie takie jak opisano, nie zasługuje na ochronę i skargę należało uwzględnić. Zdaniem Sądu w ponownym postępowaniu należy wezwać Spółkę o wyjaśnienie rozbieżności i wydać decyzję stosownie do złożonego, po uzupełnieniu, wniosku. Wobec tego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.uchylił zaskarżoną decyzję, a także na podstawie art. 135 p.p.s.a. decyzję ją poprzedzającą. Stosownie do art. 152 p.p.s.a, Sąd stwierdził, że decyzje organów podatkowych obu instancji nie mogą być wykonane, a o kosztach orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. ----------------------- Generated by CamScanner from intsig.com