III SA/Wa 2354/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w S., C. sp. z o.o. z siedzibą w S. , J.G., E. O., A.W. na odmowę Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wydania opinii zabezpieczającej postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2354/17, poprzez zastąpienie wyrażenia: "decyzję" wyrażeniem "odmowę" oraz zastąpienie wyrażenia "uchyla zaskarżoną decyzję" wyrażeniem "uchyla zaskarżoną odmowę wydania opinii zabezpieczającej", a także w oznaczeniu przedmiotu sprawy poprzez zastąpienie wyrażenia "odmowy wydania opinii zabezpieczającej" wyrażeniem "wydania opinii zabezpieczającej". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.," sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok bez względu na jego zaskarżalność czy prawomocność. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Mając powyższe na uwadze Sąd zauważa, iż w sentencji ww. wyroku błędnie wskazano zaskarżony akt prawny oraz nieprawidłowo określono przedmiot sprawy. Powyższy błąd stanowi oczywistą omyłkę pisarską, którą Sąd niniejszym postanowieniem postanowił wyeliminować. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.