III SA/Wa 2363/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z pozostałymi członkami za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za styczeń, marzec, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień 2008 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji A.W. (dalej "Skarżąca") pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z pozostałymi członkami za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za styczeń, marzec, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień 2008 r. W powyższej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca zaznaczyła, że wobec Niej toczą się dwa postepowania w przedmiocie orzeczenia jej odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe C. sp. z o.o. (dalej "Spółka") w podatku od towarów i usług i w podatku dochodowym od osób prawnych. Zaznaczyła, że łączna kwota zaległości nie wliczając odsetek wynosi ponad 150.000 zł, a w przypadku ewentualnej egzekucji zostanie skierowana od razu do majątku członków zarządu, gdyż Spółka została już wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. W ocenie Skarżącej w przypadku egzekucji wspomnianej kwoty zostałaby bezpośrednio zagrożona egzystencja jej oraz całej jej rodziny. Skarżąca opisując obecną sytuację materialną swojej rodziny wskazała, iż w ubiegłym roku jej konkubent stracił pracę w wyniku zwolnień grupowych. Obecnie zamieszkuje wraz z nim w należącym do niego mieszkaniu, które jest obciążone kredytem hipotecznym z ratą miesięczną w wysokości około 950 zł i terminem spłaty do 2028 r. Skarżąca spłaca również kredyt zaciągnięty na remont wskazanego mieszkania z ratą miesięczną w wysokości około 670 zł i terminem spłaty do 2019 r. Skarżąca nie posiada żadnej nieruchomości. Zaznaczyła ponadto, że wspomaga finansowo swoją córkę, która jest aktualnie na studiach zaocznych na [...] , opłacając czesne z otrzymywanego przez siebie wynagrodzenia za pracę, które jednak nie pozwala jej na samodzielne utrzymanie się w W. . Skarżąca podkreśliła ponadto, że wspomaga finansowo również swoich rodziców, którzy są osobami w podeszłym wieku. Łączna wysokość ich świadczeń emerytalno-rentowych wynosi 1.528 zł. Wskazała także, że w 2013 r. zaciągnęła kredyt, aby zmodernizować ich gospodarstwo. Skarżąca spłaciła powyższy kredyt w ostatnim okresie czasu. Dodatkowo zwróciła uwagę, że pokrywa koszty ubezpieczenia w L. dla siebie, konkubenta, swojej córki i matki konkubenta, która z uwagi na zagrożenie utraty wzroku musi pozostawać pod stałą opieką lekarską. Skarżąca w dalszej części uzasadnienia wniosku wskazała ponadto, że jako księgowa osiąga roczne przychody w wysokości ponad 100.000 zł. Niemniej w jej przekonaniu są to przychody nieregularne, albowiem w dużej mierze zależą od skuteczności postępowań upadłościowych, które Skarżąca obsługuje od strony rachunkowej, gdyż współpracuje z syndykiem masy upadłości. Natomiast jej jedynym stałym dochodem jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 4.400 zł brutto. Skarżąca zauważyła również, że w opisywanej przez siebie sytuacji jej przychód służy do utrzymania 6 osób. Skarżąca w całości ponosi koszty swojego utrzymania i konkubenta, w tym opłaca ratę kredytową kredytu mieszkaniowego i remontowego. Skarżąca wspomaga finansowo swoich rodziców, córkę i matkę konkubenta. Jej zdaniem jeżeli utraci w wyniku czynności egzekucyjnych źródło przychodów (dojdzie do zajęcia rachunku bankowego lub wierzytelności), to nie będzie w stanie utrzymać siebie i konkubenta, ale również dojdzie do poważnych perturbacji w życiu 3 osób w podeszłym wieku, tj. jej rodziców oraz matki swojego konkubenta, jak również jej córki. Wskazane osoby bez jej wsparcia finansowego nie będą w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto Skarżąca zaznaczyła, że nie posiada żadnego majątku ruchomego lub nieruchomego, który mógłby stanowić przedmiot czynności egzekucyjnych. Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że gdyby ona i jej konkubent zaprzestali regulowania rat kredytowych, to zgodnie z postanowieniami umów o kredyt, bank może dokonać wypowiedzenia tych umów i postawić całą kwotę udzielonego kredytu (łącznie z odsetkami) w stan natychmiastowej wymagalności. W praktyce oznaczałoby to konieczność przeprowadzenia licytacji zajmowanego przez nią i jej konkubenta mieszkania. Reasumując Skarżąca wskazała, iż suma przedstawionych okoliczności udokumentowanych dowodami dołączonymi do skargi, uzasadnia przyznanie jej ochrony tymczasowej na czas rozpoznania przez Sąd złożonej przez nią skargi. W przeciwnym wypadku dojdzie do realnego i w dużym stopniu nieodwracalnego podważenia podstawowych fundamentów egzystencji jej i jej rodziny. Skarżąca pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r. wniosła o przyśpieszenie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na rozpoczęcie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. działań egzekucyjnych, które grożą jej nieodwracalną szkodą. Zdaniem Skarżącej egzekwowana przez organ kwota jest bardzo znaczna tym samym egzekucja stanowić będzie bezpośrednie zagrożenia bytu jej całej rodziny. Skarżąca ponadto wskazała, że w analogicznej sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1841/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji podzielając jej pogląd zawarty w złożonym wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się Skarżąca, a także kwotę zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji, tj. 78.466 zł oraz wynikającej z decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. w kwocie 71.096 zł. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wskazała ona, iż nie posiada środków na pokrycie egzekwowanej zaległości podatkowej, co wynika m.in. z dokumentów załączonych do wniosku. Łączna kwota dochodzonych zaległości stanowi ponad 150.000 zł co jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z wysokością wskazywanych przez Skarżącą wydatków, które obecnie ponosi. W związku z powyższym analiza powołanych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności (podobnie jak we wniosku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1841/14) dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącą oraz członków jej rodziny na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić im poważną szkodę. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.