III SA/Wa 2365/14

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wydatków i opłat sądowych w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z pozostałymi członkami za zaległości podatkowe spółki postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżący D. B. zwrócił się o zwolnienie od wydatków i opłat sądowych. W formularzu PPF powołał się na takie okoliczności jak: pozostawanie bez pracy, zły stan zdrowia swój i żony, prowadzenie egzekucji komorniczej. Wśród wydatków Skarżący wymienił koszty leczenia (800-1.000 zł), czynsz (850 zł), opłaty za energię elektryczną (220 zł), bieżące utrzymanie (1.000 zł). Do majątku zaliczył mieszkanie. Podał, że źródłem utrzymania małżonków jest działalność gospodarcza żony, z której uzyskuje 3.500 zł. Pismem z 12 września 2014 r. (doręczonym pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 30 września 2014 r. w trybie doręczenia zastępczego – dwukrotne awizo) referendarz sądowy wezwał go do nadesłania dodatkowych informacji na temat stanu majątkowego. Wezwania tego jednak nie wykonał. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu osobom, których obiektywnie nie stać na poniesienie powyższych kosztów. Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a., osoba wnioskująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana podać we wniosku "dokładne dane" obrazujące jej sytuację rodzinną i majątkową. Jeżeli oświadczenie strony zawarte w tym wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (zob. art. 255 P.p.s.a.). Jak to już wskazano przedstawione przez stronę informacje powinny być, jak stanowi wprost art. 252 § 1 P.p.s.a., dokładne, a zatem od strony wymagana jest w tym względzie należyta staranność. Informacje te powinny więc być konkretne i na tyle szczegółowe, by w sposób wyczerpujący obrazowały sytuację majątkową i rodzinną strony w jej całokształcie. Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący nie przedłożył, pomimo wezwania referendarza sądowego (doręczonego jego pełnomocnikowi w trybie doręczenia zastępczego – dwukrotne awizo), wymieniającego w sposób precyzyjny jakie dokumenty i oświadczenia powinny zostać złożone, żadnych dokumentów koniecznych do stwierdzenia, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, wskutek czego uniemożliwił on dokonanie wnikliwej i szczegółowej oceny swojej sytuacji materialnej. Przede wszystkim zabrakło dokumentów obrazujących skalę prowadzonej przez żonę Skarżącego działalności gospodarczej (deklaracje VAT, zestawienie wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania). Skarżący nie przedstawił też dowodów obrazujących wysokość wydatków, wyciągów bankowych, zaświadczenia o zarejestrowaniu jako osoba bezrobotna czy zaświadczenia o stanie zdrowia. Tym samym brak pełnej i wyczerpującej informacji na temat sytuacji majątkowej Skarżącego nie pozwala ustalić, jak w rzeczywistości ona się kształtuje oraz w szczególności czy rzeczywiście nie posiada on i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych, które mogłyby posłużyć do sfinansowania kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich względów uznać należało, że Skarżący nie wykazał, iż jego wniosek o zwolnienie od wydatków i opłat sądowych zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji na podstawie art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.