III SA/Wa 2383/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. oddala skargę H. L. P. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwana "Stroną", "Skarżącą" lub "Spółką") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla produkowanych lub dystrybuowanych soczewek okularowych o wartości 0.00 ("zerówek"). Skarżąca opisując stan faktyczny wskazała, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Spółka zajmuje się produkcją oraz dystrybucją soczewek okularowych. W ofercie znajdują się soczewki okularowe o różnej mocy korekcyjnej, w tym takie o wartości korekcyjnej 0.00. Skarżąca zdecydowaną większość produktów sprzedaje do innych przedsiębiorców, głównie zakładów i salonów optycznych. Jedynie niewielka część soczewek trafia do osób fizycznych. Spółka podała, że wytwarza przedmiotowe soczewki okularowe (zarówno te o większej mocy korekcyjnej, jak i zerówki) w celu diagnozowania, monitorowania, leczenia, łagodzenia lub kompensowania skutków urazu, upośledzenia, czy też choroby. Jako takie produkty te dostarczane są kontrahentom Strony. Spółka nie jest jednak w stanie wykluczyć późniejszej sprzedaży soczewek (np. zerówek) w celach innych niż medyczne, np. w celach estetycznych. Skarżąca podkreśliła, że o potencjalnym zastosowaniu soczewki do celów medycznych nie przesądza jedynie jej wartość korekcyjna. Ponadto wskazała, że choć wytwarza zarówno soczewki okularowe o mocy różnej od zera, jak i zerówki, zasadniczo wszystkie produkty spełniają funkcję leczniczą. We wniosku podała, iż soczewki okularowe (w tym zerówki) są klasyfikowane do grupowania PKWiU 32.50.41.0. Skarżąca podkreśliła, że soczewki okularowe (w tym zerówki) zostały przez nią zgłoszone (w zakresie, w jakim Spółka jest ich wytwórcą) na podstawie art. 58 ust. 1 lub objęte powiadomieniem (w zakresie, w jakim Spółka jest ich dystrybutorem) na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (tekst jedn.: Dz. U. 2017 r., poz. 211; dalej zwana "ustawą o wyrobach medycznych") jako wyroby medyczne do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Podkreśliła dalej, iż dopełniła procedurę oceny zgodności, w związku z czym została wystawiona deklaracja zgodności, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o wyrobach medycznych oraz oznakowaniem tych wyrobów znakiem CE - zgodnie z wymogami Dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1993 r. 93/42/EWG dotyczącej wyrobów medycznych. Zgodnie z deklaracją zgodności, wymienione wyroby medyczne należą do klasy 1. Opisane soczewki produkowane są na poziomie norm 1S08980-1/2/3/4/5 oraz ISO 14889. Ponadto, wyroby będące przedmiotem zapytania w niniejszym wniosku zostały dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca w związku z powyższym zapytała: 1) Czy produkowane lub dystrybuowane przez Spółkę zerówki należy uznać za soczewki okularowe ze szkła i innych materiałów, służące do korekty wzroku, o których mowa w pozycji 103 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1221; dalej: "u.p.t.u."), a w konsekwencji, czy będzie miała prawo do zastosowania stawki 8% VAT, o której mowa w artykule 41 ust. 2 w zw. z art. 146a ust. 2 u.p.t.u. dla dostawy zerówek? 2) Alternatywnie, czy produkowane lub dystrybuowane przez Spółkę zerówki należy uznać za wyroby medyczne, o których mowa w pozycji 105 załącznika nr 3 do u.p.t.u., a w konsekwencji, czy będzie miała prawo do zastosowania stawki 8% VAT, o której mowa w artykule 41 ust. 2 w zw. z art. 146a ust. 2 u.p.t.u. dla dostawy zerówek? Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w W. (dalej zwany "Organem" lub "Dyrektorem") pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800; zwana dalej "O.p."), wezwał Spółkę do usunięcia braków wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Ww. wezwanie dotyczyło doprecyzowania przedstawionego opisu i jednoznacznego wskazania czy i w jaki sposób produkowane lub dystrybuowane przez Spółkę "zerówki'" służą do korekty wzroku oraz czy produkowane lub dystrybuowane "zerówki" posiadają status wyrobu medycznego w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych. Uzupełniając wniosek Skarżąca wskazała, że sprzedawane soczewki co do zasady są materiałami, które następnie zostają połączone z innymi wyrobami przez optyka. Spółka wytwarza przedmiotowe soczewki okularowe (zarówno te o większej mocy korekcyjnej, jak i "zerówki") w celu diagnozowania, monitorowania, leczenia, łagodzenia lub kompensowania skutków urazu, upośledzenia, czy też choroby. Jako takie produkty te dostarczane są jej kontrahentom. Podkreśliła zarazem, że o potencjalnym zastosowaniu soczewki do celów medycznych nie przesądza jedynie jej wartość korekcyjna. Choć Spółka wytwarza zarówno soczewki okularowe o mocy różnej od zera, jak i "zerówki", zasadniczo wszystkie produkty Spółki spełniają funkcję leczniczą. Strona zaznaczyła, że użycie słów "zasadniczo" czy też "co do zasady" wynika ze wskazanej we wniosku okoliczności, że o ostatecznym zastosowaniu soczewek decyduje dopiero optyk, uwzględniając potrzeby klienta. Zwróciła uwagę też, że zerówki mogą być również używane przy korekcie wzroku w sytuacji, gdy określoną wadą dotknięte jest jedynie jedno oko. W takiej sytuacji użycie soczewki (np. "zerówki") na drugim oku również jest konieczne dla zapobiegania postępom wady - w takiej sytuacji należy uznać, że "zerówka" została użyta w celu korekcji wzroku. Skarżąca mając powyższe na uwadze stanęła na stanowisku, że odpowiedź na pytanie w jaki sposób produkowane lub dystrybuowane przez nią "zerówki" służą do korekty wzroku została zawarta już we wniosku o interpretację. Strona w kontekście odpowiedzi na pytanie, czy produkowane lub dystrybuowane przez nią "zerówki" posiadają status wyrobu medycznego w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych wskazała, że jak wynika z poz. 105 załącznika nr 3 do u.p.t.u., stawka 8% właściwa jest dla wyrobów medycznych, w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, innych niż wyroby wymienione w pozostałych pozycjach załącznika. Pojęcie wyrobów medycznych zdefiniowane zostało w art. 2 ust. 1 pkt 38 ustawy o wyrobach medycznych. Skarżąca doszła do przekonania, że organ powinien samodzielnie zbadać czy "zerówki" posiadają status wyrobu medycznego dysponując przedstawionym przez Spółkę stanem faktycznym oraz definicją wyrobów medycznych zawartą w przywołanym przepisie. W jej ocenie użyte w pozycji 105 załącznika nr 3 do u.p.t.u. sformułowanie "wyroby medyczne", w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych jest integralną częścią normy prawnej sformułowanej w ustawie podatkowej. W związku z tym w ocenie Spółki, organ zobowiązany jest do odwołania się do wskazanej ustawy, a następnie do rozstrzygnięcia, czy opisane przedmioty są wyrobami medycznymi. Dyrektor postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. pozostawił wniosek Spółki bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżąca pomimo odpowiedzi na wezwanie nie przedstawiła opisu sprawy w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W jego ocenie, w odpowiedzi Spółki zabrakło precyzyjnych i jednoznacznych informacji dotyczących określenia funkcji jaką pełnią produkowane lub dystrybuowane przez nią soczewki "zerówki". Organ podniósł, że Skarżąca nie stwierdziła jednoznacznie czy "zerówki" służą do korekty wzroku, stąd nie sposób udzielić informacji w zakresie możliwości stosowania prawa podatkowego odnośnie preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług. Dyrektor stwierdził również, że Skarżąca nie wskazała ani w opisie sprawy ani w nadesłanym uzupełnieniu czy będące przedmiotem zapytania "zerówki" stanowią wyroby medyczne w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych. Organ, mając na uwadze art. 14b O.p., stwierdził; iż nie może być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiału dowodowego w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w zw. z art. 122 O.p. Skarżąca zażaleniem z 20 czerwca 2018 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionym we wniosku, zarzuciła naruszenie: 1) art. 14g § 1 oraz art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p. poprzez jego błędne zastosowanie przez Organ, w sytuacji, gdy nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki, z uwagi na które należałoby pozostawić wniosek bez rozpatrzenia; 2) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. Dyrektor postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] czerwca 2018 r. W kontekście art. 14b § 1-3 O.p. podniósł, że opisany we wniosku przez Stronę stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Organ podkreślił, że w analizowanym stanie faktycznym ogólny (dotyczący wszystkich soczewek sprzedawanych przez Spółkę) i mało adekwatny do wątpliwości przedmiotowego wniosku opis sprzedawanych soczewek nie pozwalał na ocenę wypełnienia przesłanek - zarówno przez Skarżącą, jak i Organ - pod kątem zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT dla przedmiotowego produktu. Dyrektor podał, że Skarżąca nie przedstawiając w stanie faktycznym jednoznacznych informacji w kontekście funkcji jaką pełnią sprzedawane przez nią "zerówki", dopiero we własnym stanowisku podejmuje próbę dowodzenia, że również "zerówki" niwelują nieprawidłowości wzroku przedstawiając informacje na temat usuwania błędów i nieprawidłowości wzroku. Jego zdaniem na podstawie przykładowych form występowania zerówek i specjalistycznych rozwiązań do leczenia pewnych schorzeń Skarżąca uznała, że "zerówki" służą do korekty wzroku. Taki stan rzeczy w ocenie Dyrektora oznacza, że Organ zobowiązany byłby wykazać czy "zerówki" służą do korekty wzroku, czyli ustalić stan faktyczny analizowanej sprawy, aby móc dokonać oceny czy dla sprzedawanych zerówek ma zastosowanie obniżona stawka podatku VAT w wysokości 8%. Dyrektor podkreślił, że pytanie przedstawione w wezwaniu dotyczyło jedynie funkcji jaką pełnią sprzedawane przez Spółkę "zerówki", ponieważ Skarżąca jako producent i dystrybutor posiada wiedzę dla określenia funkcji jaką pełnią sprzedawane przez nią "zerówki", w szczególności czy produkty te służą do korekty wzroku. Według Organu dowodzenie we własnym stanowisku na temat zastosowania soczewek "zerówek" przez zakłady i salony optyczne, czyli większość kontrahentów Spółki i powtórzenie w piśmie uzupełniającym, do leczenia jakich schorzeń mogą zostać użyte "zerówki", bez jasnego i jednoznacznego stwierdzenia, nie stanowi wyraźnego tła faktycznego stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej. Jego zdaniem przedstawiony opis, nie pozwalał na ocenę prawidłowości dokonania subsumcji stanu faktycznego pod wskazaną przez Skarżącą normę prawa materialnego. Wskazał zarazem, że w kontekście wątpliwości przedmiotowego wniosku, funkcja jaką pełnią "zerówki" powinna być elementem stanu faktycznego, a nie przedmiotem dochodzenia, domniemania Organu lub też pośrednio wynikać ze stanowiska Skarżącej. W związku z tym, że wyłącznie soczewki służące do korekty wzroku opodatkowane są preferencyjną stawką podatku VAT, funkcja jaką pełnią produkty Spółki jest elementem koniecznym w ramach wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu zgodnie z art. 14b § 3 O.p. Dyrektor odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego braku podstaw do wymagania od Spółki informacji na temat sprzedawanych "zerówek" wskazał, że postępowanie interpretacyjne, którego elementem jest wydanie interpretacji indywidualnej charakteryzuje się tym, że interpretator nie przeprowadza postępowania dowodowego, a jego rozstrzygnięcie bazuje tylko i wyłącznie na opisie stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę we wniosku. Jednocześnie podniósł, że o ostatecznym, tak więc i korekcyjnym zastosowaniu "zerówek" zdaniem Spółki zdecyduje dopiero optyk. Organ stwierdził, że zastosowanie zerówek na późniejszym etapie sprzedaży nie ma kluczowego znaczenia dla określenia stawki podatku przy sprzedaży tych produktów przez Skarżącą, gdyż jako producent i dystrybutor nie ma wpływu na sposób wykorzystania sprzedanych "zerówek" na późniejszym etapie, jednak Spółka nie wskazała w opisie stanu faktycznego przedstawionym we wniosku czy "zerówki" służą do korekty wzroku, informacja taka nie znalazła się również w odpowiedzi na wezwanie Organu. W skardze Strona sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia, uchylenia poprzedzającego postanowienia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 14g w zw. z art. 14b § 1 i 3 i 14h O.p. polegające na uznaniu, że w sprawie zachodziły przesłanki pozostawienia wniosku Spółki bez rozpatrzenia, polegające na braku przedstawienia przez nią we wniosku jednoznacznych informacji umożliwiających rozpatrzenie wniosku i wydanie interpretacji indywidualnej, gdy tymczasem wszelkie istotne informacje konieczne dla wydania interpretacji indywidualnej zostały przez nią przedstawione, a więc w sprawie nie zachodziły podstawy, by na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, a zastosowanie powinien znaleźć art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 O.p., na mocy którego Organ powinien: a) uchylić postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, z uwagi na to, że nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki, z uwagi na które postępowanie interpretacyjne nie mogłoby być wszczęte; b) orzec co do istoty sprawy, poprzez wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionym we wniosku Spółki. 2) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i uznanie, że istniały przesłanki, by Dyrektor pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Spółki w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy Spółka uzupełniła wniosek zgodnie z wezwaniem Organu, więc brak było podstaw dla wydania takiego rozstrzygnięcia, a Organ posiadał wszelkie informacje konieczne dla wydania interpretacji indywidualnej i był zobowiązany wydać interpretację indywidualną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawioną w nim argumentację. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia ich nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd takiego naruszenia nie stwierdził. Zgodnie z zasadą określoną w art. 134 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej argumentacją prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich istotnych naruszeń prawa. W myśl art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznane w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Treść powyższego przepisu upoważniała zatem Sąd do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu uproszczonym. Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie, przedmiot kontroli stanowi postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Z akt sprawy wynika, że organ interpretacyjny wystosował w stosunku do Wnioskodawcy (w trybie art. 169 § 1 O.p.) wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego o określone informacje. Wezwanie zostało skutecznie doręczone, a wyznaczony termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął. W piśmie będącym odpowiedzią na powyższe Skarżąca nie udzieliła jednak odpowiedzi na pytania organu t.j. czy i w jaki sposób produkowane lub dystrybuowane przez Wnioskodawcę "zerówki" służą do korekty wzroku, czy produkowane lub dystrybuowane przez Wnioskodawcę "zerówki" posiadają status wyrobu medycznego w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych. W wyniku powyższego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., utrzymanym w mocy przez organ drugiej instancji, wniosek o wydanie interpretacji podatkowej pozostawiono bez rozpatrzenia. Zdaniem Skarżącej Organ żąda od Spółki dokonania klasyfikacji rzetelnie opisanego w stanie faktycznym produktu, przesuwa na podatnika obowiązek rozstrzygania, czy dany produkt spełnia określone w przepisie przesłanki albo, czy dany produkt może zostać zaliczony do danej kategorii wyrobów. Zdaniem Sądu rozpatrującego sprawę w niniejszym składzie powyższe twierdzenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że w art. 14b § 3 O.p. wskazano, że opis zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku o interpretację musi charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze "wyczerpujący" postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 2543/13, wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2356/13, publ. CBOSA – Centralna Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Podkreślić należy, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile w ramach "zwykłego" postępowania podatkowego prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest zobowiązany do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego jest zawężone do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2011r., sygn. akt I FSK 897/10, publ. CBOSA). Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny w pierwszej kolejności jest zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono określony stan faktyczny w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy, i co się z tym wiąże, czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy (ocena prawna przedstawionego stanu faktycznego). Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący sprowadza się do konieczności podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, w którym możliwe jest wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację jest związany zakresem problemu prawnego, jaki strona zaprezentuje we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organ nie jest uprawniony ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego, ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 29 lutego 2012r., sygn. akt II FSK 1523/10, publ. CBOSA). Stosownie do art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia. Należy jednak mieć na uwadze, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 i 2 O.p. W myśl art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z taką sytuacją mamy do czynienienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami organ, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., wezwał Skarżącą do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, czyli do doprowadzenia w sprawie do stanu wymaganego przez art. 14b § 3 O.p., poprzez precyzyjne wskazanie wyżej wymienionych okoliczności. Wnioskodawca nie udzielił na powyższe odpowiedzi, dlatego też jego wniosek zasadnie został pozostawiony bez rozpatrzenia. Sąd podzielił w niniejszej sprawie stanowisko Organu - odpowiedź na wskazane pytania jest elementem stanu faktycznego, który powinien wskazać Wnioskodawca wyznaczając w ten sposób zakres żądanej interpretacji, ramy przedstawionego przez niego stanu faktycznego i granice zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego przez niego stanowiska). Zdaniem Sądu przerzucenie na organ interpretacyjny obowiązku odpowiedzi na pytania wskazane w ww. wezwaniu skierowanym do Skarżącego prowadziłoby w istocie do kreowania lub współkreowania tła faktycznego przez organ podatkowy, co stałoby w opozycji do art. 14b § 3 O.p. Brak jest podstaw do takiego stanowiska, tym bardziej, że to Skarżąca wie jaką funkcję pełnią produkowane lub dystrybuowane przez nią "zerówki", czy służą do korekty wzroku oraz czy posiadają status wyrobu medycznego (nie zawarto takich informacji w złożonym wniosku). Organ nie może się domyślać ww. informacji. Jak już wyżej wskazano, tylko poprawny wniosek może zatem stanowić podstawę wydania interpretacji indywidualnej. Przy jego formułowaniu ani organ, ani sąd nie mogą zastąpić wnioskodawcy, który de facto najlepiej "zna" swoją sprawę (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r. II FSK 2757/15). W świetle art. 14b § 3 O.p. wnioskodawca jest wyłącznym kreatorem informacji z zakresu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, które są uwzględniane przy ocenie prawnej przez niego wyrażanej i następnie przy ocenie stanowiska wnioskodawcy formułowanej przez organ w interpretacji indywidualnej wydanej na podstawie art. 14c O.p. W ocenie tej można uwzględnić tylko to, co przedstawi wnioskodawca, ale nie zawsze - odmiennie niż uważała Skarżąca - będzie mogło dojść do wydania tego rodzaju interpretacji. Aby mogło to nastąpić, we wniosku należy uwzględnić nie tylko informacje uważane za niezbędne przez wnioskodawcę, lecz także te wszystkie dane, które obiektywnie są konieczne do sformułowania prawidłowej oceny prawnej, w świetle mających być przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 498/16, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 441/16, publ. CBOSA). Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, nie stwierdził także innych naruszeń, które pozwoliłyby na usunięcie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, dlatego też na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.