III SA/Wa 2388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), sędzia WSA Honorata Łopianowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę Burmistrz Miasta P. decyzją z [...] czerwca 2015 r. ustalił J. A. (dalej strona lub skarżący) rok 2014 r. wymiar podatku od nieruchomości, położonej w P. przy ul. [...] na kwotę 359,00 zł. Powyższą nieruchomość stanowiły grunty o pow. 603 m2, według stawki 0,46 zł, kwota podatku: 277,38 zł; budynki mieszkalne o pow. 94 m2, według stawki 0,70 zł, kwota podatku 65,80 zł oraz piwnice w budynkach o pow. 23 m2, według stawki 0,70 zł, kwota podatku 16,10 zł. W wyniku złożonego przez stronę odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej Kolegium) decyzją z [...] maja 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji argumentując, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium powołało się na znajdujący się w aktach sprawy, wypis z rejestru gruntów i kartoteki budynków, z 29 kwietnia 2015 r. oraz z 26 lutego 2013 r., z którego wynikało, że działka o nr ewidencyjnym [...] położona w P. przy ul. [...], posiada powierzchnię 0.0603 ha, oznaczoną symbolem B. Na działce tej, znajduje się również budynek o funkcji mieszkalnej. Według ww. wypisu z rejestru gruntów, przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność J. A. i A. A. Zgodnie natomiast z postanowieniem Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Cywilny z [...] września 2012 r., w sprawie o sygn. akt [...], spadek po A. A. nabył w całości skarżący. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2014, złożonej przez stronę, do opodatkowania zgłoszono pozostałe grunty o powierzchni 1224 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 94 m2 (o wysokości powyżej 2,20m2) oraz budynki o powierzchni 23 m2 (o wysokości od 1,40 do 2,20 m2). Decyzja natomiast została wydana w oparciu o dane zawarte w ww. ewidencji gruntów i budynków - powierzchnia gruntu (603 m2) oraz jego przeznaczenie (opis gruntu - tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B), jak również funkcja budynku (mieszkalne) zostały sklasyfikowane w oparciu o dane zawarte w ewidencji. Powierzchnia użytkowa budynku została ustalona natomiast w oparciu o dane wskazane w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, złożone, przez podatnika. Wskazano przy tym, że powierzchnia użytkowa budynku przyjęta do opodatkowania nie jest kwestionowana przez odwołującego). Z uwagi na to, że powierzchnia gruntu wskazana w informacji w sprawie podatku od nieruchomości (wynosząca 1224 m2) różniła się od powierzchni gruntu wskazanej, w wypisie z rejestru gruntów (603 m2) Kolegium uznało za prawidłowe opodatkowanie gruntu o powierzchni wskazanej w wypisie z rejestru gruntów, tak jak to uczynił organ I instancji, gdyż ww. ewidencja ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej ordynacja podatkowa) W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i naliczenie podatku na rok 2014 r. od całej nieruchomości, położnej przy ul [...] w W. oraz domagał się zapłaty od Burmistrza Miasta P. z tytułu bezprawnego i bezumownego korzystania jego nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga była nieuzasadniona. Kontroli Sądu poddano decyzję Kolegium z 24 maja 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z [...] czerwca 2015 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, położonej w P. przy ul. [...] na rok 2014 r. w wysokości 359,00 zł. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015, poz. 520 ze zm.), podstawę wymiaru podatków i świadczeń, jak również oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem podstawą wymiaru podatków i świadczeń powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów dotyczący nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania aktualny według stanu na 29 kwietnia 2015 r. oraz z 26 lutego 2013 r. (akta administracyjne załączone do akt sprawy), z którego wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...] położona w P. przy ul. [...], posiada powierzchnię 0.0603 ha, oznaczoną symbolem B. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Kolegium odnośnie związania organów podatkowych w zakresie ustaleń co do powierzchni nieruchomości oraz klasyfikacji gruntu danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Zwrócić należy uwagę na ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy jego wymiaru, niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Zdaniem Sądu, ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie i o budynku. Jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości. Domniemania tego nie można podważyć oświadczeniem osoby trzeciej. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W sytuacji kiedy powierzchnia gruntu wskazana w informacji w sprawie podatku od me ruchomości (1224 m2) różni się od powierzchni gruntu wskazanej, w wypisie z rejestru gruntów (603 m2) organy słusznie uznały za prawidłowe opodatkowanie gruntu o powierzchni wskazanej w wypisie z rejestru gruntów. Podważenie tych zapisów bądź tez ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej, sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym, przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 372/07). W orzecznictwie podkreśla się również, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych - w tym podatkowych - i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu i jego klasyfikacji. Zgodnie z Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt: I SA/Ke 325/10), istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku od nieruchomości są tylko zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Organy podatkowe nie mają również możliwości wpływania na organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, ani weryfikowania danych ujawnionych w tej ewidencji, nawet wówczas gdy stosowne dane w ewidencji, w oparciu o które następuje wymiar podatku, są nieaktualne, względnie istnieje opieszałość organu w ujawnieniu aktualnych danych z urzędu lub na wniosek zainteresowanych osób. W konsekwencji gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, w każdym przypadku rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów. To na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności tych danych ze stanem rzeczywistym. Jeżeli zatem strona kwestionuje zawarte dane w ewidencji gruntów i budynków, to powinna najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Konsekwencją tych ustaleń było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Sąd ustalenia te i będące ich wynikiem rozstrzygnięcie organu odwoławczego w pełni podziela. Podmiot, przedmiot i podstawa opodatkowania zostały w sprawie ustalone prawidłowo, podobnie brak było podstaw aby kwestionować prawidłowość zastosowania stawki podatku dla gruntu, budynku i piwnic w budynkach. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie należy zauważyć, że żądanie zapłaty odszkodowania, czy też bezumownego wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości, nie podlega rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017, poz. 1369, dalej p.p.s.a.), Sąd orzekł jak w wyroku, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.