III SA/Wa 239/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji E. S.A. z siedzibą w W. (dalej zwana "Spółką" lub "Skarżącą"), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2013r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 31 marca 2014r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji uwzględniając wniosek Skarżącej z 20 lutego 2014r. Następnie wyrokiem z 24 lipca 2014r. uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że nie może być ona wykonana w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 grudnia 2016r. sygn. akt II FSK 3678/14 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Skarżąca wnioskiem z 13 grudnia 2016r. zwróciła się o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2013r. W jej ocenie podjęcie prze organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego doprowadzi do nieodwracalnych dla niej skutków. Zwróciła uwagę, że w przypadku prowadzenia postępowania egzekucyjnego przed wydaniem ponownego rozstrzygnięcia przez Sąd dojdzie do zaspokojenia wierzyciela publicznoprawnego przed dokonaniem kontroli zaskarżonego aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Według Spółki z uwagi na wielkość zobowiązania określonego w wydanej decyzji najprawdopodobniej dojdzie do zbycia znacznej części posiadanych przez nią składników majątkowych, co nieść będzie nieodwracalne skutki. Skarżąca nawet w sytuacji uwzględnienia złożonej skargi i uchylenia wydanej decyzji, nie będzie w stanie odzyskać utraconych składników majątkowych. Skarżąca za uzasadnione uznała przypuszczenie, że w przypadku wznowienia postępowania egzekucyjnego do czasu ponownego rozpoznania złożonego środka zaskarżenia istnieje uzasadnione przypuszczenie, że wydane rozstrzygnięcie nie będzie mieć dla niej jakiegokolwiek znaczenia, ponieważ przed jego wydaniem dojdzie do zakończenia przez nią działalności. Skarżąca stanęła na stanowisku, że większość jej aktywów, którymi dysponuje (pod względem wartości) to udziały w spółkach zależnych. Organ egzekucyjny prowadząc postępowanie egzekucyjne będzie musiał dokonać sprzedaży tychże aktywów. Według Spółki, sprzedaż takich udziałów za cenę odpowiadającą lub chociażby zbliżoną do ich wartości rynkowej, może być trudna. W jej ocenie ryzyko sprzedaży udziałów jak również nieruchomości (należących do Skarżącej) poniżej ich wartości rynkowej w ramach postępowania egzekucyjnego jest bardzo wysokie. W przypadku egzekucji (tzn. sprzedaży udziałów spółek zależnych oraz nieruchomości należących do Skarżącej w ramach postępowania egzekucyjnego) będzie wiązała się z trudnymi do oszacowania stratami dla Spółki (wynikającymi ze sprzedaży aktywów poniżej ich wartości rynkowej), a potencjalnie również dla Skarbu Państwa, który byłby ostatecznie odpowiedzialny za powstałe dla Spółki szkody. Skarżąca mając na uwadze kwotę zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji stwierdziła, że każdy niewłaściwy czy nawet przedwczesny krok może wiązać się z bardzo wysokimi kosztami, a co za tym idzie ryzykiem wyrządzenia jej znacznej szkody. W jej przekonaniu natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do utraty przez nią płynności finansowej i uniemożliwić jej bieżące funkcjonowanie. Z kolei zajęcie jej rachunków bankowych spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej co będzie się wiązało z niemożnością wykonywania jej bieżących zobowiązań. Według Spółki obok zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji pojawi się inne zobowiązanie pieniężne, które nie będzie przez nią wykonane. W rezultacie zarząd spółki zmuszony zostanie do złożenia wniosku o upadłość Spółki. Powyższe wiąże się z ryzykiem potencjalnej odpowiedzialności odszkodowawczej po stronie Skarbu Państwa. Reasumując stanęła na stanowisku, że wyprzedaż aktywów poniżej ich wartości rynkowej nie pozwoli na zaspokojenie zobowiązania wynikającego z decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zwrócić należy uwagę, że w związku z nowelizacją ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwany dalej: "P.p.s.a.") ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658) na mocy art. 1 pkt 20 tej ustawy art. 61 § 6 P.p.s.a. otrzymał następujące brzmienie: "Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę". Zmiana ta weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015r. Zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej powyższy przepis znajduje zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Tym samym uznać należy, że znajduje on zastosowanie do niniejszej sprawy, którą zainicjowała skarga w dniu 17 grudnia 2013r. W sprawie wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrzył pozytywnie - postanowieniem z 31 marca 2014r., co spowodowało skutek w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 lipca 2014r. uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok ten został zaskarżony przez organ administracji skargą kasacyjną. W opisanej wyżej sytuacji, w świetle aktualnego brzmienia art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utraciło moc i obecnie Sąd rozpoznaje wniosek Skarżącej z 13 grudnia 2016r. Wskazać należy, iż art. 61 § 3 P.p.s.a., przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Nieodzowne jest wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia bowiem, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, uznał, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, do którego odnosi się zaskarżona decyzja oraz wskazywane przez Skarżącą zagrożenie utraty płynności finansowej, które wpłynie na możliwość dalszego prowadzenia jej działalności gospodarczej, a w konsekwencji może prowadzić do upadłości i likwidacji Skarżącej. Sąd mając powyższe na względzie podzielił pogląd Skarżącej, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę. Sąd, biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.