III SA/Wa 2390/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Honorata Łopianowska, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. oddala skargę. Decyzją z [...] lipca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania S. Z. ("Skarżący", "Strona") od decyzji Burmistrza R. z [...] grudnia 2013 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2011, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, że postanowieniem z [...] października 2013 r. Burmistrz R. wszczął wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. za nieruchomość położoną w S., oznaczoną jako działki nr [...], [...], [...] oraz [...]. W dniu [...] grudnia 2013 r. Burmistrz R. wydał ww. decyzję, którą ustalił wobec Skarżącego wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego. Wysokość zobowiązania określono na 38 zł. W odwołaniu Skarżący podniósł, że Burmistrz nie odniósł się do zarzucanej niezgodności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistą powierzchnią gruntu oraz do zgłoszenia tego faktu w dniu 16 stycznia 2014 r. do Starostwa Powiatowego w W. Organ nie zawiesił postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia tej kwestii przez właściwy organ. Według Skarżącego Burmistrz pominął w toczącym się postępowaniu pełnomocnika podatnika, tj. nie doręczył mu zaskarżonej decyzji podatkowej. Nadto Skarżący podniósł przedawnienie obowiązku podatkowego. W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. powołało się na art. 21 § 1, art. 68, art. 70 § 1 oraz art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, a także art. 6 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej też "upol"). Stwierdziło, że jeżeli podatnik nie złoży we wskazanym wyżej terminie deklaracji o nieruchomościach podlegających opodatkowaniu, termin przedawnienia prawa do wydania decyzji wymiarowej ulega wydłużeniu z 3 do 5 lat. Z akt sprawy wynika, że podatnik nabył nieruchomość położoną w obrębie S., oznaczonej jako działka nr [...], działka nr [...], nr [...] i nr [...], w dniu 16 marca 2011 r. Jednakże deklaracji nie złożył. Oznacza to, iż Burmistrz R. miał 5 lat na wydanie decyzji wymiarowej. Burmistrz terminu tego dochował, gdyż decyzja podatkowa została doręczona przed 31 grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w niniejszej sprawie Burmistrz pominął ustanowionego przez Stronę pełnomocnika, jednak niedoręczenie decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi Skarżącego nie wywołało dla niego żadnych negatywnych skutków, bowiem Strona wniosła odwołanie w ustawowo przewidzianym terminie. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego w kwestii zawieszenia postępowania do czasu usunięcia niezgodności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistą powierzchnią gruntu oraz zgłoszenia tego faktu do Starostwa Powiatowego w W., Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, obowiązek zawieszenia postępowania podatkowego aktualizuje się w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez zagadnienie wstępne należy rozumieć pewną kwestię otwartą (nie rozstrzygniętą), a zastrzeżoną do rozstrzygnięcia przez organ inny, niż prowadzący postępowanie, lub sąd. Nie każdy związek istniejący pomiędzy załatwieniem sprawy podatkowej, a przedmiotem postępowania prowadzonego przed innym organem lub sądem, stanowi o aktualizacji obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Ten związek musi mieć charakter zagadnienia wstępnego (kwestii prejudycjalnej), czyli zależność tego rodzaju, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje możliwość załatwienia sprawy podatkowej w tym sensie, że jest to działanie niezbędne do załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Taki związek nie istnieje pomiędzy rozstrzygnięciem w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego, a postępowaniem w przedmiocie zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Organu odwoławczego Burmistrz nie miał podstaw do przyjęcia innej klasyfikacji gruntu, niż wynikająca z ewidencji gruntów. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym pełnioną przezeń funkcję. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że zobowiązanie podatkowe przedawniło się w dniu 31 grudnia 2016 r., a zatem wydanie decyzji [...] lipca 2018 r. nastąpiło już po upływie terminu przedawnienia. Ponadto Skarżący wskazał, że skierowanie pisma do strony bezpośrednio, w sytuacji, gdy organ podatkowy ma informację, że za podatnika działa jego pełnomocnik, jest sprzeczne z przepisami prawa i nie wywołuje skutków prawnych, bowiem decyzja nie weszła skutecznie do obrotu prawnego. Skarżący nie zgodził się również z Organem odwoławczym, że wszczęcie postępowania administracyjnego w kierunku weryfikacji zapisów w ewidencji gruntów i budynków i zakwestionowanie danych tam zawartych nie jest wystarczające do zawieszenia postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sprawa niniejsza dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011. Ponieważ Skarżący, co jest poza sporem, nie złożył informacji, o jakiej mowa w art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 2 ustawy o podatku leśnym (a nie, jak błędnie wskazano w zaskarżonej decyzji, w art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), to termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wynosił 5 lat od końca roku 2011 (art. 68 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej), zatem upływał z końcem roku 2016. Decyzja Burmistrza pochodzi z [...] grudnia 2013 r., zaś została ona doręczona w dniu 28 stycznia 2014 r. Prawo do wydania decyzji nie uległo zatem przedawnieniu. Od daty doręczenia decyzji, które to zdarzenie wyznacza datę płatności podatku (art. 47 § 1 Ordynacji), należy liczyć termin przedawnienia zobowiązania, który wynosi także 5 lat (art. 70 § 1 Ordynacji). Ten termin w sprawie niniejszej także nie upłynął. Upłynąłby on dopiero z końcem 2019 r. W tym miejscu odnieść się należy do kwestii zarzucanej w skardze nieprawidłowości doręczenia decyzji Burmistrza. Otóż, rzeczywiście, skoro przed wyekspediowaniem decyzji Burmistrza Organ ten powziął wiedzę, że Skarżący ustanowił sobie pełnomocnika w osobie swojego syna, to decyzja powinna być doręczona właśnie temu pełnomocnikowi. Tymczasem doręczono ją bezpośrednio Skarżącemu. Był to błąd Burmistrza. Niemniej trafnie wyjaśniło SKO, że błąd ten nie miał żadnego praktycznego znaczenia. Pełnomocnik Skarżącego powziął przecież wiedzę o decyzji, najwyraźniej otrzymał ją, po czym wniósł - w ustawowym terminie 14 dni – odwołanie od decyzji, w którym przedstawił merytoryczne zarzuty wobec niej. Procesowy błąd Burmistrza, polegający na skierowaniu decyzji do Skarżącego, zamiast do pełnomocnika, nie miał więc wpływu na przebieg postępowania. SKO trafnie przyjęło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków były wiążące dla wymiaru podatku w niniejszej sprawie. Organy nie mogły podjąć własnego postępowania dowodowego co do powierzchni przedmiotów opodatkowania. Ewidencja pozostawał wiążąca aż do ewentualnej zmiany danych w niej zawartych, dokonanej w odrębnej procedurze (vide np. wyrok NSA przywołany w decyzji, tj. II FSK 2043/11). Nie było więc podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego, gdyż takie zawieszenie i oczekiwanie na wynik ewentualnie wszczętego postępowania w przedmiocie zmiany danych ewidencyjnych jawnie naruszałoby przywołany przepis Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Dopiero zmiana danych pozwoli na ich uwzględnienie w postępowaniach, które dotyczyć będą okresów po zmianie. Wiążący charakter tych danych ewidencyjnych dotyczy przy tym każdej sprawy, w której rozstrzyga się przedmiotowe dane ewidencyjne (m.in. powierzchnię), nawet, jeśli podatnik dane te kwestionuje. Owszem, od zasady związania w postępowaniu podatkowym danymi ewidencyjnymi przewidziane są wyjątki, ale dotyczą one podmiotowych elementów ewidencji (czyli tych, które dotyczą np. kwestii właściciela przedmiotu opodatkowania), a nie przedmiotowych (czyli tych, które dotyczą np. powierzchni). W niniejszej sprawie Skarżący nie kwestionował tego, że w 2011 r. stał się właścicielem opodatkowanych gruntów rolnych i lasu, nie przedstawił też żadnego dowodu, który by ten status właściciela podważały. Zaskarżona decyzja SKO oraz decyzja Burmistrza są wystarczająco uzasadnione. Wyjaśniają podstawę faktyczną i prawną. SKO słusznie zaakcentowało znaczenie dla sprawy wymienionego art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Z samej skargi nie wynika zresztą, czego Skarżący nie zrozumiał w wydanych decyzjach. Wręcz odwrotnie – przedmiot sporu został w skardze jasno zarysowany (jest nim zarzucane przedawnienie, wadliwe doręczenie decyzji Burmistrza oraz zakres związania danymi ewidencyjnymi). Ponieważ wszystkie te kwestie SKO wyjaśniło, odniosło się do nich w swojej decyzji, a nadto – w ocenie Sądu – uczyniło to prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i orzecznictwem sądowym, skarga, na podstawie art. 151 Ppsa, podlegała oddaleniu.