III SA/Wa 2392/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia odrzucić skargę. Skarżący – M. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2017 r. wezwano Skarżącego, do usunięcia braków formalnych skargi przez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone Skarżącemu dnia 24 sierpnia 2017 r. (k. 9 akt sądowych). Skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu celem wyjaśnienia terminów prawnych użytych w ww. wezwaniu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 6 kwietnia 2018 r. Skarżący został ponownie wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W odpowiedzi Skarżący wskazał, ze przyczyną wniesienia skargi było niezałatwienie sprawy przez SKO. Skarżący wskazał, że jeśli Sądowi nie wystarcza takie wyjaśnienie to wnosi o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Z powyższego przepisu wynika, że strona wnosząc skargę ma obowiązek wskazać w niej przyczyny uzasadniające wniesienie skargi do Sądu. Brak wskazania naruszenia prawa lub interesu prawnego stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 P.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianych braków skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. Jak wcześniej wskazano, Sąd dwukrotnie skierował do Skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący po otrzymaniu pierwszego wezwania złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jak już wyjaśniono prawomocnym postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego Skarżący ponownie został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Sąd mając na uwadze art. 6 P.p.s.a., wyjaśnił Skarżącemu, że przez pojęcia naruszenia prawa oraz naruszenia interesu prawnego należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi. Skarżący w odpowiedzi wniósł o przydzielenie mu pełnomocnika z urzędu. Sąd zauważa, że po pierwsze wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżącemu był już rozpatrywany przez Sąd i nie ma podstaw aby wniosek ten rozpatrywać na nowo, zwłaszcza, że Skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności ani w żaden sposób do tego wniosku się nie odniósł. Ponadto ze składanych przez Skarżącego pism przed organami podatkowymi, jak też ze sprzeciwu wynika, że Skarżący jest w stanie sprecyzować swoje żądanie. Wobec czego należało uznać, że Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, bowiem nie określił do jakiego naruszenia prawa lub interesu prawnego doszło przez wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.