III SA/Wa 2394/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2011 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., wydaną po rozpoznaniu wniosku T. S.A. w W. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że wnioskiem z dnia 14 stycznia 2010 r. Spółka zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o stwierdzenie, na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nieważności decyzji tego Organu z dnia 10 grudnia 2009 r., wydanej w postępowaniu odwoławczym, utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Zdaniem Skarżącej, Organ podatkowy powinien był uwzględnić w decyzji wszystkie obiekty, które zadeklarowała, niezależnie od terminu złożenia deklaracji, czego nie uczynił, pomijając opodatkowanie budek telefonicznych. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Organ stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nastąpiło na podstawie dokumentów przekazanych mu przez Wójta Gminy S., wśród których nie było deklaracji Spółki dotyczącej budek telefonicznych. W konsekwencji, z uwagi na to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiadało wiedzy o istnieniu jeszcze jednej deklaracji, wydana decyzja nie objęła wszystkich przedmiotów opodatkowania. Zdaniem Organu okoliczność podnoszona we wniosku może stanowić przesłankę wznowienia postępowania, stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, że ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości wymaga określenia skutków podatkowych wszystkich zdarzeń stanowiących przedmiot opodatkowania w tym podatku, a więc musi uwzględniać wszystkie obiekty podlegające opodatkowaniu. W rezultacie pominięcie niektórych z tych obiektów w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości, że podlegają one opodatkowaniu tym podatkiem, jest rażącym naruszeniem tych przepisów. Wystąpiła tym samym przesłanka uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nadzorczą. Powtarzając argumentację wskazał, że okoliczność podnoszona we wniosku może stanowić przesłankę wznowienia postępowania, stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa, o którym mowa art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W skardze do tutejszego Sądu Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2010 r., zarzuciła SKO naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez odmowę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Rozwijając tak sformułowany zarzut Spółka powtórzyła dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę Organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. SKO w C. prawidłowo podkreśliło, iż jego brak wiedzy co do istnienia w sprawie deklaracji podatkowej na podatek od budki telefonicznej, stanowić może przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Niewiedza ta wyniknęła z faktu, iż w aktach podatkowych, którymi dysponowało SKO po ich przekazaniu przez Wójta Gminy S., deklaracja ta po prostu się nie znalazła. Nie było więc tutaj żadnego uchybienia w zakresie zebrania, a tym bardziej rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące postępowania dowodowego (art. 180, art. 181, art. 191) nie zostały przez SKO naruszone. Nie naruszono też, zwłaszcza rażąco, przepisów prawa materialnego, choć – co jest poza sporem – decyzja z [...] grudnia 2009 r. była wadliwa. Zauważyć należy, że nieuwzględnienie przedmiotowej deklaracji, jak wynika z akt sprawy, stało się już przesłanką wznowienia postępowania, w którym wydano kwestionowaną decyzję z [...] grudnia 2009 r. We wznowionym postępowaniu Kolegium zmieniło tę decyzję uwzględniając złożoną deklarację, o której z obiektywnych, niezawinionych przyczyn nie wiedziało pierwotnie. Przesłanki nieważności decyzji i wznowienia postępowania są natomiast skonstruowane na zasadzie niekonkurencyjności podstaw wzruszenia decyzji w trybach nadzwyczajnych. Jedna i ta sama przesłanka nie może być podstawą wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja nadzorcza oraz decyzją ją poprzedzająca są zgodne z prawem.