III SA/Wa 2395/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz K. R. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na podstawie art. 59 § 1 pkt. 2 w związku z art. 17 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej u.p.e.a.) po rozpatrzeniu sprawy w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec K. R., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz art. 17, art. 18 i art. 59 § 5 u.p.e.a., po rozpoznaniu zażalenia K. R. (dalej Skarżącego), na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2009 r., nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia i w związku z tym pozostawił je bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny: W dniu 7 lipca 2009 r., do Naczelnika Urzędu Skarbowego W., wpłynął wniosek Skarżącego o wydanie postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w związku z niezgodnością treści obowiązku oraz bezprawnego wznowienia postępowania egzekucyjnego w miesiąc po całkowitym uchyleniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzji o wysokości zobowiązania podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zostało ono doręczone Skarżącemu w dniu 26 października 2009 r. W dniu 13 listopada 2009 r., do Dyrektora Izby Skarbowej w W., wpłynęło zażalenie Skarżącego datowane na 10 listopada 2009 r., w którym kwestionuje on prawidłowość podstawy prawnej obowiązku zamieszczonej w tytule wykonawczym oraz zarzuca niezgodność obowiązku z treścią wynikającą z decyzji organu administracyjnego. Organ wskazał, że zgodnie dyspozycją przepisu art. 17 § 1 zdanie trzecie u.p.e.a. zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Skarżący został o powyższym prawidłowo pouczony przy doręczeniu rozstrzygnięcia z dnia 16 października 2009 r. Jako, że Skarżący odebrał postanowienie z dnia [...] października 2009 r. w dniu 26 października 2009 r., to termin do wniesienia zażalenia minął z dniem 2 listopada 2009 r. Dlatego też organ podniósł, że skoro samo pismo sporządzone zostało 8 dni po upływie ustawowego terminu, niemożliwym było jego nadanie w Urzędzie Pocztowym w wymaganym czasie, tj. do dnia 2 listopada 2009 r. Organ podkreślił, że z uwagi na brak numeru przesyłki, uniemożliwiający wystąpienie ze stosownym zapytaniem do Urzędu Pocztowego, Dyrektor Izby Skarbowej w W., wystosował do Skarżącego wezwanie o przedłożenie kserokopii dokumentu potwierdzającego nadanie przedmiotowego zażalenia w placówce pocztowej, w terminie 7 dni. W odpowiedzi Skarżący wskazał, że zagubił dowód nadania. W ocenie organu, niezależnie od faktu, że brak jest koperty stanowiącej o dacie nadania środka zaskarżenia, zażalenie zostało wniesione po terminie ustawowym. Świadczy o tym przede wszystkim data przedmiotowego pisma (10 listopada 2009 r.), a w konsekwencji prezentata Izby Skarbowej w W., wskazująca, że niniejsze zażalenie wpłynęło w dniu 13 listopada 2009 r. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. R., który wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że co prawda w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru postanowienia z dnia [...] października 2009 r. w dniu 26 października 2009 r., w związku z czym termin wniesienia zażalenia upływał w dniu 2 listopada 2009 r. Pismem z dnia 1 listopada 2009 r. wysłanym pocztą poszkodowany wniósł zażalenie dotrzymując terminu. W piśmie tym pojawił się błąd drukarski polegający na przestawieniu cyfr. Na skutek oczywistej omyłki drukarskiej w piśmie widnieje 10 zamiast 01, omyłka wynika stąd, że Skarżący jest osobą leworęczną i jego lewa ręka jest dużo szybsza niż prawa, a cyfra 1 znajduje się po lewej podczas gdy cyfra 0 po prawej stronie klawiatury, stąd odwrócenie kolejności cyfr, co zdarza mu się bardzo często. Skarżący podniósł, że jest osobą o dużej wadzie wzroku utrudniającej spostrzeżenie tego typu pomyłek, które nie są wyławiane przez edytor tekstu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podniósł jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 59 § 5 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia, o czym stanowi art. 17 K.p.a. Stosownie natomiast do treści art. 57 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.- jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Aby można było stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia konieczne jest ustalenie, w jakich datach doręczono stronie postanowienie organu pierwszej instancji oraz w jakiej dacie wniesiono zażalenie. W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Zgodnie z art. 134 K.p.a., który na mocy art. 144 K.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń, właściwy organ zobowiązany jest wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, jeżeli w wyniku czynności wstępnych podejmowanych w postępowaniu zażaleniowym stwierdzi, że ten środek zaskarżenia wniesiony został z uchybieniem terminu. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004). Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania ( zażalenia ) na podstawie art. 134 K.p.a. winno być jednak poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 K.p.a., w przeciwnym wypadku postanowienie takie narusza art. 7 i 77 K.p.a. Naruszenie tych przepisów prowadzi do uchylenia postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., SA/Gd 2813/93, Wspólnota 1994, nr 39, poz. 14). W niniejszej sprawie niewątpliwe było, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało Skarżącemu doręczone w dniu 26 października 2009 r., wobec czego termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upływał w dniu 2 listopada 2009 r. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do prawidłowego ustalenia daty wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2009 r., a w rzeczy samej do oceny, czy rzeczywiście strona skarżąca wniosła zażalenie z uchybieniem ustawowego terminu 7 dni. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy uznał, że zażalenie zostało wniesione po terminie z uwagi na fakt, iż na zażaleniu widnieje prezentata Izby Skarbowej, z której wynika, że wpłynęło ono w dniu 13 listopada 2009 r. Natomiast na samym zażaleniu znajduje się data 10 listopada 2009 r. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym dla zachowania terminu do wniesienia odwołania niezbędne jest nadanie odwołania przed upływem ustawowego terminu do jego wniesienia w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, jak stanowi art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Datę nadania pisma w urzędzie pocztowym potwierdzają dwa dowody: stempel pocztowy na kopercie przesyłki oraz dowód nadania. W rozpoznawanej sprawie zażalenie zostało wysłane przesyłką poleconą, jednakże Skarżący w chwili obecnej nie posiada dowodu jej nadania. W aktach sprawy brak jest również koperty, w której przesyłka została nadana. Wobec braku koperty Sąd nie ma więc uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż zażalenie wniesione zostało z uchybieniem 7-dniowego terminu. Uchybieniem organu odwoławczego jest brak jakichkolwiek ustaleń dotyczących terminowości złożenia przez Skarżącego zażalenia. Organ swe działania w tym zakresie ograniczył do porównania dat na piśmie w sprawie zażalenia oraz na prezentacie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy będzie musiał ustalić, w jakiej dacie zostało wniesione zażalenie. Organ przeprowadzi we wskazanym wyżej zakresie stosowne postępowanie, polegające na odnalezieniu i dołączeniu brakujących dokumentów, uzyskaniu precyzyjnych wyjaśnień od Skarżącego dotyczących sposobu, miejsca i daty nadania pisma w sprawie zażalenia za pośrednictwem poczty. W ocenie Sądu ewentualna niemożliwość odnalezienia koperty, w której nadano zażalenie, nie powinna mieć negatywnego skutku dla Skarżącego. Mając na uwadze powyższe zaskarżone skargą postanowienie zostało wydane w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, bowiem stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a